Dossiermoddergat.nl

gerardtonenblogt

2021, september

Unmute us

Zondag 12 september, Groningen

Verdwaald

Donderdag 9 september, Groningen

Zoals de volgers van Dossiermoddergat weten, ben ik gek op fotografie. Gelukkig is er in Groningen een buitengewoon karig gesubsidieerde instituut die mij voorziet van fotografische tentoonstellingen. Nou ja, voorziet. Soms hebben ze een mooie tentoonstelling, te vaak hebben ze exposities met wetenschappelijke of technische thema’s. De wetenschap verdringt dan de fotografie. Gevolg: steriele fotografie waarvan alleen de curator het belang ziet, zeg ik dan onaardig.

Wyb en ik wandelen graag op het verwaarloosde terrein van een voormalige suikerfabriek in Groningen. Grote plassen omringd door bramenstruiken en vijgenbomen zijn nuttige schuilplaatsen voor watervogels. Op deze plek aan de rand van de stad schuilen reeën in het struikgewas. Er omheen loopt een pad waar je zelden iemand tegenkomt. Aan het begin van het terrein experimenteert een school met alternatieve landbouwmethoden. Kunstenaars hebben er buitenprojecten. Als je dat bent gepasseerd is er de woestenij.

Tot mijn plezier is een van die buitenprojecten een fototentoonstelling van Noorderlicht, het is onderdeel van de tentoonstelling The Makeable Mind. Mooie titel, maar een illusie natuurlijk. Gelukkig is de geest niet maakbaar, al zouden de vele dictators die deze wereld kent anders wensen. Er staan grote panelen met foto’s waarvan ik het verband niet zie, daaronder teksten die pretenderen van een hoog intellectueel gehalte te zijn.

Onder een foto van Ioanna Sakellaraki lees ik bijvoorbeeld het volgende onderschrift. Houd u even vast: ‘
‘De toekomst is verdeeld tussen door de mens gemaakte tegenstellingen en parodieën op menselijke voorspellingen. Hier vindt fictie haar gerechtvaardigde plaats. Gemaakt tussen een moment van crisis en een tijdelijke wending, toont dit beeld onze relatie tot het einde en het onontkoombare nieuwe begin.’

Ik weet niet wie de tekst heeft geschreven. De fotograaf? De curator? Een kunsthistoricus met specialiteit fotografie? Wie het ook is, hier is iemand in zijn hoofd heel erg de weg kwijtgeraakt. Hij of zij of hen wilde van alles zeggen, maar in dat alles is hij hopeloos verdwaald. Ten slotte stapelde hij containerbegrip op containerbegrip, dat stapelen deed hij ook nog scheef, het resultaat: humbug.

In mijn kleine theaterbubbel wordt momenteel een discussie gevoerd waarom niet-theaterbezoekers worden afgeschrikt door toneel. Dat blijkt zeker door de inteelttaal te zijn die vaak wordt gebruikt als het over toneel gaat. Alleen de kenners weten dan waar het over gaat. Teksten over toneel zijn vaak gesloten teksten, veelal geschreven om aan elkaar te bevestigen dat men niet voor de poes is.

Ik weet niet of die discussie ook in de fotografiewereld wordt gevoerd, die wereld ligt buiten mijn bubbel. Ik kijk graag naar fotografie en fotografeer graag zelf, maar de discussies daarover laat ik links liggen. Het lijkt me wel nodig dat ook hier gesproken wordt over intteeltaal, of misschien beter, over slechte teksten. Zie de verschillende onderschriften van The Makeable Mind.

Wandelstok

Zondag 5 september, Groningen

In 1987 reisden wij naar Sri Lanka om Anne op te halen. We kwamen daar toen de oorlog tussen Singalezen en Tamils op zijn hoogtepunt was. Toeristen meden het eiland waardoor wij een van de weinigen buitenlanders waren. Het thuisfront verkeerde in grote ongerustheid. De berichten uit Sri Lanka in de Nederlandse pers waren buitengewoon verontrustend. Op grote schaal werd er gevochten. Wij zelf hebben van die strijd niets, maar dan ook niets gemerkt. Af en toe vloog een van drie helikopters die Sri Lanka rijk was over ons hotel, dat was alles.

Het was voor ons zelfs mogelijk om nog enigszins te reizen. De oorlog vond plaats in het noorden en oosten van Sri Lanka waar de Tamils wonen. Aangezien 75% van de bevolking Singalees is en verreweg de machtigste bevolkingsgroep in het land, konden we zonder problemen door Singalees gebied reizen. Als rechtgeaarde toeristen trokken we door een land in oorlog. Eigenlijk gênant, maar we werden overal met open armen ontvangen. Het feit dat er nog buitenlanders door het land durfden te reizen werd vermoedelijk als een lichtpunt beschouwd.

In Kandy, een van de grootste steden van Sri Lanka, midden op het eiland gelegen, kocht ik als souvenir een wandelstok. Ik vond het een mooi ding, een ding zonder poespas. Een strakke stok van hard hout. Een knop boven op de stok, hier en daar versierd met witte punten. Ik kijk er altijd met plezier naar.

Maar wat doe je met een stok? Wat heb je aan een stok? De tijd van het dandyisme ligt ver achter ons. Bovendien is hij eigenlijk iets te klein voor mijn Europese lengte. Echt lekker erop steunen is onmogelijk. Inmiddels staat de stok vierendertig jaar in een hoek van een kamer, ongebruikt, nutteloos. Tenminste, als je mijn liefdevolle blikken op het kleinood buiten beschouwing laat.

Tot mijn grote vreugde heeft de wandelstok sinds we in Groningen wonen een functie. Dat komt door Dies. Dies is gek op balletjes. Belangrijke liefhebberij: de ballen die ik met mijn voet omhoog wip opvangen. Hij krijgt er geen genoeg van. Gevolg is wel dat menig bal onder de bank of een stoel rolt. Moet ik weer op mijn knieën om ze eronder uit te halen. Helaas kan ik er vaak niet bij omdat mijn arm te kort is.

Sinds enige weken staat mijn Sri Lankaanse wandelstok in de kamer, het ideale middel om de onvolmaaktheid van mijn armen te compenseren. Hierdoor raak ik de wandelstok tegenwoordig regelmatig aan. Dies kwispelt opgewonden als ik de toverstok te voorschijn haal. Even met het ding onder de bank zwaaien en de ballen rollen weer tevoorschijn.

Dronevlucht

Zaterdag 4 september, Groningen

Neef en Nicht spelen met drone, als kinderen zo opgewonden. Tijd en plaats van handeling: augustus 2021, ergens in de buurt van Issigeac.

Standbeeld

Vrijdag 3 september, Groningen

 

Standbeeld

De tijd herschrijft geschiedenis.
Goed wordt zomaar kwaad
en kwaad wordt zelden herdacht.

Standbeelden wisselen van plaats,
gasten op een te druk feest. Voordat
je het weet zijn de helden daders

en daders juist de helden. Wat onder
ligt komt boven. Enz. De mens woelt
wat af, een verhaal zonder einde.

Altijd weer een ander standbeeld.
Altijd weer andere daders.
Altijd weer een ander feest.

alle rechten voorbehouden © gerard tonen 2021