Dossiermoddergat.nl

gerardtonenblogt

Journal d’images

Trash

Dinsdag 10 januari, Groningen

Bidprentje

Donderdag 15 december, Groningen

We wandelen in Dwingeloo door onze oude biotoop. We krijgen er altijd een thuisgevoel van. Het is waterkoud en wat donker. En opeens komt de zon tevoorschijn. Een lichtstraal priemt door de bomen heen. Wyb knipt. Dan blijkt dat ze de foto voor mijn bidprentje heeft gemaakt. Fijn. Hoeven we ons daar niet meer druk over te maken, die kun je maar vast hebben.

Hemel

Donderdag 8 december, Groningen

 

 

Grote vriendelijke kat.

Hoe laat is het in de hemel?

Raak de hemel aan.

Bordeaux

Maandag 5 december, Groningen

Rode kat

Donderdag 1 december, Groningen

Momentje

Maandag 21 november, Cadouin

Toch even een bijzonder momentje. Onze namen staan weer op een huis in Frankrijk.

Strandleven

 

Zondag 20 november, Cadouin

Rondje Drenthe

 

Zaterdag 12 november, Groningen

Lekker liggen

 

Donderdag 10 november, Groningen

Lekker liggen in de betere boekhandel.

Henk

Donderdag 3 november, Groningen

Henk is overleden. Om precies te zijn: Henk van der Veen. Hij was verkoper van straatkrant De Riepe en hij zat altijd in zijn rolstoel voor de Albert Heijn in de Oude Ebbingestraat. Ik weet zeker dat hij er de afgelopen twee jaar heeft gezeten, maar het zou me niet verbazen als hij daar al veel langer zat. Ik kan me van vroeger herinneren dat er ook iemand in een rolstoel zat. Ik weet alleen niet of dat Henk was. Vijfentwintig jaar straatverkoper, het zou kunnen.

Ik schrijf erover omdat ik ontroerd ben door de bloemenhommage voor de Albert Heijn. Ik dacht dat zo’n bloemenzee was voorbehouden aan prinsessen die verongelukken, journalisten die op straat worden doodgeschoten of vermoorde kinderen. Ik vind het mooi dat het nu ook voor Henk gebeurt. Het is duidelijk dat hij een vaste waarde was voor het winkelgebeuren en dat velen een band met hem hadden.

Laat ik eerlijk zijn, ik had zelf helemaal geen band met hem. Ik heb ook nooit De Riepe gekocht. Lang geleden heb ik wel eens een straatkrant gekocht, maar hij belandde al gauw in de prullenbak. Ik voel ook ongemak als ik langs iemand loop die zo’n krant ophoudt. Het punt is dat ik nooit contant geld op zak heb, maar als ik dat wel zou hebben, weet ik vrijwel zeker dat ik hem ook niet zou kopen. Ik geef zelden geld aan straatverkopers en bedelaars. Ik heb de verderfelijke Ruttiaanse gedachte dat er altijd wel ergens een betaald klusje is te doen als je gaat werken. Ik weet dat dit een foute gedachte is. Maar ik weet niet hoe ik hem uit mijn hoofd krijg. Het is trouwens de vraag of ik, als dat zou lukken, wel iets ga geven. Want ik weet dat ik op de Vismarkt alweer iemand tegenkom met De Riepe.

Op het moment dat ik de eerste foto maak, staat een dronken man onvast op zijn benen toe te kijken. ‘Wat een kouwe drukte,’ zegt hij enigszins bozig. ‘We gaan allemaal dood, hoor.’

Lantaarnpaal

Woensdag 26 oktober, Groningen

Een lantaarnpaal is een lantaarnpaal, denkt men. Maar wie er oog voor heeft, weet dat een lantaarnpaal meer is dan een lantaarnpaal. Een lantaarnpaal is ook een medium. Vooral in steden zie je dat een paal een medium is, nietig, maar vaak met grote boodschappen. De lantaarnpaal is het medium voor degene die geen geld heeft, maar toch iets tegen de medemens wil zeggen. Veel palen zijn volgeplakt met stickers, en soms zelfs tekeningen.

Ik ben altijd benieuwd wie van dit medium gebruikmaakt. Als je het gaat gebruiken, weet je dat dit medium onderaan de ladder staat van de rangschikking der media. Ik denk dat social media momenteel de top vormen, de lantaarnpaal is the bottom of the class. Neemt niet weg dat je er plezier van kunt hebben als je oplet tenminste.

Zo werd ik vandaag verrast door een sticker van De Tegenpartij. De sticker is niet verschoten of verregend, wat wil zeggen dat hij er nog niet zo lang op zit. Wat vreemd is, want De Tegenpartij ligt al veel te lang achter ons. Al die kids die tegenwoordig met bierkratten door onze wijk sjouwen, hebben vermoedelijk geen idee wat dat was De Tegenpartij, velen zullen niet eens weten wie Van Kooten en De Bie zijn.

Ik was blij verrast toen ik de sticker zag hangen: Van Kooten en De Brie, ze zijn dus nog niet vergeten. Er is zelfs iemand die het nodig vindt de sticker opnieuw te drukken en op lantaarnpalen te hangen. Het is een historische sticker, je mag het gerust de aankondiging noemen van de opkomst van het populisme. Als ik het me goed herinner, was er eerst De Tegenpartij en daarna Fortuyn, de PVV en de FVD. En elke keer wordt het een beetje erger.

De Tegenpartij was satire op hoog niveau. Desalniettemin was voor Van Kooten en De Bie een van de redenen om te stoppen met de ‘vrije jongens’ Jacobse en Van Es dat zij bang waren dat het werkelijkheid zou worden. De leuze van De Tegenpartij was: ‘De Tegenpartij, de partij voor alle Nederlanders die niet meer tegen Nederland kenne’. Deze leus is inmiddels in essentie het bestaansrecht van al die hedendaagse ellendige populisten. Het scheelt niet veel of een meerderheid Nederlanders kenne niet meer tegen Nederland.

Ik ben zo benieuwd waarom iemand deze sticker heeft geplakt. Nostalgie? Lid van een fanclub? De huidige populisten te kakken zetten? Ik was blij dat ik hem zag. Hij bracht me terug bij de zondagavonden dat we steevast thuis bleven om naar Van Kooten en De Bie te kijken.

Muisje

Maandag 3 oktober, Groningen

Terug in Groningen ligt op het stapeltje binnengekomen post een doos die verraadt dat er een boek inzit. Ik heb niets in bestelling. Wie stuurt mij nu een boek toe? Als ik het uitpak blijkt het een bloemlezing te zijn van kinderpoëzie. De titel luidt: Heel de wereld wordt wakker. Ondertitel: Het beste van de moderne kinderpoëzie in 333 gedichten. Een van die gedichten blijkt van mij te zijn.
Ik voel mij al jaren geen kinderboekenschrijver meer. Het is een periode die ik al lang achter me heb gelaten. Al staat in onze woonkamer nog altijd een kastje met ‘mijn oeuvre’. Af en toe kijk ik er met tevredenheid naar, maar ik pak er nooit een boek uit. Dat durf ik niet meer omdat de laatste keer dat ik dat deed bleek hoe snel boeken gedateerd raken. De kinderen die ik beschreef zijn kinderen die niets te maken hebben met de kinderen die nu leven. Mijn kinderen hebben geen computers, mobiele telefoons, spelen geen games. Mijn kinderen spelen buiten, graven holen en bouwen hutten. Ze zitten nooit op de achterbank van hun ouders om naar vioolles of hockey te worden gebracht. In vijfentwintig jaar tijd is de kinderwereld op de kop gezet.
De samensteller van de bundel is Jaap Robben. Hij heeft uitgerekend een gedichtje van mij opgenomen dat Gerrit Komrij ook al in zijn bloemlezing kinderpoëzie opnam. De titel van het gedicht: Muisje, het stond ooit in de enige kinderpoëziebundel die ik uitgaf, Oh, was ik maar een aap.

Revolution

Zaterdag 1 oktober, Cadouin

De hele zomer zag ik deze foto voor me. Als we naar Le Bugue reden, en dat was wel een paar keer per week, zag ik die ex-winkel met Revolution daarboven. De foto die ik wilde maken was voor mij de perfecte metafoor voor de teloorgang van de idealistische revolutie die ik zelf eens zo vurig aanhing en die nu over de hele wereld is verdwenen. Ik schrijf: de foto die ik wilde maken. Want ik maakte hem niet. Waarom niet? Laksigheid, te druk, er gewoon niet aan denken voordat ik naar Le Buisson-de-Cadouin reed, waar ik de foto moest maken, en daardoor mijn fototoestel vergat.
Het was de laatste dag van ons driemaandelijks verblijf hier. We gingen naar Coux, volledige naam Coux-et-Bigaroque, het plaatsje waar een cave is waar wij graag komen. Een Ierse man, met een prachtig accent, bestiert daar een wijnhandel. Zijn adviezen waren tot nu toe schoten in de roos. Als je naar Coux rijdt, kun je door Le Buisson-de-Cadouin rijden.

En wat ik altijd heb gezegd: als je een foto ziet, moet je hem maken. Het is me zo vaak gebeurd dat ik dacht: och, die foto maak ik nog wel een keer. Die keer kwam nooit, weer een gemiste foto. Op die laatste dag nam ik mij heilig voor de foto te maken. In Buisson aarzelde ik nog wel even. Als we in oktober terugkwamen, stond er vast nog wel Revolution. Gelukkig gaf ik niet toe aan de aarzeling en ik maakte bovenstaande foto. Gelukkig maar, want terug in september was Revolution van de gevel gehaald en vervangen door Pizza Mélyce’s, de rolluiken waren eindelijk omhoog.
Bij het bewerken van de foto vroeg ik mij af waarom ik deze foto zo mooi vind. Alles is miezerig aan de foto. De trap leidt nergens naar toe, de pijl wijst naar niets, het winkeltje dat ooit Revolution heette is failliet, het rolluik is dicht, de verf bladdert, de naam Revolution is verschoten, niemand die uit het raam kijkt en je mag niet eens harder dan 30 rijden. Wie noemt zijn winkel nou Revolution? Of was het geen winkel? Heeft iemand gewoon een lichtbak met Revolution opgehangen?

Aan al mijn oude vrienden die zich vroeger revolutionair noemden, de foto is te koop voor €40, formaat 30×40 cm, gedrukt op het mooiste fotopapier. Hebben ze tenminste nog enige herinnering aan hun jeugdige overmoed.
v

Eymet

 

Donderdag 29 september, Cadouin

 

We rijden met Anne door de Dordogne. We doorkruisen de wijnstreek van de Bergerac. Het weer verandert om de paar minuten. Zo schijnt uitbundig de zon, zo verblinden dikke regendruppels het zicht op de weg. Donkere wolken wisselen af met blauwe luchten. Een ding is duidelijk: de zomer is voorbij. vermoedelijk hebben we vorige week met de familie voor het laatst op de veranda in de avondzon gezeten.

We bezoeken Château de la Jaubertie. Buiten de Dordogne stort de Britse economie in, worden onderzeese pijpleidingen opgeblazen en woekert de inflatie in heel Europa door. De wereld is de kluts kwijt. Wij kopen nog een paar dozen wijn in voor de toekomst. Als Anne op bezoek is, weet je dat wijn een belangrijk onderwerp is.

Tussen de middag zoeken we het plaatsje Eymet op voor de lunch. Eymet blijkt in feeststemming, door het hele stadje hangen kleurige slingers. Het doet ons meteen denken aan de Colombiaanse stad Cartagena waar in menige straat eenzelfde soort slingers hangen. Eenmaal op het centrale plein zien we dat er zelfs een Peruaans restaurant is. Het gebeurt niet vaak dat je in de Dordogne iets van de wereldkeuken tegenkomt. We besluiten in Zuid-Amerikaanse sfeer te blijven en er te lunchen.
De boze wereld lijkt ver weg. Volgende week zijn we weer in Nederland en zitten we er opnieuw middenin. Wie deze blogjes te braaf vindt, geef ik helemaal gelijk. Maar laat de hoofdredactie van Dossiermoddergat ook eens genieten. Volgende week krijgt u weer keiharde blogs, genadeloze analyses, stompen in de maag en vechten we ons weer een weg door de grote mensenwereld.

 

Anthonius

 

Zaaterdag 24 september, Cadouin

We bezoeken Château de Campagne in, hoe kan het anders, het plaatsje Campagne in de Dordogne. We lopen de kapel in die aan de ingang is te vinden. Een mooie, lichte ruimte met aan de wand beelden van heiligen. Ik maak een foto van bovenstaand beeld van de heilige Antoine. 
‘Wie is dat?’ vraagt Wyb die een gereformeerde achtergrond heeft en daarom niets weet van die wonderlijke heiligen levens. 
‘Dat is de Heilige Anthonius van Padua,’ zeg ik tegen haar. ‘Hij wordt door katholieken aangeroepen als ze iets kwijt zijn.’ En ik vervolg: ‘Heilig Anthonius, beste vrind, zorg dat ik mijn sleutels weer vind.’ 
Dat is precies de reden waarom ik een foto van hem nam. Anthonius doet me meteen denken aan mijn oma. Ik zie haar nog door het huis prevelen: ‘Heilige Anthonius, beste vrind,…’ Anthonius was werkelijk haar beste vriend.

Even later vind ik Wyb terug in een majestueuze plataan. De tuin om Château de Campagne is wonderschoon, er staan zelfs drie sequoia’s. Het zou de mensen passen om zich veel nederiger te gedragen dan ze nu doen.

Bolwerken

 

Vrijdag 23 september, Cadouin

En daar ligt dan het gezelschap waar ik deze week hele dagen mee doorbreng. Ze bolwerken het niet meer. Te moe, tijd om te rusten.

Familielol

Maandag 19 september, Groningen

Familielol in het Groninger Forum.

Billen

Vrijdag 16 september, Groningen

Afzender: Groninger Studenten Schaatsvereniging.

Franka

Dinsdag 13 september, Groningen

Eergisteren waren we sinds lange tijd weer eens in Dwingeloo. In de vakantie kregen we een telefoontje van Jasper en Aniek, onze oude buren, dat Franka was overleden. Voor wie niet weet wie Franka is. Franka was een hond, een berner sennen, en een van onze beste vriendinnen.

Toen we in Dwingeloo kwamen wonen was Franka vier, vijf maanden oud en de hond dus van onze buren, de eigenaren van de Bospub. Al snel was Franka hele dagen bij ons. Ze vond het rond het restaurant vaak te druk en bij ons vond ze haar rust. In de vijf jaar dat wij er woonden, beschouwde Franka de Bospub en onze tuin als één erf. 
Als wij weg waren lag ze vaak op het eind van het bospad op ons te wachten. Als ze ons met de auto aan zag komen, schommelde ze blij naar ons toe. In de loop van die jaren werd ze dikker en dikker. In de Bospub kwam ze niets te kort, gasten staken haar graag iets toe.

Een paar jaar geleden ging het erg slecht met haar. De buren en wij waren er van overtuigd dat ze het niet lang meer zou maken, de dierenarts was dat met ons eens. Wij namen uitgebreid afscheid van haar. Ze ging met iedereen op de foto zodat we een herinnering aan haar zouden hebben. Gelukkig knapte ze op. Ons verdriet was voor niets geweest.

De liefde voor ons was ongekend. Vorig jaar stonden we met onze camperbus op de camping naast de Bospub. Het hele weekend lag Franka trouw voor onze deur. Waar wij ook gingen, Franka liep met ons mee, blij dat we eindelijk weer eens bij haar in de buurt waren.

Vlak voordat we dit jaar naar Frankrijk gingen, waren we nog even in Dwingeloo. We zagen dat het niet goed met haar ging. Ze kwam met moeite omhoog, voor het eerst ging ze niet meer met ons wandelen. Omdat we wisten dat we haar lang niet meer zouden zien, namen we intens afscheid van haar, we hadden het sterke vermoeden dat we haar voor de laatste keer zagen. Helaas kregen we daar gelijk in.

Franka ligt begraven in het bos, vlak voor de het huis van Jasper en Aniek. De kinderen hebben een mooie grafsteen voor haar gemaakt. We hebben haar zondag met liefde herdacht.

Future

Vrijdag 9 september, Groningen

Vogelhut

Zondag 5 september, Groningen

Eindelijk weer eens met telescoop en verrekijker op stap. Een sentimental journey. Langs het Reitdiep naar het Lauwersmeer. Kluten, steltkluten, kemphanen, grote stern, brandganzen, kolganzen, grutto’s, tureluurs, bruine kiekendief. Daarna na de haven van Lauwersoog op het dak van ’t Ailand zitten en uitkijken over het wad. Dan door naar Moddergat. Er liep een vreemde man het tuinpad op naar ons voormalige huisje. Dat blijft wennen.

Summertime

Vrijdag 2 september, Groningen

Bord

Donderdag 1 september, Groningen

Er zijn nog veel foto’s die ik moet bewerken. Vandaag kwam ik deze foto tegen die ik volgens mij in Périgueux heb gemaakt. Dit verkeersbord viel meteen op door zijn liefdeloosheid. Het is het eerste bord dat zegt dat er sprake is van een voetgangerszone en de man, of de moeder, dat komt ook voor, het kind niet bij de hand houdt.

Ik snap niet waarom de ontwerper van dit bord daar niet voor heeft gekozen. Problemen met zijn kinderen? Sowieso uit een gebrek aan liefde? Of misschien is het wel preutsheid. Een man die een kind bij de hand houdt: is het een kinderlokker? sprake van kindermisbruik? een ontvoering?

Ik verbeeld mezelf dat op dit bord het kind zelfs met moeite de vader bijhoudt. De man loopt volgens mij harder dan het kind, of zie ik dat verkeerd? Ik stel toch voor dat we dit verkeersbord alleen maken met de beeldnis dat de man, de vader, het kind bij de hand houdt. We gaan toch echt de verkeerde kant op als we dit negatief interpreteren. Ik zie dat vasthouden als een vorm van liefde, het leiden van het kind, het kind veiligheid bieden.

Ik zal een brief naar het gemeentebestuur van Périgueux sturen dat ze dit bord beter kunnen vervangen. Volgens mij is er geen andere stad in de wereld waar het kind in zijn eentje achter de man aan moet hobbelen.

 

sssssst

Zondag 28 augustus, Groningen

Poging van de stad Groningen om haar kinderen op te voeden, met name het studerende deel. Geen overbodige campagne want de hele stad is zo’n beetje een campus.
Ik begrijp alleen niet waarom uitgerekend een foto van een poes de campagne ondersteunt. Vermoedelijk weten de bedenkers niet dat de poes een nachtdier is. Gister- en eergisternacht kreeg deze campagne dan ook een ietwat absurd karakter. De studenten zijn, sinds we terug zijn uit Frankrijk, opmerkelijk rustig. We kunnen gewoon met open raam slapen. Eindelijk eens een effectieve campagne? Maar de afgelopen nachten werden juist wreed verstoord door… katten.
Een kwartier lang was er een straatgevecht tussen een aantal kattengangs waar de honden geen brood van lusten: schreeuwen, miauwen, krijsen. Waarom kunnen die verdomde katten ook niet lezen? Vannacht zet ik een emmer water klaar voor ons slaapkamerraam. De eerste kat die geluid maakt, krijgt een emmer water over zich heen.

Banksy

Dinsdag 23 augustus, Groningen

Op de terugweg naar Nederland verschijnt Banksy voor ons op een camper. Het stoot me eerlijk gezegd tegen de borst. Banksy is een underground straatkunstenaar. Niemand weet wie Banksy is, al zijn er vermoedens. Zijn anonimiteit verhoogt de mythe rond zijn werk. Zijn werken doemen op als er onrecht is of maatschappelijke kritiek valt te leveren. Banksy is anti-burgerlijk, onconventioneel en controversieel. Waarom zet je zijn werk op zoiets burgerlijke als een brave camper? Misschien omdat je van zijn werk houdt? Maar als je van zijn werk houdt, moet je zijn werk de plaats laten behouden waar hij het best tot uiting komt. En dat is niet zo’n duffe camper. De eigenaar reduceert Banksy tot illustrator en ontkracht daarmee zijn kunstenaarschap en politieke kracht.
Rembrandt hoort niet thuis op de deksel van koekjestrommels, Van Gogh heeft niets te zoeken op stropdassen en een Banksy op een camper zetten is een even grote miskleun.
Het kan zijn dat het de camper van Banksy is en dat hij er zelf in rijdt, in dat geval zijn bovenstaande zinnen niet geschreven.

Toetjes

Zondag 21 augustus, Cadouin

Het toetje in Frankrijk, een raar fenomeen. Wij houden van pakken, een pak vanillevla, een pak yoghurt. Die pakken zijn, vergeleken met de toetjescultuur in Frankrijk, het toppunt van duurzaamheid. De toetjes in Frankrijk worden geproduceerd in kleine plastic bakjes. Vier keer lepelen met een theelepeltje en het toetje is op. Wie een beetje een toetjesgevoel wil hebben moet op zijn minst twee van die plastic bakjes leeg maken.
Eigenlijk is het toetjesgebeuren in Frankrijk een soort orgie van plastic. Worden er in Frankrijk wel eens vraagtekens gezet bij deze verspilling en vervuiling? Die vraagtekens zijn nooit tot mij gekomen, maar dat zegt niets, hier in Frankrijk ben ik een volstrekte buitenstaander.

Afscheid

Zaterdag 20 augustus, Cadouin

 

Afscheid op het vliegveld van Bergerac. Mirre is vier dagen bij ons geweest en vliegt dan, helemaal alleen, terug naar Nederland. In Rotterdam wacht haar moeder haar weer op. Eerst natuurlijk formulieren invullen dat Mirre Mirre is. Ondertussen neemt ze hartstochtelijk afscheid van Dies. Want dat was natuurlijk het ultieme doel van haar logeerpartij: Dies. Mooi meegenomen dat wij er ook waren.

alle rechten voorbehouden © gerard tonen 2022