Dossiermoddergat.nl

gerardtonenblogt

Gedonder

Zondag 28 augustus, Lhee

 

Een van de leukste festivals van Nederland is de ZomerJazzFietsTour in Groningen. Op het platteland boven de stad Groningen ligt een prachtig gebied, ook wel ’t Hoge Land genoemd. Het is een leeg, uitgestrekt weidelandschap met hier en daar plaatsjes waar de tijd stilstaat. De plaatsjes liggen vaak ietwat verhoogd op een terp of wat daarvan over is. Het is een landschap waar je zonder problemen tot de einder kunt kijken. Niet één einder, maar die van alle windstreken.

In die plaatsjes zijn op de laatste zaterdag van augustus, al jarenlang, podia in boerenschuren en oude kerkjes gecreëerd en al fietsend door de uitgestrekte weilanden rij je van concert naar concert. Eerlijk gezegd geniet ik vaak nog meer van het landschap dan van de jazz, al is de combinatie perfect. Vooral gisteren, de zon staat hoog aan de hemel, er is nauwelijks wind. Vroeger moesten we eerst van Groningen naar Garnwerd fietsen op onze OV-fietsen, dit jaar kunnen we voor het eerst fietsen in Garnwerd huren. Service van het festival. In Garnwerd wordt het festival traditiegetrouw geopend, dit keer door Greetje Bijma die ik voor het eerst Abbey Lincoln hoor zingen, mag ze vaker doen.

Dan fietsen we samen met Vlieg en Peter naar Feerwerd, dan naar Den Ham en Niehove. Niehove is een van de mooist geconserveerde dorpjes van Nederland, denk ik. In een van de huizen rond de kerk woonden de voorouders van Wyb.
Het mooie van het gebied is dat het volstrekt niet door toeristen is ontdekt, terwijl hier toch het mooiste erfgoed van Nederland staat. We gaan naar Italië om te genieten van de middeleeuwse architectuur, maar verspreid over Groningen, en ook Friesland, staan de mooiste 11e en 12e eeuwse kerkjes. Ik heb het dan niet over een paar, maar over tientallen.

Via Feerwerd rijden we terug naar Garnwerd. Moet ik eerlijk zeggen dat we menig concert maar voor een klein deel hebben gezien. Het landschap, het gras en het gesprek vonden we vaak toch interessanter.
Zo mooi de dag was, zo dreigend wordt het weer in de avond. Het landschap wordt gevuld met hoge onweerswolken, de eerste druppels vallen. Ik bied Vlieg en Peter aan hen met de auto naar Groningen te brengen, maar ze verheugen zich op een nachtelijke tocht door de weilanden, waar ik me iets bij kan voorstellen. De eerste flitsen laten zich zien.

Als Wyb en ik in de auto stappen om terug naar Moddergat te rijden, barst een waar bombardement los. Overal om ons heen splijt bliksem de lucht. We denken aan Vlieg en Peter die nu op hun fietsen zitten. Het is een onweersbui die uit zich over heel Noord-Nederland uitstrekt, kunnen Wyb en ik constateren. Zo moet oorlog er uit zien, links en rechts lichtflitsen, harde slagen, gedonder. Veel onweer zit hoog in de lucht.

Eenmaal in Moddergat ga ik nog even de dijk op. Op de eilanden en diep het land in, overal bliksem en gedonder. Veel mensen doen nogal luchtig over onweer, ik heb voor zoveel natuurgeweld een diep respect. Ik blijf niet te lang op de dijk staan.

Kiek

Zondag 28 augustus, Moddergat
Eindelijk weer eens naar het einde van de pier van Moddergat gelopen.

Misc

Gevonden

Moddergat

China

Chengdu, snel ander restaurant gezocht.

Henk Postma

Pier van Holwerd

Benne

Gat

Zaterdag 27 augustus, Moddergat

 

Vandaag las ik onderstaand gedicht van Gerrit Komrij. Het deed me meteen denken aan het lied van Bram Vermeulen waar Paul de Leeuw furore mee maakte. Het lied De Steen is sinds lang een absolute tophit in de crematoria. Het gedicht van Komrij heeft opmerkelijke verwantschap met dat lied.

Ik begrijp het sentiment van beide teksten, ze vertegenwoordigen een mooie en troostrijke gedachte. Toch vind ik ze beide nogal naïef, ze ontkennen in feite het meest essentiële van ons bestaan. Het essentiële dat wij steeds weer met alle macht uit ons hoofd proberen weg te masseren, namelijk dat wij mensen buitengewoon nietig zijn en dat ons uiteindelijke bestemming niet de hemel, de eeuwige herinnering of wat dan ook is, maar de volledige vergetelheid, het totale uitgewist zijn.

Wie van ons wordt twintig jaar na onze dood nog herinnerd? Wie van ons wordt vijftig jaar na onze dood nog herinnerd? Wie na honderd jaar? Wie die illusie heeft mag zijn hand opsteken. Dan doe ik er snel nog honderd jaar bij.

Hoe kan het toch dat we dat al de hele menselijke geschiedenis ontkennen? Ik vermoed door het ontluisterende van de werkelijkheid. Wij mensen wanen ons superieur en het centrum van het heelal, dan blijkt op het einde dat we eigenlijk niets voorstellen, dat we niet alleen sterfelijk zijn, maar dat ons bestaan ook nog eens wordt uitgewist door de tijd.

Ondanks dat we in de bijbel hiervoor al worden gewaarschuwd, ashes to ashes, is datzelfde boek juist de aanstichter van het geloof dat we na ons aardse leven nog worden beloond met een hiernamaals. Cultuur na cultuur prent mensen hetzelfde in.
Het gedicht van Komrij en de tekst van Vermeulen zou je het geloof in een geseculariseerd hiernamaals kunnen noemen. Een fijne gedachte, maar een valse gedachte. Je mag dan een steen verleggen, zelden dat een rivier daardoor anders gaat stromen. Laat staan dat later iemand erbij stilstaat wie die steen heeft verlegd.

Het was even wennen, maar inmiddels vind ik het een prima gedachte dat alles, werkelijk alles, van onze aarde tot onze zon, uiteindelijk een einde kent en verdwijnt in een zwart gat, in het grote niets.

 

Alles blijft

Daar stond een muur die ik heb aangeraakt.
De muur werd afgebroken. Van het puin
werd verderop een fundament gemaakt.
Ik plantte een fruitboom in mijn oude tuin.

Die werd geasfalteerd. Vijf meter diep
Houdt zich een wortelstronk nog grommend koest.
Vijf eeuwen lang desnoods. De Spaanse griep
Landt ooit op Mars omdat ik heb gehoest.

Er was een vriend aan wie ik heb geschreven,
Een rots waar ik mijn naam in heb gekerfd.
Je bent een deel van alles bij je leven
En alles blijft bestaan wanneer je sterft.

 

Gerrit Komrij

 

De Steen

Ik heb een steen verlegd,
in een rivier op aarde.
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van een rivier, hou je niet tegen
het water vindt er altijd een weg omheen.
Misschien eens gevuld, door sneeuw en regen,
neemt de rivier m’n kiezel met zich mee.
Om hem, dan glad, en rond gesleten,
te laten rusten in de luwte van de zee.

Ik heb een steen verlegd,
in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten.
Ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

Ik heb een steen verlegd,
in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten.
Ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

 

Bram Vermeulen

Kiek

Zaterdag 27 augustus, Ferwerd
Jazz Fietstour. Met Vlieg en Peter van jazzconcert naar jazzconcert op het Groninger platteland.

Blog van Gijs

Zaterdag 27 augustus, Lhee
Heeft iemand enig idee waarom ze me nou weer in een hangmat zetten voor een foto?

Misc

Gevonden

Garnwerd

China

Inge

De laatste lezer

OOO

Benne

Zon

Donderdag 25 augustus, Lhee

 

Met deze warme dagen wordt weer duidelijk dat ik een binnenzitter ben. Wyb is bij uitstek een buitenzitter. Als het even warm is, gaan de tuindeuren open en zit ze buiten. Niet dat ik niet van de zon hou. Ik geniet ook van deze zonnige dagen, zo vind ik het heerlijk om in de schaduw te zitten lezen.

Toch heb ik vandaag voor het grootste gedeelte binnen gezeten. Als ik buiten zit, kom ik, uitgezonderd het lezen, tot helemaal niets. Ik kan buiten helemaal niet werken omdat ik me dan slecht kan concentreren.
In mijn arbeidzame leven waren er altijd mensen die met mooi weer buiten wilden vergaderen. Als het kon stak ik daar een stokje voor. Ik heb buiten nog nooit een goede vergadering meegemaakt. Een goede vergadering heeft vier muren nodig. Buiten vliegen de gedachten alle kanten op.

Vroeger was ik daar nog veel extremer in, vroeger hield ik überhaupt niet van de zomer. Als we gingen kamperen zocht ik meteen een dicht struikgewas op of wat bomen met stevige schaduw. Van de zon moest ik helemaal niets hebben. Als er te weinig bomen op een camping stonden, wilde ik er niet staan.

Tegenwoordig kan ik er gelukkig wel van genieten. Komt vast door de tuin die we hebben. Het is eigenlijk belachelijk dat ik nu zo’n grote tuin heb, vroeger wilde ik niet eens een tuin hebben. Niet alleen omdat ik geen groene vingers heb en wil hebben, maar ook omdat ik nooit in een tuin zat, ook niet bij mooi weer. De afgelopen jaren is dat gelukkig veranderd, komt ook door Wyb. Het is toch raar als Wyb steeds buiten zou zitten en ik steeds binnen.

Overigens heb ik nauwelijks last van de hitte. Vermoedelijk was onze reis door China een prima voorbereiding op deze warme dagen. De eerste week zaten we aan de grens van Tibet nog met lage temperaturen door de grote hoogte. De weken daarna doken we het zuiden in en stond de zon vaak hoog aan de hemel te bakken.

In Yangshuo maakten we een fietstocht van veertig kilometer. Aan de hand van een fotoboekje volgden we de weg. Als we ergens moesten afslaan, was er een foto van het kruispunt gemaakt en stond er op de foto een meisje die wees welke afslag we moesten nemen, erg handig. Vooral omdat buiten de grote steden mensen nauwelijks Engels praten, zie dan de weg maar eens te vragen. Aan de Chinese ANWB-borden met hun Chinese tekens heb je ook niets.
Op zich was het een mooie tocht, maar we deden hem terwijl het tegen de veertig graden liep. De zon stond te branden aan de hemel. Op het einde van de tocht waren we volledig uitgewrongen. Dat tochtje heeft in ieder geval nut gehad, door dit soort ervaringen heb ik nauwelijks last van de hitte hier.

China

Overal in China, in parken en op straat, heb je mensen die je oren willen schoonmaken. Hier een oorschoonmaker in Chengdu.

Benne

Traditie

Woensdag 24 augustus, Lhee

 

Ik doe mijzelf regelmatig voor als vrijdenker, maar in wezen ben ik een conservatief mens. Het liefste heb ik dat alles bij het oude blijft. Wat mij betreft leggen we de werkelijkheid vast en fixeren we haar als een foto en verandert er niets meer. Het mooie is dan dat we ook wat vuiltjes in de werkelijkheid weg kunnen photoshoppen. Dwaze geloofsfanatici gooien we in de prullenbak, evenals graaiende bankiers en zo kan ik nog wel even doorgaan. Hoeveel werkelijkheid er dan precies overblijft kan ik niet zeggen.

Ik kom erop omdat ik hecht aan gewoontes en tradities. Zo vond ik het zeer waardevol dat we met het mannelijk deel van onze familie elke paaszaterdag van Nijmegen naar Lent liepen. Ik heb de tocht zeker meer dan veertig keer gelopen. Op een gegeven moment wordt zo’n traditie bijna een spiritueel ritueel.

Een traditie die ik zelf heb ingevoerd, is een beetje een simpele traditie. Neemt niet weg dat ik hem waardevol vind. Op elke verjaardag van Anne en Esmee zorg ik ervoor dat ik ze als eerste feliciteer. Dat betekent dat ik precies om 00.00 uur bel, waardoor ik zeker weet dat ik de eerste ben. Het mooie is dat ik deze traditie deel met Anne en Esmee. Na 29 en 26 jaar weten ze dat om 00.00 uur de telefoon gaat.

Gisteren was Anne jarig. Met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat ik mij dit jaar niet aan mijn traditionele plicht heb gehouden. Ik was een of ander dom blog over een verkeerscursus aan het schrijven, een blogje waarin ik me nogal opwond en door dat opwinden was ik even niet op aarde. Mijn geest zweefde boven mijn bureau in opperste concentratie.

En verdomme. Pas om 00.45 uur landde ik weer op aarde. Het eerste wat ik dacht: Anne is jarig. De tweede gedachte was: ik heb niet om 00.00 gebeld, wat slecht. Omdat het inmiddels kwart voor een was, durfde ik niet meer te bellen. Grote kans dat ik haar dan wakker zou bellen.

Andere traditie is dat we op de verjaardag van Anne altijd buitengewoon lekker gaan eten. Anne, Wyb en ik hebben veel gemeen, een zo’n ding is de liefde voor lekker en goed eten met uitstekende wijnen. Nu al jarenlang kiezen we op 23 augustus een subliem restaurant uit om ons aan die liefde over te geven. Dit keer was het restaurant Breda op de Singel in Amsterdam. Helaas, helaas, waren we er zelf niet zo enthousiast over.

Een van de eerste dingen die Anne tegen me zei na onze felicitaties was de vraag waarom ik haar om 00.00 uur niet had gebeld. Ik bood meteen mijn excuses aan, zei dat ik me schaamde en ik legde haar uit hoe het kwam.
Ze vertelde dat ze gisteravond tegen half twaalf thuis kwam, erg moe was, maar niet wilde gaan slapen omdat ze wist dat ik om twaalf uur zou bellen. Uiteindelijk was ze door helemaal niemand die nacht gebeld, dus ook niet door mij. Ik had nog meer spijt.
Ik stamelde dat ik pas om 00.45 uur aan haar dacht, maar toen niet meer durfde te bellen, bang om haar wakker te maken. Gelukkig. Ze was blij dat ik dat niet had gedaan. Ze lag inderdaad te slapen.

Ik beloof bij deze aan mijn dochters dat ik de traditie nooit meer zal schenden. Om 00.00 uur kunnen ze op mij rekenen. De eerste felicitatie is verdomme van mij.

De jarige, 29 jaar

Misc

Gevonden

Antwerpen

China

Chengdu

Hout

Bloemlezing

In hun schaduw

Het is het lot van generaties
dat zij altijd worden gescheiden,
verschillende werelden binnendringen
op dezelfde, deze ene, aarde.

De toekomst laat geen ouden van dagen
het verre verleden geen minderjarigen
en de rest geen doden toe.
Ze leven in elkaars schaduw.

Na het opstaan van de dag
liggen ze te slapen
in kamers dwars door onze muren
terwijl wij door ze heen zitten te praten.

 

Hagar Peeters

Henk Postma

Kwelder in Howerd

Benne

Verkeerscursus

Maandag 22 augustus, Lhee

 

Nederland. Soms begrijp ik niets van dit land. Vorige week kreeg ik van de Gemeente Westerveld een uitnodiging om mee te doen met de Verkeerscursus 55 plus. 55 plus? Waarom in godsnaam 55 plus? Ik ben nu zes jaar 55 plus en heb niet het idee dat ik anders rij dan toen ik dertig of veertig was. Wie bedenkt in godsnaam dat 55 plussers een verkeerscursus nodig hebben?

De cursus is niet alleen een initiatief van de Gemeente Westerveld. Er zijn liefst zes organiserende instanties. Houd u vast: Provincie Drenthe, Welzijn MensenWerk, Politie Drenthe, Veiligverkeer, Samen Richtig Nul en dus de Gemeente Westerveld. Ik zie meteen eindeloze vergaderingen voor me over het doel, de doelgroepen en ieders specifieke rol in het cursustraject. Er zal wat gedubt en gedelibereerd zijn over de cursus. Ik zie een map vol notulen voor me.
Jongens, waar zijn we in godsnaam mee bezig? Wie zit nu in godsnaam te wachten op de Verkeerscursus 55 plus? Wie daar wel op zit te wachten moet meteen naar de psychiater. Goed, er zal best een loser zijn die geen ruk te doen heeft en denkt: kom, laat ik eens naar de Verkeerscursus 55 plus gaan. Maar laat mij er buiten, beledig me niet met zo’n uitnodiging.

Dit is nou weer zo’n typisch voorbeeld van ambtenaren die een baan hebben en naarstig op zoek zijn naar invulling daarvan. Het gevolg: dingen waar niemand op zit te wachten. Zou iemand hebben uitgerekend wat de kostprijs van deze cursus is? Ik denk dat je je te pletter schrikt. Al die ambtenaren en semi-ambtenaren die zich hierover hebben gebogen, alleen al hun salarissen, je zou er een dorp in Sri Lanka een maand lang mee kunnen voeden.

De folder stelt de vraag: Wat is het voor soort cursus? En antwoordt dan: ‘In een ontspannen sfeer wordt u bijgeschoold. Theorie en praktijk wisselen elkaar af en de kennis van verkeersregels wordt opgefrist. (.) Onder begeleiding van een bewegingsdocent leert u op welke manier u uw conditie op peil kunt houden.’ Ik schrijf deze woorden met de grootste moeite op. Ik ben namelijk allergisch voor kneuterigheid en kleingeestigheid. Alweer zo’n cursus die ons wil hospitaliseren en van de bewoners van dit land sneue, gepamperde types wil maken. Daaronder staat trouwens met grote letters: ‘Maar heel belangrijk: alles mag, niets moet!!!’ Moest er nog bijkomen dat het moest. Alles mag? Oké, misschien ben ik dan toch geïnteresseerd. Ik word van zo’n folder namelijk heel agressief en die agressie wil ik best kwijt.

De cursus bevat vier bijeenkomsten van, houd u opnieuw vast, 2,5 uur. Alsof een 55 plusser niets beters heeft te doen. Op die vier bijeenkomsten staat vier keer bij theorie: verkeersregels. Beste mensen, ik rij zo’n 60.000 kilometer per jaar, ik heb al meer dan veertig jaar mijn rijbewijs, wordt van mij een opeens een onhandige, potentieel brokkenmakende ouwe lul gemaakt. Sodemieter toch op.
55 plus, dat betekent dat de cursus dus is voor iemand van 55 jaar, maar ook van 105 jaar, een doelgroep die een halve eeuw beslaat. Zou er ook een cursus zijn voor de doelgroep van 5 plus tot 55 jaar? Kan volgens mij geen kwaad als ik die asociale klootzakjes in hun Volkswagentjes zie bumperkleven.

Voor deze cursus moet ik €22 betalen, daarvoor krijg ik die vier bijeenkomsten en een rijvaardigheidstest ‘waarvoor afzonderlijk door een rijschoolhouder een datum en tijd wordt afgesproken’. Koffie en thee zijn gratis. De organisatie is vast in handen van iemand die niet op geld hoeft te letten. Wedden dat hier ons belastinggeld wordt weggeven?

Wat moet je als inwoner van dit land nou doen tegen zoveel truttigheid? Het idee is natuurlijk weer veiligheid, altijd weer veiligheid. Voor veiligheid krijgt elke kneus de handen op elkaar. Het wordt zo tijd dat die Anti-VeiligheidsPartij er komt. Laten we alsjeblieft wat tegenwicht bieden aan al die brave Hendriken die ons land willen smoren onder een deken van veiligheid. ‘Alles mag, niets moet!!!’ Ja, ja, maar niets kan, de veiligheid zou eens in het geding zijn.

Gelukkig krijgen we mooie dagen deze week. Dan maken we ’s avonds weer een kampvuurtje, een prima plek om deze uitnodiging in te archiveren.

Blog van Gijs

Maandag 22 augustus 2016, Lhee
Vandaag bestaat mijn blog maar uit één woord: liefde.

Misc

Gevonden

Istanbul

China

Chengdu

De laatste lezer

Cats&

Henk Postma

Holwerd

Benne

Alle rechten voorbehouden © Gerard Tonen 2016