Dossiermoddergat.nl

gerardtonenblogt

Bloemlezing

Herfstdag

Heer, het is tijd. Het was een grootse zomer.
Leg nu uw schaduw op de zonnewijzers
en laat de wind over de velden komen.

Gebied de vruchten vol te zijn,
verleen hun nog twee zuidelijke dagen,
stuw ze naar de voldragenheid en jaag
de laatste zoetheid in de zware wijn.

Wie nu geen huis heeft, bouwt het ook niet meer,
wie nu alleen is, zal het nog lang blijven,
zal waken, lezen, lange brieven schrijven
en rusteloos de lanen op en neer
gaan als de wind de blaren voort zal drijven.

 

Rainer Maria Rilke, vertaling Peter Verstegen

Blog van Gijs

Zondag 25 september 2016, Lhee
Als ik zo tussen de bladeren lig, noemt het baasje me een herfststukje. Zeer flauw.

Misc

Gevonden

China

Foto Wyb. Chengdu

Notitie

Zijn vader klaagt niet, hij gaat gewoon stug door. Zijn geluk is dat hij zijn eigen kleinheid niet voelt, alleen zijn streven. Dat maakt hem tot een personage waar je graag naar kijkt.

 

Vincent van Warmerdam uit De Plectrumfabriek

De laatste lezer

Gejut

Hout

Boeg

Cats&

OOO

Henk Postma

Lauwersmeer

Benne

Oppas

Zondag 25 september, Lhee

 

Wyb en ik staan bekend als hondenliefhebber. Dat is wel duidelijk als ik afga op de meest gestelde vraag aan ons: wanneer nemen jullie nou weer een hond? Zeker als mensen bij ons op bezoek zijn geweest, is de vraag onvermijdelijk, lijkt het.
Ik moet zeggen dat ik ook nog nooit zo ideaal heb gewoond voor een hond. Grote tuin, daarachter een oneindig bos. Toch moet ik er niet aan denken. Al was het alleen maar omdat we niet weten hoe lang we hier wonen. Het kan zomaar zijn dat de huiseigenaar terugkomt en dan moeten we binnen drie maanden dit kostbare bezit verlaten. En waar komen we dan terecht? Nu al kijken we soms stiekem naar een huis in Groningen.

Dat is trouwens niet de enige reden om geen hond te nemen. Belangrijkste reden is dat we nu maximale vrijheid hebben. Ik herinner me nog goed de voortdurende zorg om Dickens, het gesleep van het arme beest van het ene naar het andere adres. Nu hoeven we met niets en niemand rekening te houden, als je daarmee kunt leven is het een groot goed.

Dat alles wil niet zeggen dat we nu niet de beschikking over een hond hebben. Vandaag hebben we er zelfs twee. We passen vandaag op Chuck en Franka. Chuck is de Friese stabij van onze rechterburen, Franka is de hond van de eigenaren van de Bospub, in feite onze achterburen. Beide buren zijn vandaag niet thuis en hebben gevraagd of we op de honden willen passen. Geen probleem. Voor de afwisseling zijn wij nu wel eens thuis.

Chuck slaapt vannacht in een luxe buitenverblijf op het enorme erf van de buren. Franka slaapt vannacht bij ons in huis. Beide honden hebben een diep respect voor Gijs en laten hem wijselijk met rust. Gijs heeft dat inmiddels door en negeert beide honden met superieure hooghartigheid.

Mochten we ooit moeten verhuizen, dan zullen we vooral Franka erg missen. Hij beschouwt onze tuin als onderdeel van de Bospub en komt daardoor dagelijks bij ons buurten. Hij weet dat hij bij ons aan het goede adres is voor lange wandelingen, dus Franka is net zo gek op ons als wij op hem.

Een tijd geleden kwamen we erachter dat ik maar even hoef te hoesten of Franka komt blij op ons afrennen. Onze visite leveren we op die manier een onvergetelijke ervaring.
‘Weet je dat de honden hier op je afkomen als je hoest?’ vraag ik als we met ze gaan wandelen.
Op de hoogte van de Bospub hoest ik en dan komt uit het niets een berner senner op ons afstuiven. Wonderen bestaan niet, maar je kunt ze wel zelf creëren. Als je het leven zelf niet wat opleukt, is het verdomde saai.

Kiek

Zaterdag 24 september 2016, Lhee

Blog van Gijs

Zaterdag 24 september 2016, Lhee
Het wordt hier steeds gekker. Hebben we vandaag opeens twee honden. Bovendien gaat het vrouwtje zich als een hond gedragen. Gaat ze net als die beesten op de grond liggen rollen. Het fijne is dat je er niets van ziet als je je rug ernaar toedraait.

Misc

Gevonden

Amsterdam

China

Hobby van veel oudere chinezen, met grote kwasten en water karakters op tegels in het park zetten. Chengdu.

Aan de oevers van ’t IJ

Inge

Cats&

Henk Postma

Lauwersmeer

Benne

Matthijs

Vrijdag 23 september, Lhee

 

Ik heb Marlous aan de lijn om een afspraak voor volgende week te maken. Ik hang op en als ik de telefoon op het tafeltje wil leggen, hoor ik de toon dat ik iemand bel. Op zich niets bijzonders, gebeurt vaker. Het is een soort broekzaktelefoontje. Nadat je iemand hebt opgehangen, heb je per ongeluk een ander nummer ingedrukt.

Ik kijk wie ik aan het bellen ben. Op het scherm staat de naam van Matthijs. Ik schrik ervan en druk mijn oproep snel weg. Het is iets meer dan een jaar geleden dat zijn naam voor het laatst op mijn scherm stond. Een ingrijpend einde want meer dan tien jaar verscheen zijn naam elke dag op mijn scherm en vaak meerdere keren per dag.

Ik heb de naam van Matthijs tot nu toe niet kunnen wissen uit mijn lijst telefoonfavorieten. Ik vind het prettig dat ik zo nu en dan de naam van Matthijs nog zie staan. Hij heeft dan gedwongen afscheid van ons moeten nemen, wil niet zeggen dat ik hem uit mijn telefoonlijst moet wissen. Op deze manier heb ik de illusie dat hij niet ver weg is, dat ik hem zo weer zou kunnen bellen.

Ik durfde de telefoon niet te laten overgaan. Ik zou er niet tegen kunnen om de overbekende stem te horen die dan zegt dat hij momenteel niet bereikbaar is maar dat hij mij zo snel mogelijk zal terugbellen.
Grote kans trouwens dat het nummer inmiddels van iemand anders is. Laat ik hem overgaan, krijg ik een jonge vrouw aan de lijn die net met een heel nieuw nummer begint. Zou ik ook niet kunnen verdragen.

Ik vind het wel mooi dat ik uitgerekend nu per ongeluk zijn nummer bel. Het is vorige week een jaar geleden dat hij werd begraven, op 12 september is Matthijs overleden. Daarom vond ik het zo ontzettend fijn dat vorige week Mieke, de vrouw van Matthijs liet weten dat ze met haar zus in Drenthe in een huisje zat en graag even langs wilde komen voor een kop koffie en wat sterke drank.

Van alle doden die ik om mij heen heb verzameld, mis ik Matthijs het meest. Mijn vader is te lang overleden om hem nog te missen, bovendien was hij zo ziek dat zijn overlijden ook een opluchting was. Dat laatste gold voor mijn moeder niet anders. Als iemand niet meer weet waar ze zit en wie ze is dan is de dood een bevrijding. Bij Matthijs was dat anders. Met Matthijs had ik nog veel voorstellingen willen maken, kijken of al die maffe en grote ideeën van hem op de een of andere manier verwezenlijkt konden worden. Als we dan oud en uitgeleefd in het bejaardenhuis zaten, we scheelden drie maanden, hadden we herinneringen kunnen ophalen. Helaas.

Over die telefoons van ons gesproken, waar Vodafone ongelooflijk veel aan heeft verdiend, met het volgende gedicht nam ik twee dagen voor zijn overlijden afscheid van hem.

 

 

Verbroken

Kijk, onze telefoons liggen sinds
lange tijd weer samen op een tafel.

Er zijn weinig telefoons die zoveel
met elkaar belden als de onze.

We weten inmiddels beiden dat ze
elkaar nooit meer zullen bellen.

Dit is de voicemail van…
We zullen het dadelijk nooit meer horen.

Over een paar dagen wordt de verbinding
definitief verbroken. Voor altijd afgesneden.

Misc

Gevonden

Amsterdam

China

Chengdu

Hout

Cats&

Henk Postma

Lauwersmeer

Benne

Pleur op

Donderdag 22 september, Lhee

 

Heb ik nog iets toe te voegen aan het pleur-op-debat in de Tweede Kamer? Eigenlijk niet. Met verbazing sloeg ik gisteren gade hoe honderdvijftig zeer goed betaalde en hoog opgeleide jongens en meisjes volksvertegenwoordigers zich buitengewoon druk maakte over een uitspraak van de premier. Ik denk dat er alles over is gezegd.

Maar ik zit er wel een beetje mee in mijn maag. Ik weet namelijk dat ik voor de televisie zat en die Turken uitzinnig met die vlaggen zag zwaaien, dat de Journaal verslaggever in beeld kwam en dat er toen een Turk te keer ging tegen de verslaggever en hem het werken onmogelijk maakte. Er kwam bij mij een PVV-achtige woede boven. Een woede waarvan ik meteen weet dat ik er voor op moet passen. Voordat je het weet zit je in een kamp waar je niet wilt zitten.

Diezelfde woede voelde ik toen ik in Zaandam een Turk voor het oog van een treitervlogger op het dak van een politieauto zag dansen. Bij mij kwamen precies de woorden boven die Rutte een paar dagen later in Zomergasten uitsprak naar aanleiding van dat gedrag: pleur op.
Bij die Zomergasten zat ik ook weer voor de televisie en het luchtte me ontzettend op dat een premier die woorden uitsprak: pleur op, genoeg is genoeg. Hè, hè, dacht ik, eindelijk iemand die klip en klaar (Van Agt-taal) zegt waar het op staat.

Nu zit ik met de gebakken peren (alweer Van Agt-taal) al mijn linkse vriendjes zijn boos op Mark omdat hij pleur op zei. Sta ik opeens aan de andere kant van het politieke spectrum. Mea Culpa: ik ben het vrijwel nooit eens met Mark.
Heb ik spijt van mijn waardering voor dat pleur op? Nu komt het: nog steeds niet.

Ik vond en vind het uitstekend dat de premier die woorden uitsprak. Altijd die omfloerste, slappe Haagse politicitaal, die begrijpt een dansenden Turk op een politieauto echt niet. Pleur op, en dat uitgesproken door een corpsbal, zelfs een Turk denkt dan: oei, nu is er iets wezenlijks aan de hand, misschien moet ik toch eens van die politieauto afkomen. Die Turk dacht, maar veel Nederlanders, waaronder ik, dachten ook. De duidelijkheid die uit zijn woorden sprak, vond ik tamelijk weldadig.

‘Allemaal verkiezingsretoriek, een premier onwaardig,’ zei Sybrand Buma, die ik overigens een prima parlementariër vind. Dat is een andere reden waarom ik dat pleur op wel prima vond. Waarom zouden we alleen Wilders het copyright op duidelijke taal geven? Laat Rutte zich maar een beetje die richting uit bewegen, mogelijk dat hij wat kiezers weet terug te winnen van het blonde gevaar. Ik heb toch vele malen meer vertrouwen in HEAO-liberalen dan in onderbuiken.

Kortom, een verwarrende dag voor me. Opeens vind ik niet meer wat mijn politieke vrienden vinden, laten ze me zomaar in de steek. Of laat ik hen in de steek. Het is mij vandaag niet duidelijk geworden hoe mijn politieke vrienden gereageerd hebben op het belagen van journalisten en dansen op politieauto’s. Ik zat even aan mogelijke alternatieven te denken.
‘Jongen, doe nou eens niet zo flauw, kom eens van die politieauto af.’
‘Laat die journalist nou alstublieft eens met rust. Wat jullie doen is buitengewoon maatschappelijk onwenselijk. Jullie schaden de integratie van de Turkse gemeenschap in Nederland en daarmee de totstandkoming van de multiculturele samenleving.’
Pleur op.

Misc

Gevonden

Amsterdam

China

Chengdu

Hout

Cats&

Benne

Notitie

‘Het grote geheim van het theater is het publiek’. Dat zegt Wessels vader. ‘Theater is kansloos in een zaal vol ongelovigen. Als je dan toch naar het theater gaat, ga hartstochtelijk. Verzet je niet.’

 

Vincent van Warmerdam uit De Plectrumfabriek

Blog van Gijs

Woensdag 21 september 2016, Lhee
Hij moet nou toch weten dat ik het niet leuk vind om opgepakt te worden.

Misc

Gevonden

Moddergat

Aan de oevers van ’t IJ

China

Dansend in het park van Chengdu

Genoemd, gelezen

Hout

Cats&

Henk Postma

Lamsoor

Benne

Kloof

Dinsdag 20 september, Lhee

 

Wyb en ik rijden aan het begin van de avond naar de schouwburg waar voor het eerst door een filmhuis een film wordt gedraaid. Voortaan is Ogterop hun onderkomen. Ben ik wel blij mee, ik vind de film vaak zoveel beter dan het toneelstuk.
‘Moet je daar kijken,’ zegt Wyb en ze wijst op een McDonalds die bij binnenkomst van Meppel aan de weg staat. Voor de McDonalds staat een lange rij auto’s te wachten voordat ze aan de beurt zijn.
‘Moet je je voorstellen dat je in de rij gaat staan voor McDonalds,’ zeg ik. Ik ben zo benieuwd wat voor mensen dat zijn. Ik ken geloof ik niemand die naar McDonalds gaat. Het zijn in feite mensen die in een ander land wonen.

Het is trouwens toch zo’n dag die mij diep laat beseffen dat ik weliswaar fysiek in dit land woon, maar dat ik nauwelijks binding heb met de mede-bewoners van dit land. Voor McDonalds in de rij gaan staan is al onbegrijpelijk, maar nog veel onbegrijpelijker is dat je langs de kant van de weg gaat staan om naar een glazen koets te kijken en vervolgens heel enthousiast naar een koning en koningin gaat zwaaien. Dat soort mensen hoort voor mij toch echt in de categorie: meteen opnemen. Als je op deze dag met een oranje hoedje naar Den Haag afreist, ben je toch echt mesjogge. Ik voel dan vooral plaatsvervangende schaamte, onbegrijpelijk dat er in dit tamelijk ontwikkelde land mensen zijn die daartoe in staat zijn.

Uit een onderzoek van RTL blijkt dat een kwart van de mensen die eenzelfde paspoort als ik hebben op de belangrijkste dag van het parlementaire jaar alleen naar de hoedjes kijkt. Zij geven aan verder niets van deze dag te begrijpen. Interessant om te kijken of er nou een grote overlap is met de PVV-kiezer, ik vermoed van wel.
Uit hetzelfde onderzoek komt naar voren dat 66% van de mensen geen idee heeft wat de gevolgen zijn van de kabinetsplannen op hun persoonlijke situatie. Er schijnt tussen de burger en de politiek een kloof te bestaan. De politiek is altijd zo ruimhartig om de schuld van die kloof op zich te nemen en neemt zich altijd weer voor die kloof te dichten.

Ik denk dat ‘de burger’ de oorzaak is van die kloof. Als je geen kranten leest, op televisie alleen naar bagger kijkt, alleen geïnteresseerd bent in hoedjes en niet in de plannen waar het werkelijk om gaat op prinsjesdag, ja, dan houdt alles op. Dan zet je jezelf buitenspel. Als je jezelf reduceert tot iemand die te stom is om voor de duvel te dansen, dan verspeel je je recht dat er iemand naar je luistert. Wat moeten we met mensen die niks weten, maar wel een grote bek hebben. Waarom zou ik naar ze luisteren?

Het vervelende is dat ze in Nederland inmiddels de meerderheid van de bevolking vormen. Zit ik dus in dit land opgescheept met een stelletje oelewappers, die dadelijk ook nog eens hun stem mogen uitbrengen, een stem die eigenlijk geen waarde heeft omdat ze van niks weten. Ik stel voor dat we het land splitsen in mensen die niks weten, dus eigenlijk geen stem hebben, en mensen die zich wel enigszins verdiepen in maatschappelijke en politieke vraagstukken. Nu is het zo dat ik afhankelijk ben van mensen die van toeten noch blazen weten, een ernstig maatschappelijke misstand, vind ik.

Lightroom

Maandag 19 september, Lhee

 

Jarenlang had ik bij mijn ouders een donkere kamer. Zelfs nadat ik al jaren met Lies samenwoonde, was de donkere kamer nog in tact. Wonderlijk dat mijn ouders dat zo maar goed vonden, ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken dat Anne of Esmee dezelfde hobby hadden en bij ons thuis een donkere kamer bezet hielden.

Ik moet eerlijk bekennen dat er soms best een jaar voorbij ging zonder dat ik iets met die donkere kamer deed. Mijn liefde voor de fotografie kwam in die tijd in golven. Waar die golven precies door werden veroorzaakt, geen idee. Maar ja, waar komen de golven in de oceaan vandaan, dat is een wetenschap op zich.

Ik denk dat mijn belangstelling voor de fotografie is aangewakkerd door Ed van der Elsken. Al heel jong volgde ik hem, ik vond zijn foto’s prachtig en had diverse boeken van hem. Goed mogelijk dat ik een eerste druk had van het fotografieboek van de jaren zeventig Eye love you. Geen idee waar het is gebleven, vermoedelijk een keer uitgeleend en nooit meer teruggekregen.

Vandaag liep ik in Arnhem een boekhandel in en zag een herdruk van het boek liggen. Voor het eerst sinds lang hield ik het boek weer in handen, dat document dat het vrije leven, de vrije geest van de jaren zestig en zeventig in beeld brengt. Voor het eerst viel me het primitieve van veel van zijn foto’s op, wat absoluut geen diskwalificatie is, integendeel, het sluit prima aan bij de geest van spontaniteit, directheid, en nonchalance van die jaren. De fotografie van nu, en zeker de fotografen die artistieke ambities hebben, gaan vaak ten onder, vind ik, aan conceptueel denken, waardoor het het vaak wat bloedeloos is.

Sinds vorige week heb ik weer een donkere kamer. Alleen hoef ik die niet meer, zoals bij mijn ouders thuis, de verduisteren met landbouwplastic. Er ben niet meer met chemicaliën in de weer, ik hoef niet meer bang te zijn dat rolletjes belicht worden en er is ook geen lijn meer waaraan foto’s hangen te drogen.

De donkere kamer van nu bevindt zich in mijn laptop en heet Lightroom. Van donkere kamer naar licht kamer. De donkere kamer was een fysieke ruimte, Lightroom een fotobewerkingsprogramma in een computer waar ik oneindig veel meer mee kan dan die verduisterde ruimte met die wonderlijke apparatuur, zoals vergrotingskokers.

Het plezier is hetzelfde gebleven. Het gaat nog steeds om de essentie: een treffend beeld tot leven brengen. De huidige methode past trouwens veel beter bij me dan de vroegere methode. Vroeger moest je best wel handig zijn, letterlijk, er moesten allerlei handelingen worden uitgevoerd en ik met mijn slechte kleine motoriek vond het vaak gepiemel. Ik vind het heerlijk om op zo’n klinische computer te werken. Al decennia is dat een apparaat waar ik met plezier op werk. Mocht, bijvoorbeeld, tuinieren zich ooit op een computer gaan afspelen, denk ik dat zelfs ik groene vingers zou kunnen krijgen.

Zo’n computer lijkt er voor gemaakt om met foto’s te werken. Hoeveel meer helder, scherper, levendiger, preciezer zijn de foto’s die ik nu, na wat gepiel met Lightroom, tevoorschijn tover. Vroeger moest ik met baden vol enge chemische troep schommelen voordat er langzaam een beeld tevoorschijn kwam en dat beeld was vaak verre van volmaakt. Al leken die foto’s van toen veel meer op de foto’s van Els van der Elsken dan nu.

Mooie titel trouwens, Eye love you. Ik denk wel dat ik het boek voor de tweede keer ga kopen.

Benne

Vogelaars

Zondag 18 september, Lhee

 

Ik ben niet adequaat geweest. Terwijl juist een blogger uiterst adequaat moet zijn. Er zijn al zoveel misverstanden op deze wereld.

Afgelopen week schreef ik dat Wyb en ik maar één ding op onze bucketlist hadden staan. Namelijk met volle maan over het Dwingelderveld fietsen. In een blog deed ik verslag van die fietstocht. Die tocht heb ik zo waarheidsgetrouw mogelijk beschreven.
Wat niet klopte was de mededeling dat wij maar één ding op onze bucketlist hadden. Het waren er namelijk twee. Voor de goede orde: Wyb en ik hebben helemaal geen bucketlist want wij hebben de pest aan dat woord. Met bucketlist bedoel ik gewoon dat wij twee voornemens hadden.

Naast die fietstocht hebben wij al jarenlang het voornemen om zeer vroeg op te staan en dan naar het Dwingelderveld te wandelen. Met vroeg bedoel ik tussen zes en half zeven in de ochtend. Elke ornitholoog weet dat dit een goede tijd is om naar vogels te kijken en te luisteren.

Laat ik eerlijk zijn: ons is dat tot nu toe niet gelukt. Wat mij betreft komt dat omdat ik een nachtmens ben. Wat ook alweer niet helemaal waar is want het beste werk lever ik in de ochtend af. In de middag word ik lui. Op de vroege avond wil ik televisie kijken en op het einde van de avond en in de nacht kom ik echt tot leven. De vroege ochtend hoor je in bed door te brengen. Hierdoor kan de terechte conclusie worden getrokken dat ik een waardeloze vogelaar ben.

‘Gerard, nu moet het er eindelijk eens van komen,’ zei Wyb gisteren en eergisteren. ‘We kunnen verdorie toch wel een keer vroeg opstaan? Zondagochtend staan we om half zeven op. We wassen ons niet, ontbijten doen we later, we gaan gewoon meteen het bos in.’

Wyb en ik zijn goed in het maken van voornemens. De meeste voornemens maken we waar. Als het om de vroege ochtend gaat, weet ik het niet. Wyb sprak resolute woorden, ik had meteen mijn twijfels. Ik geloof sowieso niet in te resolute woorden, alhoewel ik wel goed ben om ze uit te spreken.

Zaterdagavond begon ik helemaal te twijfelen. Wyb was na een voorstelling laat thuis. We zaten gezellig en er ging zeker een fles wijn op.
‘Hoe laat moet ik de wekker zetten?’ vroeg ik toen we naar bed gingen.
‘Half zeven. Kom op, Gerard, we kunnen toch wel één keer vroeg opstaan?’ Aan haar stem hoorde ik dat Wyb misschien een wijntje te veel op had. Ze viel ook meteen in slaap.
Ik zette trouw de wekker om half zeven. De kans dat we daadwerkelijk zo vroeg zouden opstaan, was deze avond minder dan 30% geworden, schatte ik in.

Vanochtend ging keurig om half zeven de wekker.
‘Wyb, de wekker.’
‘Hmm.’
‘Wil je nog vroeg opstaan?’
Ik hoopte zo op een ontkennend antwoord, maar ik wilde me niet laten kennen.
‘Wat wil jij?’
‘Nee, jij wilde graag vroeg opstaan. Jij mag het zeggen. Ik pas me aan bij jouw beslissing.’
Oh, god, laat ons alsjeblief lekker uitslapen.
‘Hoe is het weer buiten?’
‘Het weer is volgens mij prima.’
‘Zullen we toch maar blijven liggen?’
Gelukkig!
‘Lijkt me heerlijk om te blijven liggen. Maar als jij wilt gaan wandelen, vind ik het prima.’
‘We blijven gewoon lekker liggen.’
Yes! Het gevaar is bezworen. We zijn waardeloze vogelaars.

Kiek

Zondag 18 september 2016, Lhee
Een Drentse zebra op de steppe van Lhee.

Blog van Gijs

Zondag 18 september 2016, Lhee
Vraagt het baasje vandaag aan me van wie ik eigenlijk het meeste hou, van het vrouwtje of van hem.
Het baasje is het vaakst thuis en geeft me meestal eten. Eerlijk gezegd hou ik het meest van het vrouwtje. Het vrouwtje is het zachtst en kan het lekkerste aaien.
‘Van jullie alle twee evenveel,’ zeg ik.
‘Ik geloof er geen bal van,’ zegt het baasje.
Die man kan zo vervelend zijn.

Misc

Gevonden

Antwerpen

China

Dansen in het park in Chengdu

Inge

Aan de oevers van ’t IJ

De laatste lezer

Boeg

Cats&

Henk Postma

Paarden in de kwelder

Benne

Instagram

Vrijdag 16 september, Lhee

 

Het is zo jammer dat ik over een paar maanden 62 word. Niet alleen omdat je elk dag dichter je eigen dood nadert, maar ook omdat ik tot een rare generatie behoor. Ik probeer via internet mijn oude klasgenoten van de lagere school (oud begrip) te vinden. Het blijkt een mission impossible te zijn want meer dan de helft is onvindbaar, doet blijkbaar niet aan internet.

Mijn generatie moet eigenlijk niks hebben van internet. Ze zijn er halverwege hun leven mee geconfronteerd, maar vinden het eigenlijk maar niks. Ze zijn er bang voor of weten niet hoe het werkt. Wat zou ik graag twintig of dertig zijn en tot een generatie behoren die zonder terughoudendheid alles uit internet haalt wat erin zit.

Zo zag ik mijn lieve schoonmoeder zich vandaag op Facebook verontschuldigen omdat ze, geheel tegen haar gewoonte in, deze week twee berichten op Facebook heeft gezet in plaats van één. Waarom die verontschuldiging? Wie heeft haar gezegd dat één post de maatstaf is? Waarom niet twee posts, of vijftien posts? Niemand die daar op toeziet of iemand die het zou opvallen. Bovendien wil ik best de mooie foto’s zien die ze van haar tuin maakt. Het heeft denk ik alles te maken met de ingebakken terughoudendheid van een generatie die niet met internet is opgegroeid.

Vind ik jammer want ik zou best willen vloggen. Ik weet alleen dat dit geen enkele zin heeft. Het overgrote deel van mijn generatiegenoten heeft er niets mee, volgt geen vlogs, als ze al weten wat dat zijn. En wie van de jonge generatie is nou geïnteresseerd in een vlogger van 62, wat ik goed begrijp. Gaat die man het misschien over lite… liter… litera… -wat staat daar nou?- oh ja, over literatuur hebben. Is geen mens onder de veertig in geïnteresseerd.

Zo geniet ik zelf op het ogenblik erg van Instagram. Instagram? Nooit van gehoord? Wat heb je daar nou aan? Ik heb toch al Facebook? Nog iets erbij, ik word er gek van, ik hoor mijn generatiegenoten alweer sputteren.
Instagram, lieve leeftijdgenoten, geeft je de kans om de mooiste foto’s van de wereld te zien en, als je daar zin in hebt, uit te wisselen. Veel mensen beleven daar ontzettend veel plezier aan, vooral jongere mensen.

Ik zelf wil het aankomende jaar elke dag een foto op Instagram plaatsen, ben daar deze week mee begonnen. Ik wil kijken hoeveel volgers ik daarmee kan krijgen. Op het ogenblik heb ik er zeventien, helemaal niks, want een beetje goede Instagramfotograaf heeft er honderdduizenden. Maar ja, wie zitten er op Instagram? Niet mijn generatiegenoten.

Hieronder een afbeelding van Instagram van een foto die ik er gisteren opzette. Wie mij wil volgen, even op gerardtonen zoeken en je krijgt elke dag zo’n prachtfoto op je beeldscherm.

Alle rechten voorbehouden © Gerard Tonen 2016