Dossiermoddergat.nl

gerardtonenblogt

Het huis van het weekdier

Ik ben een rivier in de winter, treed
altijd buiten mijn uiterwaarden,
een leven lang watersnood.

In mijn land geen waterbeheersing,
altijd braken dijken, verdronken
koeien, paarden op eilanden.

Altijd het water tot mijn lippen,
roep om hulp, reddingsboeien,
noodvoedsel, alarmpijlen.

Nu perk ik het in. Noodzaak van
dijken, waterwegen, gemalen,
uitzicht op rustig vaarwater.

Eindelijk een zeilboot hebben,
mij verschuilen in de rietkragen,
het rustig klotsen van de golfjes,
het overzeilen van een kiekendief.

On est

On est.
Men is.
Goed dat iemand dat op een boom schrijft.
Het is zo makkelijk te vergeten
dat we er zijn, het lijkt zo vanzelfsprekend.

Even licht tussen twee duisternissen.
Je verwacht toch veel meer verwondering.

Het licht.
Men is.
On est.

Waar komen opeens die auto’s vandaan
en al die anderen? Tafels en stoelen?
Er zijn zelfs trouwjurken. Mensen
die van elkaar houden en mensen die zingen.
Woorden tussen het donker in.

Er zijn mensen die kunnen lopen
en mensen die kunnen buikspreken.
Er zijn mensen die zich opblazen omdat ze geloven
dat ze de beste zijn en dan America First roepen.
Verwondering, verwondering.

On est.
Men is.
Dank voor degene die dit
op een dikke boom in Saint-Hippollyte-du-Fort schreef.
Ik was het bijna vergeten.

De duiven in de platanen koeren:
het is genoeg, het is genoeg.

Maar de bakker stookt zijn oven.
De slager slacht het varken.

Op het terras staan de stoelen alweer klaar
en het gemeentehuis opent zijn deuren.

Het is genoeg, het is genoeg.
Ze kunnen koeren wat ze willen.

Vergeten

De ambachtsman

Mijn dagtaak is het afbikken
van aangekoekte tijd.
Het is een oud ambacht,
overgeleverd van vader op zoon,
alhoewel mijn vader het ambacht
helaas niet beheerste.
Mijn vader was een roker, hij
verzamelde sigarettenkokers en geld.

Elke dag verwijder ik de tijd uit
mijn ogen en mijn mond. Zorgvuldig
peuteren, pulken, draaien en wroeten.
De ogen moeten open. De dingen
moeten blinken. Poetsen, polijsten.
Eigenlijk geen idee waarom. Het heeft
met een eeuwenlange traditie te maken,
familietrots -een regionaal product.

Schelpen, schimmels, roest en andere
overbodige gedachten dienen op
hardhandige maar vakkundige wijze
te worden verwijderd. De ambachtsman
is alleen tevreden als de blik schoon is,
de woorden vers en de geluiden doorzichtig.
Vooral gedachten vergen zorg, de tijd breekt
hen keer op keer op brute wijze kapot.

De werkplaats is een koninkrijk voor
de ambachtsman. Dat is bekend. Hij streelt
zijn instrumentarium, zet ze in de olie,
poetst ze zelfs als het niet nodig is. Liefde
is een probaat middel tegen tijd. Oud principe.
Het gereedschap hangt keurig op volgorde van
belangrijkheid en grootte -blindelings te pakken.
Dit zijn dingen om nooit te vergeten, mijn zoon.

We zoeken de laatste rustplaats op.
De merels zingen in wuivende bomen.
Daar doorheen het schuifelen van
voetstappen, het vullen van een gieter.

De rij vormt een cirkel rond een kuil.
Hij schommelt in touwen naar
het donker. Hier en daar denkt iemand
terug in de tijd. De tijd, och, die tijd.

Woorden trekken stilte en een lach. Zo
was hij. Dan gaan de mensen uit elkaar.
Nooit komen ze meer samen. Een rustplaats
verbreekt een verzameling. Dat heet verdriet.

Vergeten

De trein stopt nog altijd om kwart voor acht in Hoogeveen.
De man met aktetas leest nog altijd De Telegraaf.
En op het Journaal woedt vast nog steeds een oorlog voort.
De boomvalk bidt en bidt zijn gebeden boven een berm.

De klokken draaien door. De maan blijft schijnen in zijn baan.
De zon straalt onverminderd door en het meisje kleurt de dag.
De oude vrouw heeft nog lang haar boek niet uit, de haan
blijft kraaien, het is een lieve lust. De bloemen komen uit hun knop.

En niemand zal zich nog herinneren dat er eens een G.J.A. Tonen
door de stad liep, dat hij hield van vrouw en kind. Het was
een kort verhaal, een mooi verhaal, er was alleen geen
happy end. Wat hield hij van het leven, hij zal het nooit vergeten.

alle rechten voorbehouden © gerard tonen 2022