Dossiermoddergat.nl

gerardtonenblogt

Journal d’images

Familielol

Maandag 19 september, Groningen

Familielol in het Groninger Forum.

Billen

Vrijdag 16 september, Groningen

Afzender: Groninger Studenten Schaatsvereniging.

Franka

Dinsdag 13 september, Groningen

Eergisteren waren we sinds lange tijd weer eens in Dwingeloo. In de vakantie kregen we een telefoontje van Jasper en Aniek, onze oude buren, dat Franka was overleden. Voor wie niet weet wie Franka is. Franka was een hond, een berner sennen, en een van onze beste vriendinnen.

Toen we in Dwingeloo kwamen wonen was Franka vier, vijf maanden oud en de hond dus van onze buren, de eigenaren van de Bospub. Al snel was Franka hele dagen bij ons. Ze vond het rond het restaurant vaak te druk en bij ons vond ze haar rust. In de vijf jaar dat wij er woonden, beschouwde Franka de Bospub en onze tuin als één erf. 
Als wij weg waren lag ze vaak op het eind van het bospad op ons te wachten. Als ze ons met de auto aan zag komen, schommelde ze blij naar ons toe. In de loop van die jaren werd ze dikker en dikker. In de Bospub kwam ze niets te kort, gasten staken haar graag iets toe.

Een paar jaar geleden ging het erg slecht met haar. De buren en wij waren er van overtuigd dat ze het niet lang meer zou maken, de dierenarts was dat met ons eens. Wij namen uitgebreid afscheid van haar. Ze ging met iedereen op de foto zodat we een herinnering aan haar zouden hebben. Gelukkig knapte ze op. Ons verdriet was voor niets geweest.

De liefde voor ons was ongekend. Vorig jaar stonden we met onze camperbus op de camping naast de Bospub. Het hele weekend lag Franka trouw voor onze deur. Waar wij ook gingen, Franka liep met ons mee, blij dat we eindelijk weer eens bij haar in de buurt waren.

Vlak voordat we dit jaar naar Frankrijk gingen, waren we nog even in Dwingeloo. We zagen dat het niet goed met haar ging. Ze kwam met moeite omhoog, voor het eerst ging ze niet meer met ons wandelen. Omdat we wisten dat we haar lang niet meer zouden zien, namen we intens afscheid van haar, we hadden het sterke vermoeden dat we haar voor de laatste keer zagen. Helaas kregen we daar gelijk in.

Franka ligt begraven in het bos, vlak voor de het huis van Jasper en Aniek. De kinderen hebben een mooie grafsteen voor haar gemaakt. We hebben haar zondag met liefde herdacht.

Future

Vrijdag 9 september, Groningen

Vogelhut

Zondag 5 september, Groningen

Eindelijk weer eens met telescoop en verrekijker op stap. Een sentimental journey. Langs het Reitdiep naar het Lauwersmeer. Kluten, steltkluten, kemphanen, grote stern, brandganzen, kolganzen, grutto’s, tureluurs, bruine kiekendief. Daarna na de haven van Lauwersoog op het dak van ’t Ailand zitten en uitkijken over het wad. Dan door naar Moddergat. Er liep een vreemde man het tuinpad op naar ons voormalige huisje. Dat blijft wennen.

Summertime

Vrijdag 2 september, Groningen

Bord

Donderdag 1 september, Groningen

Er zijn nog veel foto’s die ik moet bewerken. Vandaag kwam ik deze foto tegen die ik volgens mij in Périgueux heb gemaakt. Dit verkeersbord viel meteen op door zijn liefdeloosheid. Het is het eerste bord dat zegt dat er sprake is van een voetgangerszone en de man, of de moeder, dat komt ook voor, het kind niet bij de hand houdt.

Ik snap niet waarom de ontwerper van dit bord daar niet voor heeft gekozen. Problemen met zijn kinderen? Sowieso uit een gebrek aan liefde? Of misschien is het wel preutsheid. Een man die een kind bij de hand houdt: is het een kinderlokker? sprake van kindermisbruik? een ontvoering?

Ik verbeeld mezelf dat op dit bord het kind zelfs met moeite de vader bijhoudt. De man loopt volgens mij harder dan het kind, of zie ik dat verkeerd? Ik stel toch voor dat we dit verkeersbord alleen maken met de beeldnis dat de man, de vader, het kind bij de hand houdt. We gaan toch echt de verkeerde kant op als we dit negatief interpreteren. Ik zie dat vasthouden als een vorm van liefde, het leiden van het kind, het kind veiligheid bieden.

Ik zal een brief naar het gemeentebestuur van Périgueux sturen dat ze dit bord beter kunnen vervangen. Volgens mij is er geen andere stad in de wereld waar het kind in zijn eentje achter de man aan moet hobbelen.

 

sssssst

Zondag 28 augustus, Groningen

Poging van de stad Groningen om haar kinderen op te voeden, met name het studerende deel. Geen overbodige campagne want de hele stad is zo’n beetje een campus.
Ik begrijp alleen niet waarom uitgerekend een foto van een poes de campagne ondersteunt. Vermoedelijk weten de bedenkers niet dat de poes een nachtdier is. Gister- en eergisternacht kreeg deze campagne dan ook een ietwat absurd karakter. De studenten zijn, sinds we terug zijn uit Frankrijk, opmerkelijk rustig. We kunnen gewoon met open raam slapen. Eindelijk eens een effectieve campagne? Maar de afgelopen nachten werden juist wreed verstoord door… katten.
Een kwartier lang was er een straatgevecht tussen een aantal kattengangs waar de honden geen brood van lusten: schreeuwen, miauwen, krijsen. Waarom kunnen die verdomde katten ook niet lezen? Vannacht zet ik een emmer water klaar voor ons slaapkamerraam. De eerste kat die geluid maakt, krijgt een emmer water over zich heen.

Banksy

Dinsdag 23 augustus, Groningen

Op de terugweg naar Nederland verschijnt Banksy voor ons op een camper. Het stoot me eerlijk gezegd tegen de borst. Banksy is een underground straatkunstenaar. Niemand weet wie Banksy is, al zijn er vermoedens. Zijn anonimiteit verhoogt de mythe rond zijn werk. Zijn werken doemen op als er onrecht is of maatschappelijke kritiek valt te leveren. Banksy is anti-burgerlijk, onconventioneel en controversieel. Waarom zet je zijn werk op zoiets burgerlijke als een brave camper? Misschien omdat je van zijn werk houdt? Maar als je van zijn werk houdt, moet je zijn werk de plaats laten behouden waar hij het best tot uiting komt. En dat is niet zo’n duffe camper. De eigenaar reduceert Banksy tot illustrator en ontkracht daarmee zijn kunstenaarschap en politieke kracht.
Rembrandt hoort niet thuis op de deksel van koekjestrommels, Van Gogh heeft niets te zoeken op stropdassen en een Banksy op een camper zetten is een even grote miskleun.
Het kan zijn dat het de camper van Banksy is en dat hij er zelf in rijdt, in dat geval zijn bovenstaande zinnen niet geschreven.

Toetjes

Zondag 21 augustus, Cadouin

Het toetje in Frankrijk, een raar fenomeen. Wij houden van pakken, een pak vanillevla, een pak yoghurt. Die pakken zijn, vergeleken met de toetjescultuur in Frankrijk, het toppunt van duurzaamheid. De toetjes in Frankrijk worden geproduceerd in kleine plastic bakjes. Vier keer lepelen met een theelepeltje en het toetje is op. Wie een beetje een toetjesgevoel wil hebben moet op zijn minst twee van die plastic bakjes leeg maken.
Eigenlijk is het toetjesgebeuren in Frankrijk een soort orgie van plastic. Worden er in Frankrijk wel eens vraagtekens gezet bij deze verspilling en vervuiling? Die vraagtekens zijn nooit tot mij gekomen, maar dat zegt niets, hier in Frankrijk ben ik een volstrekte buitenstaander.

Afscheid

Zaterdag 20 augustus, Cadouin

 

Afscheid op het vliegveld van Bergerac. Mirre is vier dagen bij ons geweest en vliegt dan, helemaal alleen, terug naar Nederland. In Rotterdam wacht haar moeder haar weer op. Eerst natuurlijk formulieren invullen dat Mirre Mirre is. Ondertussen neemt ze hartstochtelijk afscheid van Dies. Want dat was natuurlijk het ultieme doel van haar logeerpartij: Dies. Mooi meegenomen dat wij er ook waren.

alle rechten voorbehouden © gerard tonen 2022