Dossiermoddergat.nl

gerardtonenblogt

Woestijn

Dinsdag 28 maart, Lhee

 

 

 

Woestijn

De woestijn nadert, tergend snel. Het zand
vreet door. Het huis, de boom, het beest verbrandt.
Het water trekt zich terug uit woord en daad.
Tegen droge vlaktes is geen mens bestand.

Kiek

Dinsdag 28 maart 2017, Lhee
Zelfportret in de ochtend.

Misc

Pas op voor woorden

Gevonden

Dwingeloo

Genoemd, gelezen

China

Dali

OOO

Benne

Blind

Maandag 27 maart, Lhee

 

Ik schrijf nooit over voetbal. Ik heb er niets over te zeggen en het is al het meest overgewaardeerde onderwerp in de media. De pest is dat journalisten denken dat voetbal een volkssport is en het volk moet worden bediend. Bovendien is de aandacht voor voetbal een soort perpetuum mobile, het houdt zich zelf in stand en kan daardoor nooit meer stoppen.

Niet dat ik niet van voetbal hou. Van een mooi potje voetbal kan ik echt genieten en zelf heb ik heel wat tegen een bal getrapt. Door de overdosis aan aandacht heb ik er jammer genoeg steeds meer een hekel aan gekregen.
Nu zit je toch over voetbal te zeiken, hoor ik de lezer denken. Klopt. Ik zie een belangrijk maatschappelijk verschijnsel en daar wil ik wel over schrijven.

Zoals iedereen weer veel te uitgebreid in de kranten kan lezen is gisteren Danny Blind, de bondscoach ontslagen. Niet voor niets, na een blamerende kwalificatiewedstrijd tegen Bulgarije moet hij meteen het veld ruimen. Zelf ben ik blij met die nederlaag tegen Bulgarije, dat scheelt ons weer weken gezeur dat we misschien wel wereldkampioen worden. En, niet onbelangrijk, gelukkig blijven ons die oranje gekleurde straten bespaard.

Ik wil graag constateren dat Danny Blind ten onrechte is ontslagen. Altijd moet iemand de schuld krijgen en dat is lang niet altijd terecht. De schuld zijn wijzelf. Het is gedaan met Nederland als voetbalnatie en ik voorspel dat die gouden tijd van Cruijff en Michels nooit meer terugkomt. De reden is eenvoudig: we hebben het te goed.

Cruijff voetbalde, net als ik, eindeloos op straat. Elke middag weer vormde mijn vriendjes en ik twee teams en voetbalden we tot onze moeders ons naar binnen riep voor het warme eten. Zo leer je voetballen en niet anders. Nu zitten jongeren met hun luie reet achter bureautjes van Ikea computerspelletjes te spelen. Bij de wereldkampioenschappen computerspelletjes zullen we vast erg goed zijn.

Kinderen die nog buiten voetballen bestaan niet meer. Sowieso spelen er geen kinderen meer buiten. Veel te gevaarlijk. De pedo staat op elke hoek, kinderen zijn niet bestand tegen het verkeer en papa en mama zorgen dat hun kinderen volle agenda’s hebben met vioolspelen en hockey.
Natuurlijk zijn er nog kinderen die voetballen, maar dat doen ze op clubs. Als ze een beetje goed zijn, worden ze meteen geselecteerd in talenklasjes. Dan krijgen ze een tas met Ajax of PSV erop en rijdt papa of mama ze elke week twee of drie keer naar het trainingsveld en praten ze in de auto over vette contracten en spelen bij Barcelona.

De huidige generatie voetballers is niet op het trapveld groot geworden maar op de achterbank. Na elke training en wedstrijd bespreken papa of mama wat wel of niet goed ging en krijgen ze sportdrankjes en lekkere chips. Eenmaal thuis was papa of mama het ene trainingspak wat ze van Ajax of PSV hebben gekregen. Morgen kunnen ze dan het trainingspak aan dat al gewassen is opdat ze weer piekfijn het veld op kunnen rennen.

Het is met deze voetballers als met jazzmusici. Op de Nederlandse conservatoria kun je afstuderen als jazzmuzikant, sommigen doen dat cum laude. De geslaagde heeft werkelijk alles perfect gedaan, blaas elke noot zoals je een noot moet blazen. Toch wil dat niet zeggen dat de afgestudeerde een jazzmuzikant is, dat hij de soul, de blues, het teringgeluid heeft dat jazz zo mooi maakt.
De echte jazz leer je in de kroegen en de repetitielokalen en heb je in je omdat je de mooiste muziek van de wereld wil maken en er ontzettend lol in hebt, niet omdat je cum laude kunt afstuderen. Zo leer je voetbal vooral op straat, daar leer je vechten, buffelen, rotgeintjes, raffinement. Daar voetbal je omdat je het het mooiste spelletje op de wereld vindt en niet omdat je misschien een vet contract in Barcelona kunt krijgen.

Nederland is geen voetbalnatie meer. We zijn te verwend, te goed georganiseerd, we zitten te veel op achterbanken en onze opleidingen zijn te perfect. Ons land kennende zal dat niet zo snel verdwijnen. Niet dat ik er mee zit. Het bevrijdt me van de voetbalhysterie.

Snipper

Zaterdag 25 maart, Lhee

 

 

 

Een aantekening, op een snipper, snel geschreven,
Met inkt, door andere boodschappen heen verweven.
Vergeefs. Het werd door niemand ooit gelezen,
Het waaide weg. Schat, ik ben slechts even…

Misc

Gevonden

Dali

Bloemlezing

Mazurka

Spaarzaam rood bestrijkt de zon de aarde,
rotte kersenkleur van het behang
bloem- en siermotieven zonder waarde –
want mijn thema blijft zonsondergang.

Bloempotten die weinig grond bevatten,
plaatsverschaffend hoogstens aan één plant.
Aan één vrouw laat zich geluk niet schatten
en de schaduwen zijn opgebrand.

In de webben kleven natte vliegen.
Van het tinnen afdak druppelt teer
op hun lomp gelid (bloempotten). Liegen
doe ik op een divan meer en meer.

Toch vermijd ik, het gordijn te sluiten
voor de lente en de late schijn.
Voelbaar heerst er een tendenz naar buiten.
Blauwe klimop hecht aan het kozijn.

 

 

Max de Jong, uit Heet van de naald

China

Dali

Hout

OOO

Benne

Poortwachters

Vrijdag 24 maart, Lhee

 

Afgelopen week kreeg ik dit mailtje van mijn vriend Erik.
‘Hallo Gerard,
Zat in de auto en kreeg een soort cyberpunk hersenspinsel. Kon er in mijn hoofd zo een boek of film van maken en dat was in ieder geval goed voor een ontspannen ritje naar huis.
Met de auto vol spullen van een woningontruiming kwam ik langs een begraafplaats en zag naast de grafstenen ook een urnenveldje. ‘Wat laat een mens na,’ dacht ik. Voor het stoffelijk omhulsel en de materiële zaken is het duidelijk, maar in deze digitale wereld…. wat gebeurt er met je virtuele entiteit?
Stel je voor dat na beëindiging van een (facebook)account je de mogelijkheid hebt om het (voor jezelf of voor een ander) weg te schrijven naar een plek van eigen keuze. Zo zou je de virtuele account van een overleden geliefde bijvoorbeeld in heaven.com kunnen bezoeken. Natuurlijk kun je op termijn vast wel virtuele bloemen voor haar kopen, zaken gaan door ook na de dood (dead-facebook). Dat geldt uiteraard ook voor hell.com en misschien koop je daar wel andere dingen. Krijg je volgers na je dood? Worden zaken van de echte wereld uitgevochten in de virtuele wereld en welke reikwijdte heeft dit? En wie geen keuze maakt tussen heaven en hell zit in de limbo-cloud want niets verdwijnt. Maar hoe kom je er weg?
Moest het even opschrijven om het kwijt te kunnen raken. Dat ‘dankzij’ de computer het eeuwige leven toch binnen handbereik is. God is een computer.
Groet,
Erik
ps. ’t is niet om te delen op het dossier’

Als ik het mailtje krijg, wil ik hem meteen bellen. Helaas lukt dat niet omdat ik de ene na de andere acteur aan de lijn heb die een veel te hoog salaris wil. Zo gauw ik kan, bel ik hem en vertel hem dat ik buitengewoon verrast was door het mailtje. Ik ken Erik niet als iemand die erg gecharmeerd is van social media. Lang nadat de smartphone was uitgevonden liep Erik nog met z’n enorm shockproof telefoon waar je timmerlui vroeger mee zag lopen. Als zelfs Erik al met zo’n idee komt, wil dat zeggen dat de social media volledig zijn doorgebroken, dat niemand meer ontsnapt.

Deze kritische kanttekening laat onverlet dat ik het een prachtig idee vind. Erik en ik besluiten dat we er een bedrijf van gaan maken. Wij gaan een virtueel hiernamaals maken met een link naar het ondermaanse.

We besluiten dat je niet zomaar in onze hemel kunt komen. Wij zijn de poortwachters, de Petrus van het World Wide Web. Mensen die ons hiernamaals willen betreden moeten eerst hun cv en levensgeschiedenis overhandigen. Vervolgens besluiten wij wat het wordt: hemel, hel of vagevuur.
Nadat wij hebben besloten waar de overledene heen gaat, krijgt hij of zij een plekje in dat hiernamaals.

Wij sturen elke week voor de overledene vriendschapsverzoeken de deur uit. Eens in de maand doen we een aankoop in een of andere webwinkel. De overledene blijft gewoon kopen en films zien. Op basis van zijn interessegebied bepalen algoritmes wat de overledene zou liken, bekijken en kopen en zo blijft zijn nagedachtenis eigenlijk springlevend en hebben de nabestaanden het idee dat de dode nog in hun midden is. Zo richten wij een virtueel en levendig monument voor een overledene op. Dat is nog wat anders dan een bemost graf op een tochtige begraafplaats of een gebarsten urn.

Gelukkig blijken zowel heaven.com als hell.com nog te koop. Na Rotterdam (het einde is in zicht!) heb ik dankzij Erik een nieuwe levensvervulling. Toch prachtig dat twee atheïsten de rol van god op zich nemen.

‘O ja,’ zeg ik ten slotte tegen Erik, ‘je schreef dat “’t is niet om delen op het dossier” dat ga ik wel doen, hoor. Elk beetje reclame voor ons hiernamaals is meegenomen’.
‘Ja, maar…’
‘Niks ja maar. Als je het hiernamaals vorm gaat geven moet je niet te bescheiden zijn. Spread the word! Alleluja.’

Gevonden

Berlijn

Benne

Bos

Woensdag 22 maart, Lhee

 

Ik ben niet goed in het alleen door een bos lopen. Het lijkt dan altijd alsof er een drone boven me vliegt en dat ik vanuit die drone naar mezelf kijk: man loopt alleen door het bos. Een bos maakt een mens eenzamer dan hij in feite is.

Als Wyb bij me is heb ik daar volstrekt geen last van, ook al kunnen we honderden meters lopen zonder iets tegen elkaar te zeggen. Zelfs als ik alleen met Franka, de hond van de buren, ga wandelen heb ik er geen last van. Jammer genoeg was Franka er niet zodat ik vandaag alleen moest wandelen.

De eerste lentezon scheen zo uitnodigend dat ik niet binnen kon blijven zitten. Zo liep ik voor het eerst sinds lang alleen door het bos. Man alleen door het bos. Omdat ik weet dat ik niet lekker alleen door een bos loop, heb ik mijn fototoestel meegenomen. Dat geeft mijn wandelen nog enig doel.

Op mijn wandeling kom ik nog twee andere mannen tegen die alleen door het bos wandelen. Een heeft een boterhamzakje in zijn hand dat treurig op en neer danst. Vermoedelijk werkt hij op de camping, heeft hij middagpauze, want bij een bankje aangekomen gaat hij zitten en maakt hij het zakje open. Niet slecht zo in het zonnetje.

Een andere man wandelt niet in de strikte zin van het woord. Hij rijdt op een scootmobiel naar een bankje en stopt. Het is een blinkend model en ik zou zo graag een foto van hem nemen. Jammer dat ik niet durf. Zou een mooie foto zijn geworden. Als fotograaf moet ik veel brutaler worden.

Ik wandel verder en zie een man met een jong meisje aan de rand van een bospad staan. Het is woensdag tussen de middag. Hebben meisjes dan al vrij van school? Wat doet een man met een meisje in het bos? Ik neem me voor het gezicht van de man goed te onthouden.

‘Weet u ook waar adders zitten?’ vraagt de man als ik langs hen loop.
‘Zeker. Weet u waar de telescoop is? Daar zitten ze in de berm.’
Op dat moment steekt een meter van ons vandaan een grote adder het bospad over. Gevaarlijk kronkelt het langs ons heen. Het meisje gilt van vreugde. Door hoe ze met elkaar omgaan weet ik nu dat het een vader met zijn dochtertje is. Zijn gezicht kan ik vergeten. Waarom denkt een mens zo vaak het slechte? Het is allemaal begonnen met een slang in het paradijs, bedenk ik. De slang op ons pad verbergt zich in de natte berm.

Mijn doel is de vogelhut, verborgen in het bos, met uitzicht op de Davidsplassen. Ik heb wel een fototoestel bij me maar geen verrekijker. Dom. Zo sta ik door de kijkgaten naar een zonnig landschap te kijken. Man alleen staat in een vogelhut. De drone vliegt voorbij.

Ik denk dat het door de bomen komt. Ik vind bomen zulke zielige wezens. Ze staan daar maar langzaam te groeien. Nooit komen ze eens van hun plaats. Bomen zijn zo onmachtig, zo overgeleverd aan de seizoenen, altijd in weer en wind. Ik loop eigenlijk veel liever door een stad dan door een bos. Al die bomen, zoveel bomen en dan moet je je daar als wandelaar toe verhouden. Dat is gewoon te veel voor een mens die iets van zijn leven wil maken.

Misc

Benne

Benne

Fiets

Maandag 21 maart, Rotterdam

 

Ik loop nu al vijf maanden drie of vier keer per week het Centraal Station van Rotterdam uit, een gebouw waarvan ik overigens nog steeds geniet. Wat verder niet relevant is voor dit blog. Ik loop dan het Kruisplein op richting Witte de Withstraat, geen beroerde straat om in een van de zijstraten, de William Boothlaan, het voormalige hoofdkantoor van Het Leger des Heils, te werken.

Maar ik moet mezelf niet voorbij lopen. Het gaat om het Kruisplein. Al sinds januari staat daar een fenomeen, een alledaags fenomeen, maar toch. Op het Kruisplein, ergens tussen koffiecafé Doppio en de kunstvakopleiding Codarts, staat een OV-fiets. Die fiets, in prima conditie, keurig op slot, staat daar nu al drie maanden.

Elke week denk ik weer: nu zal hij wel weg zijn. Mis. De fiets blijft keurig wachten op iemand die hem meeneemt. Het is vreemd dat hij daar staat want hij staat nauwelijks tweehonderd meter van de stations fietsenstalling waar hij thuis hoort.
Degene die hem ooit leende zal inmiddels een boete van €100 hebben betaald voor het niet terugbrengen van een OV fiets. Zonde geld. Even doorlopen en hij had €100 uitgespaard.

De fiets staat daar onaangeroerd. Dat is opmerkelijk want hij staat op een soort boulevard waar elke dag duizenden mensen lopen. Compliment voor de Rotterdammers, niemand dus die er een trap tegenaan geeft of een van de wielen molt. De fiets staat al drie maanden keurig tegen de lantaarnpaal.

Eerlijk gezegd begon ik mij wat schuldig te voelen. Waarom nam ik die fiets nou gewoon niet mee om hem tweehonderd meter verder naar de fietsenstalling te brengen? Dat had ik makkelijk kunnen doen. Misschien doe ik dat binnenkort ook wel. Het onderzoek hield me tegen.

Ik vind het zo fascinerend dat die fiets daar maar blijft staan. Regelmatig wordt de boulevard schoongemaakt. Er zijn gemeenteambtenaren die al maanden lang de stoep rond de fiets schoon spuiten. Toch voelt uiteindelijk niemand de drang om hem even naar de fietsenstalling te brengen. Is de mens die hem daar neerzette ooit weer langs gekomen? Zou zomaar kunnen. De man ziet hem staan en denkt: laat maar lekker staan, ik ben die €100 toch al kwijt.

Dan zijn er ook nog de bewakers van de fietsenstalling. Per dag lenen ze honderden van dit soort fietsen uit. Er moet toch een bewaker over het Kruisplein fietsen en de verloren fiets zien staan. Niet mijn verantwoordelijkheid, zal hij denken. En weer blijft de fiets staan.

Voor mij is de fiets een experiment geworden. Hoe lang kan een keurige OV-fiets in een stad staan zonder dat iemand hem tweehonderd meter verderop brengt? Hoe lang duurt het voor zo’n fiets is gemold?

Ik hou de lezer van Dossiermoddergat op de hoogte. Vandaag, na een weekend vol stappers en feestgangers, en vorige week de Turkse rellen, staat de fiets er nog steeds.

Kiek

Zondag 19 maart 2017, Nes, Ameland
Malu oefent de spagaat.

Misc

Gevonden

Parijs

China

Dali

Cats&

Benne

Kiek

Zondag 19 maart 2017, Ameland

Malu

Joris

Misc

Gevonden

Parijs

China

Dali

Benne

Kiek

Zaterdag 18 maart 2017, Moddergat
Jaarlijks staatsieportret ter ere van de 48ste verjaardag van Hare Majesteit de Koningin van Lhee tot Moddergat.

Misc

Gevonden

Groningen

De laatste lezer

Op bezoek bij de laatste lezer.

Benne

Kiek

Vrijdag 17 maart 2017, Lhee
Bouwactiviteit in de tuin.

Misc

Gevonden

Groningen

China

Dali

OOO

Cats&

Boeg

Benne

De uitslag

Donderdag 16 maart, Lhee

 

‘Maar met het voortschrijden van de wetenschap was de conclusie uiteindelijk onvermijdelijk: de wereld of het universum is er niet voor de mens.
Dat wordt ook duidelijk als we naar de toekomst van de planeet kijken. We maken ons vandaag de dag druk over klimaatverandering, een onderwerp waarop ik terug zal komen, maar de paar graden waar het nu over gaat, vallen in het niet bij wat volgens de kenners komen gaat. Het in 1992 opgerichte Potsdamer Institut for Klimafolgenforschuhng (PIK) kijkt niet alleen naar de nabije toekomst, maar waagt zich ook aan speculaties over de verre toekomst. Over achthonderd miljoen jaar zal de gemiddelde temperatuur op aarde dertig graden zijn gestegen, en dat ligt niet aan de CO2-emissies. Hogere levensvormen zijn er dan niet meer. Over 1,6 miljard jaar is het gemiddeld zestig graden warmer en zal het leven zoals wij dat kennen, definitief zijn verdwenen. Oceanen zijn dan allang verdampt. Weer wat verder de toekomst van de diepe tijd in, laten we zeggen over 3,6 miljard jaar, zal de zon zo groot zijn dat het op aarde makkelijk meer dan duizend graden is. De Duitse klimaathistoricus Wolfgang Behringer ziet hier een mooie kronkel: wat begon als een helse planeet, wordt ooit onvermijdelijk weer een helse planeet.’

René ten Bos, uit Dwalen in het Antropoceen.

Kiek

Donderdag 16 maart 2017, Rotterdam
Wijsheid in de Witte de Withstraat.

Misc

Gevonden

Parijs

China

Dali

De laatste lezer

Cats&

OOO

Benne

Rimpelingen

Dinsdag 14 maart, Lhee

 

De dingen zijn vaak kleiner en ongevaarlijker dan ze lijken. Ik kom erop omdat ik de maandag na de zaterdag van de rellen in Rotterdam aankom. Afgelopen zaterdag was de stad een slagveld. Dat slagveld vond een paar straten van de plek waar ik werk plaats.
Als ik maandag op mijn werk kom, vertellen de mensen die in Rotterdam wonen hoe beangstigend het was. Helikopters in de lucht, overal sirenes en relschoppers. Het schijnt, ik ben niet wezen kijken -ik ben slechts één keer ramptoerist geweest, trouwen onbedoeld, dat was toen de moordenaar van Marianne Vaatstra was opgepakt, een paar dagen daarna reden Anne en ik in file langs zijn huis- dat de laatste resten van het slagveld alweer werden opgeruimd. Zo hoort het, vervelende herinneringen zo snel mogelijk lozen.

Dat alles neemt niet weg dat ik, die 48 uur later door Rotterdam loop, niets merk van de ellende die heeft plaatsgevonden. Als ik niets van de gebeurtenissen zou weten, was die maandag zoals alle andere maandagen. De rimpelingen in het water lijken uit gerimpeld. Alles is back to normal. Normaal. Doen. Een premier met zo’n verkiezingsleuze kan tevreden zijn. Neemt niet weg dat de diplomatieke strubbelingen nog in volle gang zijn. Het front heeft zich echter verplaats van de straat naar de televisie.

Dat de dingen kleiner en ongevaarlijker zijn dan ze lijken, heb ik vaker meegemaakt. In 1987 gingen we Anne in Sri Lanka ophalen. De strijd tussen Tamils en Singalezen was op zijn hoogtepunt. Sri Lanka was wereldnieuws. De ene na de andere geweldsdaad vond plaats. Het thuisfront was buitengewoon ongerust dat wij midden in die oorlog zaten. Wij waren een van de weinige buitenlanders die in Sri Lanka waren.
Bij terugkomst geloofde niemand ons dat we van heel die oorlog niets hadden gemerkt. In Colombo, waar toen nog geen bomaanslagen waren, hadden we er helemaal niets van gemerkt. Het enige wat we van de oorlog zagen waren twee Indiase oorlogsbodems die voor de kust van Colombo lagen. Verder vlogen regelmatig twee van de drie helikopters over die Sri Lanka bezat.

Hetzelfde principe, bedacht ik later, gold voor de Jaren ’60. Een tiental mensen danste om Het Lieverdje op Het Spui in Amsterdam. Nederland was in rep en roep. Provo’s, hippies, kabouters namen bezit van Amsterdam. De wereld veranderde, peace, love and happiness. De rimpeling bleek achteraf veel kleiner te zijn dan gedacht. De mensen in Winschoten, Venlo of Breda gingen gewoon naar hun werk. Ze lieten allemaal hun haar wat langer groeien, een enkeling werd lid van de NVSH. Verder? Een decennium later was er nauwelijks iets over van die ’60-er Jaren.

Op zich ben ik wel blij dat brandhaarden vaak op geïsoleerde plekken plaatsvinden. Als de echte pleuris uitbreekt, zoals we in de vorige eeuw hebben gezien, is het leed niet te overzien. De mens is uiterst bedreven in vernietigen en uitroeien van zijn soort. Laten we blij zijn dat de grote massa vaak een neutraliserende werking heeft. Want als de boel grootschalig gaat schuiven: berg je. Benieuwd wat de verkiezingen ons morgen gaan brengen.

Game changer

Zondag 12 maart, Lhee

 

De hele verkiezingstijd klagen de media al dat er geen game changer is. Wat moet je als media ook zonder game changer? Heb je niks om over te schrijven, moet je elke dag zitten emmeren over de peiling van de dag.

Uiteindelijk hebben de media hun zin gekregen. Er is een game changer van jewelste: Nederland, of liever het kabinet, zoekt de keiharde confrontatie met Turkije. Ik weet niet of het een game changer voor de verkiezingen is. Het is wel een game changer voor de Nederlandse samenleving.

Sinds ik mij kan herinneren is Nederland het land bij uitstek van de repressieve tolerantie. Geen probleem zo groot of we weten het geruisloos weg te vergaderen met maatschappelijke debatten en inspraakavonden. We polderen, we praten, we overleggen, stellen commissies in en adviesraden. Tot een confrontatie in of met dit land komt het nooit.

Sinds gisteren is dat veranderd. Opeens neemt Nederland een keihard standpunt in ten opzichte van Turkije. Een vliegtuig met de minister van buitenlandse zaken van Turkije mag niet landen. De minister van familiezaken mag het Turkse consulaat niet in. Onder begeleiding van een speciale politie-eenheid wordt ze het land uitgezet. Rellen in Rotterdam.

Waarom? Nederland is het niet eens met het referendum dat de Turkse president heeft uitgeschreven waarin hij nog meer macht vraagt. Het kabinet wil niet dat de Turkse ministers voor het ja van het referendum komen pleiten. Een gevaar voor de openbare orde, vinden onze bestuurders.
In Duitsland, België, Oostenrijk en Frankrijk speelde dezelfde kwestie en liep het uiteindelijk met een sisser af. Hier wordt het een diplomatieke rel die zijn weerga niet kent. De VVD en PvdA als verdediger van een pluriform Turks politiek systeem. Waarom?

Het is helemaal vreemd omdat organisaties als de Grijze Wolven, en meer van dit soort obscure organisaties waarmee de Turkse regering hun onderdanen blijft controleren, al tientallen jaren ongehinderd hun gang kunnen gaan.
Nog een voorbeeldje, met allerlei gelden uit Saoudi-Arabië wordt volop missionaris werk voor de islam verricht. Saoedische ministers en andere ministers worden altijd met veel egards ontvangen, ook al vertegenwoordigen ze de meest vreselijke regimes en standpunten. En nu zijn we tegen de Turken opeens zo principieel? Waarom?

Goed, de ministers zijn hier om op een bijeenkomst abjecte standpunten te propageren. Maar moeten we dat erg vinden? We hebben vrijheid van vergaderen en vrijheid van meningsuiting. Dat koesteren we in dit lands toch als geen ander. Dacht ik.
Heeft Rutte werkelijk het idee dat hij door deze bijeenkomsten te verbieden bijdraagt aan het corrigeren van Erdogan? Ik denk dat het tegendeel het geval is. Grote kans dat Erdogan in zijn presidentieel paleis vannacht een enorm feest heeft gegeven. Eindelijk heeft hij een gemeenschappelijk vijand kunnen creëren. Het referendum dreigde een sof voor hem te worden en nu verenigt het land zich tegen het nazistische en fascistisch Nederland.

Tegen domheid is geen kruit gewassen. Overal zie je dat het volk patsers als president kiest: Erdogan, Poetin, Trump, hetzelfde laken een pak. Het merendeel van het kiesvolk heeft het idee dat ze het met patsers beter krijgen. Totdat ze de puinhoop van een volgende oorlog moeten opruimen. Daar helpt geen vlieg- of inreisverbod aan, een volk gaat zijn eigen debiele weg.

Is deze rel een game changer voor de Nederlandse verkiezingen? Ik hoop het niet. De huidige gelijke stand van partijen bevalt me wel. PVV mogelijk niet de grootste, verder verdeling van de macht over veel middenpartijen. Ik zie zo’n breed kabinet wel zitten. Ik hou wel van compromissen sluiten en elkaar in redelijkheid zien te overtuigen.

Belangrijke vraag: is die plotselinge stoerheid het gevolg van zich willen bewijzen ten opzichte van Wilders? Ik hoop zo dat het niet waar is. Het zou betekenen dat die Nederlandse patser over de band zijn invloed uitoefent. En we weten inmiddels dat invloed van Wilders alleen maar gedonder brengt. Waar Wilders is, is haat, nijd, onenigheid, ruzie, geschreeuw, ellende. Deze game changer had wat mij betreft mogen uitblijven.

Kiek

Zondag 12 maart 2017, Dwingeloo
Lente in Dwingeloo.

Gevonden

Utrecht. Age, I do abhor thee, youth, I do adore thee (Shakespeare)

China

Dali

Genoemd, gelezen

Alle rechten voorbehouden © Gerard Tonen 2017