Dossiermoddergat.nl

gerardtonenblogt

Schrijfwaar

Dinsdag 6 december, Rotterdam

 

Vorige maand in Berlijn ontdekte ik een paradijs voor wie van pennen en schriftjes houdt. Het was een winkel bij een kunstacademie en minstens net zo groot als de voormalige V&D in Nijmegen. Een winkel met de mooiste schriftjes, de meest mooie pennen. Ik word altijd zo opgewonden van schrijfwaar, er komt dan een ziekelijke kooplust bij me boven. Bij Wyb is het niet anders.

Toch ga ik altijd met lege handen weg, zelfs uit deze winkel. Ik weet dat ik geen schriftje hoef te kopen, hoe mooi ik ze ook vind. Ik schrijf namelijk nooit in schriftjes. Ik zou wel willen, maar mijn handschrift is zo allerberoerdst dat ik met enkele woorden op de eerste bladzijde zo’n schriftje heb verpest.
Ergens op de lagere school is het met mijn handschrift fout gegaan. Eerst zat ik op een school waar je schuin moest schrijven, in de derde klas verhuisde ik naar een school waar ze blokletters prefereerden. Ergens in die tijd heb ik mijn handschrift ontwikkeld dat door niemand is te lezen, zelfs niet door mij.

Daar komt bij dat ik al tientallen jaren nooit meer met een pen heb geschreven. Al sinds mijn puberteit heb ik typemachines waar ik razendsnel met tien vingers en blind op kan typen. Als het moet type ik sneller dan mijn gedachten. Je zou mij best de Lucky Luke van het typen kunnen noemen, de stripheld die sneller dan zijn schaduw schoot.

Dat neemt niet weg dat ik zeer regelmatig een mooie pen koop. Niet steeds een ander, altijd dezelfde. Met deze Lamy, type dik exemplaar met rubberen handgreep, kan ik nog enigszins leesbare letters produceren. Ik vind het namelijk een genot om met een pen te schrijven, dat voelt zo heerlijk ambachtelijk.

Ook in Berlijnse paradijs kwam ik die pen weer tegen. Ik denk dat ik in mijn leven wel tien van die pennen heb gekocht. Het exemplaar is best prijzig dus ik durf te zeggen dat ik honderden euro’s aan die pen heb uitgegeven.
Helaas werkten er bij alle bedrijven waar ik werkte mensen die ook gek waren op die pen. Keer op keer raakte ik zo’n pen kwijt. Ik geloof niet dat het iets met mijn slordigheid had te maken want ik was erg zuinig op die pennen. Als ik er een op mijn bureau liet liggen, was het ding verdwenen.
Vlak voordat ik mijn winterslaap inging, kocht ik opnieuw zo’n pen. Als je hele dagen thuis zit, moet je je omringen met mooie dingen. En zelfs daar ben ik mijn laatste exemplaar kwijtgeraakt.

In Berlijn kwam ik de pen dus weer tegen. Even overwoog ik hem te kopen. Maar daar, ver weg van Nederland, besloot ik me bij mijn lot neer te leggen. Ik ben geen mooie schriftjes waard en ook geen mooie pennen. Keer op keer heb ik het geprobeerd, elke keer gaat het fout. Met lege handen kwam ik het paradijs uit.

Wyb kocht nog een paar van de mooiste schriftjes, mooi gebonden, prachtige kaft, met van heerlijke gladde papier. Soms, als ik alleen ben, neem ik er een in mijn handen. Wat zou ik er graag in schrijven. Gelukkig heb ik een laptop waar ik ook verliefd op ben.

Kiek

Dinsdag 6 december 2016, Lhee

Misc

Gevonden

Berlijn

China

Tiger leaping gorge

Cats&

OOO

Benne

Meisje

Maandag 5 december, Lhee

 

 

 

 

Aan een klein meisje

Dit is een land waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen.
En altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn alle avonturen.
Hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn andere muren.
En nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten.
En alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten.
En dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen.
En de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is een land waar grote mensen wonen.
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.

 

 

Annie M.G. Schmidt

Kiek

Maandag 5 december 2016, Lhee
Dit is onze derde herfst in Lhee. Tot nu toe hangen er in het hek van het weiland achter ons huis elke herfst twee bossen bloemen. Aan een boom bij de bloemen hangt een klein vogelhuisje. Niemand weet wie die bloemen daar neer hangt en wat het verhaal achter die bloemen is. Wyb en ik houden het er op dat in het weiland de as van iemand is uitgestrooid. Het is mooi dat die bloemen heel lang blijven hangen en langzaam verwelken en vergaan.

Misc

Gevonden

Berlijn

TV: Doen is de beste manier van denken

China

Lijiang

OOO

Cats&

Benne

Gesprek

Zondag 4 december, Lhee

 

 

Plattelandsgesprek

Een uil
roept

het huis
kreunt

een meeuw
krijst

de wind
huilt

een kraai
schreeuwt

de schoorsteen
fluit

de zee
buldert

de mens
zwijgt.

Kiek

Zondag 4 december 2016, Lhee
Wandeldag met Franka.

Blog van Gijs

Zondag 4 december 2016, Lhee
Hier lig ik op de operatietafel van de dierenarts. Ik heb opeens een hernia, of zo. Enorme pijn in de rug. Mijn staart kan ik niet meer omhoog krijgen, die hangt erbij als een slap touw. Ik ben al twee keer bij de dierenarts geweest. De baas zegt dat ik het allemaal zelf moet betalen. Hij vindt dat ik te veel kost. Gelukkig houdt de vrouw wel van katten.

Misc

Gevonden

Berlijn

China

Lijiang

Hout

Gejut

Ik hou veel van theater, maar er is een belangrijk verschil: bij comedy kan je niet doen alsof het lukt als het niet lukt. Toneelacteurs kunnen zichzelf nog wijsmaken dat ze goed gespeeld hebben, terwijl er in de zaal niks gebeurde en ze totaal ongeïnspireerd op het podium stonden. Zulk theater krijgt iets pretentieus dat mij kwaad maakt. Je verzint iets celebraals of pseudo-intellectueel en je doet diepgang vermoeden die er niet echt is. De houding is: als jij er niet van genoten hebt, tja, dan mis je bagage. Een commedian kan dat nooit zeggen.
Wim Helsen

OOO

Cats&

Benne

Misc

Gevonden

Berlijn

Inge

Aan de oevers van ’t IJ

Henk Postma

Noorderleegte

Benne

Touwtje

Vrijdag 2 december, Lhee

 

Door mijn werk in Rotterdam mis ik een deel van de wereld. Ik heb ’s avonds een vergadering en als ik terugkom merk ik dat er iets bijzonder is gebeurd bij De Wereld Draait Door. Overal op Facebook verschijnt het gezicht van Jan Terlouw die bij DWDD iets moois heeft gezegd. Gelukkig wordt het programma rond middernacht herhaald.

En dan hoor ik Jan Terlouw praten over de huidige tijd, zijn zorgen daarover. Als symbool tussen de oude en de nieuwe wereld verhaalt hij over het touwtje uit de brievenbus. Vroeger, ook bij ons in Hatert, zag je overal touwtjes uit brievenbussen hangen zodat de kinderen met een rukje aan het touwtje de deur konden openmaken. Dat was mogelijk omdat we de ander vertrouwden en de ander dat vertrouwen niet beschaamde.
Het was de tijd dat kinderen nog geen sleutel om hun nek hadden hangen omdat er geen ouder thuis op hen zat te wachten en ver voor de tijd dat kinderen een mobiele telefoon hadden en met trackers overal worden gevolgd.

Ik voelde ontroering toen Jan Terlouw over het touwtje sprak. Ik kon mezelf wel voor de kop slaan, waarom had ik dat touwtje nooit bewust gemist? Omdat hij het nu benoemde, wist ik dat ik het wel terdege had gemist.

Ik moest aan al die huizen in Limburg en Brabant denken waar men ’s avonds met rolluiken de ramen barricadeert. Ik vermoed dat er een direct verband bestaat tussen het rolluik en het stemmen op de PVV. Met het touwtje verdween, zoals Terlouw betoogde, het vertrouwen. Met de rolluiken kwam het wantrouwen en de haat.

Vandaag kwam ik thuis na een paar dagen Rotterdam. Het eerst wat ik deed was een touwtje pakken en dat uit de brievenbus hangen. Niet dat je met het touwtje de deur kunt openmaken. Mijn vertrouwen in de ander is beslist nog niet zo groot dat ik dat al aandurf. Het touwtje uit mijn brievenbus is een symbool, het verlangen naar een wereld waar we deuren weer met een simpel rukje kunnen opmaken en bij elkaar naar binnenlopen zonder dat we bang hoeven te zijn.

Het touwtje verdween en er kwam een andere, vervelende wereld. Grote kans dat we de wereld weer beter kunnen maken als we het touwtje terughangen. Door Jan Terlouw begreep ik dat er een oorzakelijk verband is. Verbeter de wereld, begin bij jezelf. Mijn touwtje hangt inmiddels uit de brievenbus.

Benne

Bloemlezing

Een goed najaar

De vruchten zijn verkocht.
De boeren betalen de pacht aan de Heren.
De vliegen vallen dood op tafel.

Het regent gulzig en de bieten glanzen.
De akkers verteren hun moederkoek
en stijf in de wolken nadert de winter.

Morgen koop ik zeven kannen olie
en een nieuwe bril om in het boek te lezen.
Deze winter ga ik nog niet dood.

 

 

Paul Snoek

Kiek

Donderdag 1 december 2016, Rotterdam
Mijn nieuwe werkplek voor een paar maanden: het Ro Theater in Rotterdam.

Misc

Gevonden

Berlijn

OOO

Cats&

Benne

Hulp-tv

Dinsdag 29 november, Rotterdam

 

Gisteren verscheen in de media opeens het woord hulp-tv en ik besefte eigenlijk voor het eerst dat het een industrie is. Het werd daardoor voor mij een nog irritanter verschijnsel dan ik het al vond.
Afgelopen maandag overkwam het me nog. Ik had behoefte om gewoon even lekker op de bank te hangen. Ik zet Nederland 1 op, beland ik in een programma met mensen die bijna dood zijn en een laatste wens vervullen. Ik zap naar Nederland 2, kom ik bij een programma dat een vader en moeder volgt met een zwaar gehandicapte zoon die ze niet meer thuis kunnen houden. Op Nederland 3 praten ze na over een film van een meisje dat aan anorexia is gestorven en op RTL 4 staan moddervette mensen zich op weegschalen te beklagen dat ze maar niet afvallen. Hulp-tv.

Ik betoog in mijn blogs al vaker, misschien wel te vaak, dat de mens een primitief wezen is. Een flinterdun laagje cultuur zorgt ervoor dat we onszelf niet meer herkennen als die primitieve middeleeuwers die heksen op brandstapels verbrandden. In die tijd trokken mismaakten en andere freaks rond om wat te verdienen aan mensen die zich aan hen wilden vergapen. Er is niets veranderd. Nog steeds vinden we het heerlijk om naar het leed van andere mensen te kijken of te gruwen van hun lelijkheid. Onder dat dunne laagje cultuur zit nog steeds het sadistisch wezen dat er niet voor terugdeinst soortgenoten te vernederen en te kwetsen.

Je zou kunnen zeggen dat we met hulp-tv die nare trek van de homo sapiens hebben vervolmaakt. Onder het mom van helpen, genieten en gruwen we van het leed van anderen. Zo vind ik het altijd knap hoe presentatoren van dat soort programma’s erin gespecialiseerd zijn om tranen te trekken. Als eindelijk de tranen vloeien, kijken de presentatoren heel meelevend, maar onder die meelevenheid zie je ze juichen: wat zullen de kijkers genieten en wat zal dit de kijk- en waarderingscijfers weer omhoog stuwen. Hulp-tv. Emo-tv.

Met verbazing zie ik hoe families hun ruzies op televisie etaleren. Hoe mensen die dik in de stront zitten, door schulden of hopeloze verbouwingen, zonder terughoudendheid hun ellende op straat gooien. En hoe moeders voor hun dochters schaamteloos hun lelijkheid tonen in Hotter than my daughter. Er kan maar één conclusie zijn: mensen zijn knettergek.

Nu bleek gisteren dat deze sneue types ook nog eens zwaar bedreigd worden door deze hulp-industrie. Wie halverwege zou willen afhaken, hangt hel en verdoemenis boven het hoofd. Al die junk-televisie lijkt inmiddels de gewoonste zaak van de wereld. Elke avond is het volop aanwezig, zowel bij de commerciële als de publieke omroep. Gelukkig legde NRC de wetten van deze industrie bloot. Leve de journalistiek.

Toch is het ook wel genieten in dit land. Zo loopt het vissersdorpje Urk te hoop tegen Brexit. 80% van hun visinkomsten komt uit de Engelse wateren. Bij de Brexit verlegt Groot-Brittanië de grenzen van 20 kilometer op zee naar 300 kilometer. Dit betekent het einde van de Urkse visserij. Opmerkelijk is wel dat 90% van Urk faliekant tegen de EU is en altijd anti-Europees stemt. Het verband te zien tussen het een en het ander is niet altijd makkelijk. De PVV zal in Urk wel weer de grootste partij worden. Ik weet ook wel dat dit geen moer met hulp-tv heeft te maken.

Kiek

Dinsdag 30 november 2016, Rotterdam

Misc

Gevonden

Wassenaar, Voorlinden

Aan de oevers van ’t IJ

De laatste lezer

OOO

Benne

Alle rechten voorbehouden © Gerard Tonen 2016