Dossiermoddergat.nl

gerardtonenblogt

Beeldblog

Zondag 15 juli, Amsterdam

Het echtpaar Tonen-Kaastra shopt dit weekend in Amsterdam. Winkel in en winkel uit. Buiten de winkels is het zomer. Mensen koesteren zich in de zon en vermaken zich met spelevaren en vissen. Amsterdam op zijn mooist. De grachten, de bootjes, de panden uit De Gouden Eeuw. Het is een gouden zomer. ’s Avonds eten bij Kaagman & Kortekaas. Wat wenst een mens nog meer? Ik zou het niet weten.

Zaterdag 14 juli, New York/Amsterdam

Portraiture.

Vrijdag 13 juli, Dwingeloo

Sinds we in Lhee wonen hebben we ons voorgenomen een keer te gaan picknicken bij een van de vennen op het Dwingelderveld. Het is er nooit van gekomen. Tot vandaag. Bij het ven waar we de honden te water laten, spreidden wij ons picknicklaken.
Helaas viel al snel de schaduw over de plek. We pakten ons kleedje op en liepen naar de grafheuvel honderd meter verderop. Boven op de grafheuvel, uitzicht over het Dwingelderveld, nuttigden we de vis, de kaas en de wijn. Heel langzaam ging de zon onder.

Donderdag 12 juli, Groningen

3x Groningen.
Vanmiddag naar het Groninger Museum waar een tentoonstelling is met foto’s van David LaChapelle (1963). Hij begon zijn carrière met fotograferen voor Andy Warhols tijdschrift Interview. Door zijn vernieuwende aanpak behoorde LaChapelle al snel tot de meest invloedrijke fotografen ter wereld. Zijn spectaculaire, kleurrijke en vaak controversiële portretten van beroemdheden zijn uitgegroeid tot archetypische symbolen van deze tijd. Deze eerste grote solotentoonstelling in Nederland belicht met ruim 70 werken verschillende disciplines uit het oeuvre van de kunstenaar. Ook introduceert dit uitgebreide overzicht LaChapelles nieuwste serie New World, waarin hij het “onfotografeerbare” probeert te fotograferen in een zoektocht naar het paradijs. Mooie tentoonstelling. Op de middelste foto een fotoserie van hem.

Woensdag 11 juli, New York/Lhee

3x New York in kleur. Ik krijg maar niet genoeg van New York. Met plezier bewerk ik de foto’s.

Dinsdag 10 juli, New York/Lhee

3x straatfotografie New York.

Maandag 9 juli, Amsterdam/Lhee

Een paar vragen:
Is kunst er voor om vertrouwd te worden?
Wat is er in deze wereld wel te vertrouwen?
Wie heeft dit op deze muur geschreven?
Waarom heeft hij of zij het op de muur geschreven?
Waarom is dit zo belangrijk om op een muur te zetten?
Wat is de waarde van kunst die volledig is te vertrouwen?
Is kunst er juist niet om helemaal niet vertrouwd te worden?
Is het interessante van veel kunst niet dat het juist helemaal niet te duiden is?
Wat betekent vertrouwen in dezen?
Wat is het criterium voor vertrouwen?
Zijn alle uitingen van kunst überhaupt onder één noemer te vangen?

 

 

Zondag 8 juli, New York/Amsterdam

In het Koninklijk Theater Carré gaat Het Pauperparadijs in première. Bij dit soort gelegenheden neem ik mijn camera nooit mee. Moet ik niet aan denken, ik zou me kapot generen. Het gevolg is dat ik geen foto’s heb van dit gedenkwaardig gebeuren. Ik heb wel foto’s van huidige paupers, genomen in New York. Het probleem dat generaal Johannes van den Bosch, die ooit de Maatschappij der Weldadigheid oprichtte, probeerde op te lossen, bestaat nog steeds. Met meneer Trump aan het roer zal het probleem zeker niet kleiner worden.

Zaterdag 7 juli, Moddergat/Leeuwarden

In Moddergat is het volop zomer. De bermen en de velden staan in volle bloei. Meestal gaan we zelf in de herfst en winter naar Moddergat. In de andere jaargetijden is het hoofdkwartier van Dossiermoddergat meestal verhuurd. Daarom is de zomer vaak een verrassing. Als we er komen, lijkt het feest daar. De gewassen op de velden, de bermen in bloei, de dijk de ideale plek om naar het wad te staren. Zon overgoten land, zijn we niet gewend.
Na Moddergat gaan we naar Leeuwarden, de culturele hoofdstad van Europa. In de hoofdstad wordt de taal gevierd. Op het Oldenhoofsterkerkhof staat in diverse talen: Language makes us human. Aan een van de zijde van het plein staat het Land van Taal. Of beter, in het Fries: Lân fan taal. Een gebouw waar de menselijke taal centraal staat. Op blokjes voor de ramen zijn duizenden woorden uit andere talen verzameld.

Vrijdag 6 juli, Lhee

In de avond lopen we een rondje rond de es. De es ligt tussen het dorp Dwingeloo en ons huis aan de Bosrand. Wat een es is? Google zegt daar het volgende over: ‘Een es of esch in oude spelling, (ook: eng of enk (het Gooi, Veluwe, Salland, Achterhoek, Twente), akker (Noord-Brabant), veld (Limburg) of kouter (Vlaanderen)) is een hoog gelegen akker, te vinden op de zandgronden van Noord-, Oost-, Midden- en Zuid-Nederland en Vlaanderen.’

Donderdag 5 juli, Amsterdam

2x foto’s uit Amsterdam.

Woensdag 4 juli, Lhee

Ik moet mijn fiets bij de fietsenmaker halen, hij staat daar al twee weken. Ik besluit erheen te lopen en mijn camera mee te nemen zodat de kijker van dit beeldblog een idee heeft van de straat en de omgeving waar ik woon.

Bovenste foto is de straat die ik moet aflopen, de Bosrand. Links staat ons huis. Op weg.
De foto daaronder is een huis dat schuin tegenover ons huis staat. Het is pas nieuw gebouwd. Een kleine Drentse boerderij heeft plaats moeten maken voor dit huis. Met kleine stappen verandert een omgeving zo compleet.
Sommige dingen blijven bij het oude. Even doorlopen en dan komen we bij een compleet authentieke boerderij, bewoond door Boer Sil en zijn ouders. Sil boert biologisch dynamisch en met zes paarden bewerkt hij zijn land. Voor het huis zijn altijd verse groente te koop.
Naast het huis heeft hij boekweit gezaaid dat nu bloeit. Het schijnt een Walhalla te zijn voor insecten en speciaal bijen die het in deze wereld verder verrekte moeilijk hebben. Maar dat ligt natuurlijk niet aan al die boeren die Roundup gebruiken. Waarom die bijen wel sterven weten ze niet. Maar het ligt niet aan de Roundup. Overigens: de bloemen die je bij Intratuin koopt zijn ook bespoten met Roundup.
In en om onze straat zijn er volop campings. ’s Winters is het erg rustig bij Albert Heijn. ’s Zomers vertienvoudigd het dorp qua mensen, of misschien wel meer, dan lijkt de Albert Heijn in een grote stad te liggen.
Op het einde van onze straat, verscholen tussen de bomen, ligt een Joods kerkhofje. Het bestaat uit zo’n twintig tot dertig graven. De geschiedenis van het kerkhofje ken ik niet. Ik beloof erachter aan te gaan.
Als ik de straat ben uitgelopen en rechtsaf richting dorp loop, ligt aan mijn linkerhand het planetarium van Dwingeloo. Op Google zie ik dat het planetarium 70.000 bezoekers per jaar trekt. Dat zouden ze willen. Deze trekpleister is al jaren failliet en staat te koop. Ben benieuwd wie het ooit gaat kopen. Mislukt toeristisch project dus.
Ten slotte kom ik bij de brink van Dwingeloo, het hart van het dorp. Ik heb inmiddels veel Drentse dorpen gezien, en ik koester geen enkel chauvinistisch gevoel ten opzichte van Dwingeloo, ik ben slechts een passant, maar deze brink is verreweg de mooiste. Ruim opgezet, een grote vijver iets uit het midden, een muziektent erbij, alles authentiek. In tegenstelling tot veel dorpen, waar de RABO bank en een gemeentehuis vaak in moderne gebouwen de boel verpesten, staan rond deze brink nog de oude huizen, de oude bomen. Op deze brink zie ik zelfs regelmatig eekhoorntjes lopen.
Shit. De fietsenmaker heeft lunchpauze. Moet ik drie kwartier wachten voordat hij opengaat.

Dinsdag 3 juli, New York/Lhee

De hele stad is een kantoor, zelfs voor de dakloze. Hier een impressie uit New York.

Maandag 2 juli, Lhee

Ik ga naar buiten om op onze tuinbank te lezen. Als ik wil gaan zitten, zie ik het vogeltje liggen, kaal, kwetsbaar, ten dode opgeschreven. Het beestje is waarschijnlijk uit zijn nest gegooid, of gevallen. Het is de tweede keer dat we op deze plek zo’n hulpeloos vogeltje vinden. Boven de bank broeden mussen. Vermoedelijk zijn ze met hun tweede leg bezig.
Het vogeltje heeft een blauw, bijna doorzichtig buikje. Geen veertje te zien, de adertjes vinden hun weg door het lijfje. Met veel moeite draait het vogeltje zich om, doet zijn uiterste best om te blijven leven. Gijs heeft hem nog niet gezien. Vraag: wat moet ik doen? Ik maak snel een paar foto’s. Dan besluit ik hem dood te maken, een einde aan het lijden te maken. Het vogeltje heeft geen enkele kans om te blijven leven.
Nou moet ik bekennen dat ik nog nooit een levend wezen heb doodgemaakt. Ik ben een ongelooflijke schijter als het om dit soort dingen gaat. Ik geloof dat ik me makkelijker zelf van het leven kan beroven dan een einde aan het leven van een ander kan maken. Maar ik heb geen keuze. Het lijden is te groot. Ik pak wc-papier en wikkel het lichaampje erin. Ik gooi het in de vuilnisbak en plet het met een steen. Uit zijn lijden verlost.
Later op de avond komt Wyb thuis en vertelt dat ze dat andere vogeltje aan Gijs heeft gegeven. Was ook een mogelijkheid geweest. Natuur voedt natuur. Ik heb er wel aan gedacht, maar vond het een te wreed idee dat Gijs er zijn tanden in zou zetten. Sentimentele overweging. Een steen is niet minder wreed. Alhoewel. Grote kans dat Gijs met het beestje zou zijn gaan spelen. Ik heb het in één keer uit zijn lijden verlost.

Zondag 1 juli, Lhee

Soms zie je de dingen waar je aan gewend bent opeens met andere ogen. Ik had het deze week tenminste twee keer.
De eerste keer was toen we terugkwamen uit New York. Eind van de middag ging Jan zijn blog schrijven. Natuurlijk deed hij dat achter mijn ultra kleine bureautje waar ik altijd met zoveel plezier aan werk. Altijd als Jan en Connie op ons huis en vooral Gijs passen, werkt Jan achter mijn bureautje. Toch zag die werkplek er opeens anders uit. Het leek alsof hij nooit van mij is geweest, dat het Jan’s bureautje was en zeker niet van mij.
Gisteren gebeurde het weer. Wyb hing de was op. Ik kwam terug van de brievenbus, kijken of er post was. En opeens zag ik onderstaand tafereel. Het zag er zo ouderwets uit, zo platteland, zo boerderij, zo boers, dat ik er een foto van moest maken. Ik kon me niet voorstellen dat dit huis en deze omgeving is waar we momenteel wonen. Het leek weggelopen uit een ander tijdperk.

Zaterdag 30 juni, Lhee

Dit weekend verandert de tuin opnieuw in een camping. Hans en Anne slapen in onze tent, op de bovenste foto op de achtergrond. Anne zet een tentje van Hans op dat ze volgende week naar een of ander festival wil meenemen. Op de camping wordt altijd voor prima eten gezorgd.
Op de onderste foto speelt Anne weer eens voor hond. In een volgend leven hoopt zij hond te zijn. Ik ben er van overtuigd dat dit gaat lukken.

Vrijdag 29 juni, New York/Lhee

In New York een nieuwe serie begonnen: Judith met zonnebril.

Donderdag 28 juni, New York/Lhee

Ter afscheid van New York varen we tegen de avond met de veerboot van Manhattan naar Jersey zodat we dicht langs het Vrijheidsbeeld varen. De zon, de wolken, de lucht en het water zorgen voor afscheidsspektakel.

Woensdag 27 juni, New York

3x graffiti uit New York.

Dinsdag 26 juni, New York

Niet vergeten te melden. Zondag 24 juni liepen we samen met honderdduizenden anderen nog met de Gay Pride Parade 2018 mee. Indrukwekkende bijeenkomst waarin de vrijheid werd gevierd het recht te hebben om te zijn wie je bent. Goed te beseffen dat er maar een paar plaatsen in de wereld zijn waar dat mogelijk is. Opmerkelijk: zo gauw mensen in een god geloven is dat niet mogelijk. Laat nooit iemand zeggen dat god voor liefde staat.

Maandag 25 juni, New York

De stoelen die ik vandaag in het Moma tegenkwam, zie boven, deden me denken aan de stoelen die ik vorige week tegenkwam aan ’t IJ in Amsterdam, zie onder.

Zondag 24 juni, New York

Twee foto’s van mijn medereizigsters.

Zaterdag 23 juni, New York

Letterlijk: underground music. Ergens in een van de gangen van Union Square. Jazz, wel te verstaan. Keiharde jazz. Dan komt er een oudere heer aan. Net als wij kan hij niet stil blijven staan. It don’t mean a thing if it ain’t got that swing.

Vrijdag 22 juni, New York

De brandkranen van New York hebben zo hun heel eigen werking.

Donderdag 21 juni, New York

Zo staan we opeens op Times Square in New York. Nou ja, opeens. Het had wat voeten in aarde. Op Schiphol aangekomen blijkt onze vlucht gecanceld. Oorzaak: technische storing. Na een paar uur worden we van KLM overgeboekt naar een vlucht van Aer Lingus en staan we twee uur later op het vliegveld van Dublin op een vlucht naar New York te wachten. Een vlucht die zes uur later gaat. Zodoende komen we veel later dan verwacht in NY aan. Och, troost. Een echte reiziger gaat het niet om het doel maar om de reis. En die hebben we volop gehad.
Ik heb het hier steeds over we. We staat voor Wyb en mij, voor deze keer is Judith onze special guest. Dit jaar is Judith achttien geworden en we hebben altijd gezegd dat ze, eenmaal de volwassen leeftijd bereikt, met ons mee naar New York mocht. Aldus geschiedt.

Woensdag 20 juni, Lhee

Druk, druk, druk.

Dinsdag 19 juni, Amsterdam/Lhee

Beelden uit het Amsterdamse.

Maandag 18 juni, Lhee

Chaos?
Nee, opruimen. Op de foto de inhoud van de koelkast achter mij.
Donderdag vroeg vertrekken we voor een week naar New York. Niet slecht, klopt. Jan en Connie komen op ons huis en vooral Gijs passen, dit betekent wel dat het huis schoon moet. Vandaar een soort mini voorjaarsschoonmaak zodat het huis ook door anderen enigszins bewoonbaar is. Het is hard werken voordat je op vakantie kunt.
Onze tocht naar New York kan mogelijk betekenen dat het blog gaat haperen. Ik waarschuw bij voorbaat. Neemt niet weg dat, ijs en weder dienende, alles goed komt. Uiteindelijk, zo is het streven, krijgt elke dag zijn foto.

Zondag 17 juni, Amsterdam/Lhee

Ik bedoel maar.

Zaterdag 16 juni, Amsterdam/Lhee

3x Stedelijk Museum.

Vrijdag 15 juni, Amsterdam

Zit ik in de trein naar Amsterdam, krijg ik te horen dat mijn afspraak niet doorgaat. Snel Anne gebeld, of ze met me kan lunchen. We spreken af in het Loyd Hotel. Op de bovenste foto komt Anne uit haar werk, ze wijst op mijn nieuwe Nikes. Ze mogen haar goedkeuring wegdragen, wat lang niet altijd gebeurt als ik nieuwe kleren heb.
Onder is Anne aan het werk. Als blogger heb je nooit rust, zelfs niet als je met je vader aan het lunchen bent. Er is geen gerecht dat niet gefotografeerd moet worden. Druk bestaan. Wie geïnteresseerd is in haar blog: yourdailylife.nl

Donderdag 14 juni, Noordpolderzijl/Lhee

Uit eigen waarneming zie ik dat ouderen hun jeugd nooit helemaal loslaten. Omdat we naast de Bospub wonen, zie ik hordes ouwe lullen op de brommertjes van hun jeugd langskomen. En maar knetteren en stinken die dingen. En die ouwe knarren zich maar in het verleden wanen. Zo’n Puch bepaalde het straatbeeld van mijn jeugd. Als je er bij wilde horen, had je zo’n ding met hoog stuur. Ik zelf had een Mobylette. Als mijn moeder haar brommer afschreef, was hij van mij. In het kader van je imago was daar natuurlijk geen eer mee te behalen. Of misschien toch wel. Want zo’n Mobylette was anti-cultuur. Het betekende dat je niet meeging met die Puch- en Thomashype. De berijder van de Mobylette liet zien dat hij schijt had aan hypes en modes. De Mobylette-rijder hechtte niet aan statussymbolen. Als je maar vooruit kwam. Overigens zie ik geen enkele ouwe lul met trots op zo’n Mobylette-tje rijden, mijzelf incluis. De Mobylette roept bij mij ook geen enkel nostalgisch gevoel op. Wat dat betreft ben ik wel jaloers op die Puch- en Kreitlerfanaten, die denken met weemoed aan iets terug.

Woensdag 13  juni, Enschede/Lhee

Gisteren was ik in Enschede. Op de gevel van de plaatselijke boekhandel kwam ik een gedicht van Willem Wilmink tegen.

Dinsdag 12 juni, Hongkong/Daszhai/Lhee

In een uithoek van mijn computer kwam ik nog twee foto’s uit China tegen. Foto’s waar ik nog niets mee had gedaan. Gelukkig kwam ik ze per ongeluk nog tegen. Zo zullen er zoveel vergeten dingen in mijn computer een verstopt leven leiden. De bovenste foto heb ik in Hongkong gemaakt, de onderste in Daszhai.

Maandag 11 juni, Utrecht/Amsterdam/Lhee

Je kunt gerust stellen dat ik een stationsfotograaf ben.

Zondag 10 juni, Hogeland/Lhee

Elk jaar maken we wel een tochtje door het Hogeland, grof gezegd het gebied dat boven Groningen ligt tot aan de Waddenzee. Het is het gebied dat grenst aan de Friese streek waarin Moddergat ligt.
In de buurt van Wehe den Hoorn ligt deze vreemde toren. Midden op het vlakke land verrijst dit atypisch bouwwerk. Ik ben er vele malen langs gereden en heb nooit gekeken wat het nu eigenlijk voor een ding is. Wyb en ik besluiten dat het maar eens gedaan moet zijn met deze onwetendheid. De toren blijkt een restant te zijn van de Koude Oorlog. Aan het begin van de Koude Oorlog was er nog geen radar, schijnt. Hier en daar werden van deze bouwsels neergezet van waaruit men in de  gaten kon houden of er Russische vliegtuigen aankwamen. Hoe primitief kun je het hebben. Bij het bordje dat bij de toren staat, blijkt dat iemand de toren kocht om een huis in te bouwen. Toen dat onmogelijk bleek, vond hij dat de toren bewaard moest blijven. Goed besluit.
Wehe den Hoorn ligt trouwens niet ver van de plaatsjes Mensingeweer, Doodstil, Kleine Huisjes en Kruisweg. Het is de streek van de mooie plaatsnamen. Als je als zuideling per ongeluk in deze streek belandt, wat heeft iemand zo noordelijk nog te zoeken, kan ik me voorstellen dat je niet onmiddellijk de schoonheid van het landschap ziet. Maar als je er vaker komt, ga je er van houden, zo verging het mij in ieder geval.
We rijden nog meer noordelijk en oostelijk, een gebied waar geen plaatsjes meer zijn. Hier en daar, tussen eindeloze landbouwgrond en donkere luchten, staat een boerderij. Het land, de lucht, de horizon, verder is het leeg. Soms is er een zeldzame bomenrij, een bosje bomen rond een boerderij. Als je zo doorrijdt, kom je bij Noordpolderzijl, het Moddergat van Groningen. Er is een café, een gemaal, een camping en uitzicht over het wad. De plaatselijke promotieclub heeft een fotokader neergezet waar mensen veelvuldig gebruik van maken. Het ding staat er niet voor niets.
Gisteren plaatste ik een foto van een doodlopende weg in Het Dossier. Net als je richting Noordpolderzijl gaat, zie ik een beeld dat lijkt op de foto. Moddergat en Noordpolderzijl moeten maar zusterenclaves worden, over zustersteden is in dit verband moeilijk te spreken.

Zaterdag 9 juni, Moddergat

Vrijdag 8 juni, Dwingeloo/Moddergat

Samen achter in de tuin op zoek naar vogels in de houtwal. Wyb spot een goudhaantje. Gijs verveelt zich te pletter. De vogels zijn veel te ver weg. Vogels zijn er niet om naar te kijken, vogels zijn er om te vangen en op te eten. Op de manier waarop de vrouw erbij zit vang je geen vogels, jaag je ze juist weg. De vrouw moet nog veel leren.

Donderdag 7 juni, Dwingeloo

2x Dwingelderveld.

Donderdag 7 juni, Lhee

Het is soms zeer confronterend om met een seriemoordenaar in huis te moeten leven. Elke keer verbaas je je over zijn wreedheid, zijn meedogenloosheid. Het gevolg is dan weer schaamte, schuldgevoel, woede. De duif die onze seriemoordenaar nu te pakken heeft gehad, kenden wij tamelijk goed. Het is namelijk de duif die elke dag weer vanuit zijn hoge positie onze auto onder scheet. Het was een mooie duif, maar had toch ook duidelijk zijn minpunten. Gijs heeft onschuldigere slachtoffers gemaakt, zoals de drie kleine haasjes die hij afgelopen weken afmaakte en mee naar huis sleepte.

Woensdag 6 juni, Amsterdam

Afdeling wonderlijke boodschappen op lantaarnpalen.

Maandag 4 juni, Moddergat/Lhee

Tot nu toe heb ik nooit het tuingedeelte van het Hoofdkwartier van Dossiermoddergat onthuld. Na 10 jaar Dossiermoddergat dan eindelijk de onthulling.
Op de bovenste foto zie je onze voortuin met uitzicht op onze tuinvijver. In deze vijver vindt door een vernuftig systeem van zwaartekracht zelfs eb en vloed plaats.
Op de onderste foto de veel intiemere achtertuin waar wij ons, na hard werken aan Het Dossier, kunnen terugtrekken.

Zondag 3 juni, Moddergat

Wyb en ik wandelen in de omgeving van Moddergat en, verdomd, overal komen we liefde tegen. Het is bijna te mooi om waar te zijn.
Liefde aan de waterkant.
Kleinkinderen die vrolijk om hun opa en oma dansen.
Zwanen die trots, maar waakzaam, hun kinderen de wereld laten zien.

Zaterdag 2 juni, Moddergat

Vrijdag 1 juni, Moddergat

De dijk foto’s. Mals gras.

Donderdag 31 mei, Lhee

De afgelopen weken was dit de kraamkamer voor vijf pimpelmezen. Wyb had het geluk vanochtend op onze tuinbank te zitten en ze een voor een te zien uitvliegen. Moeder pimpelmees vloog met een dikke worm naar het nest. Eerst ging ze naar binnen. Toch kwam ze met de worm weer naar buiten. De kleine pimpels waren zwaar verontwaardigd. Waarom gaf ma pimpel die lekkere dikke worm niet? Ze wisten niet dat ma pimpelmees met het meest belangrijke opvoedingsmoment van deze leg bezig was. Als jonge vogels op zichzelf kunnen staan, moeten ze naar buiten. Door met die lekkere worm weer naar buiten te vliegen, kwamen haar jongen naar buiten. Opeens zagen ze de grote wereld. Geen probleem, want vier vlogen er wat onhandig naar de boom tegenover hun nest. Een, de kleinste, was onhandig. Dom viel hij in de struiken onder zijn nest. Gelukkig herstelde hij zich en vloog hij zijn broertjes en zusje achterna.
Onze grootste angst is altijd dat de seriemoordenaar in ons gezin hier lucht van krijgt en het nieuwe leven meteen de nek omdraait. Tot haar geruststelling zag Wyb de seriemoordenaar lui op de tuintafel liggen met zijn rug naar de strenge exercitie van pa en ma pimpelmees. Vijf nieuwe pimpelmezen op deze aarde, heugelijk nieuws.

Woensdag 30 mei, Ameland/Lhee

Twee foto’s gemaakt op de boot van Holwerd naar Ameland

Dinsdag 29 mei, Arnhem

2x station Arnhem

Maandag 28 mei, Ameland/Lhee

We zijn samen op de verjaardag van Malu op Ameland. Als we terug willen naar het vasteland blijkt er een enorme massa mensen op de boot te wachten. Bij de vorige boot konden al een heleboel mensen niet mee. Komt bij dat het eb is en de boten moeizaam over het wad manoeuvreren. Er is een uur vertraging.
Daarom besluiten we de watertaxi te nemen. Dat kost wat, maar minder als je de kosten met een aantal andere mensen deelt. Met de watertaxi sta je met tien minuten aan de overkant. Het is bovendien een soort kermisspektakel. Met enorme snelheid raas je over het wad. Het scheelt zomaar 2,5 uur. Het bijzondere is dat het totaal onverwachte foto’s oplevert. Nooit gedacht dat ik ooit zulke foto’s kon nemen. Toch mooi.

Zondag 27 mei, Nes, Ameland

Malu, 8 jaar.
Een van haar verjaardagscadeaus is een fototoestel, gekregen van Lies en Paul. Perfect cadeau, vind ik. Had ik zelf ook wel willen geven. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Een paar maanden geleden, toen ze in Marokko op vakantie was, heeft ze veel gefotografeerd, vond het prachtig. Vandaag begint ze meteen opnieuw met fotograferen.

Zaterdag 26 mei, Amsterdam/Lhee

Ik voel me soms de Simon Carmiggelt onder de fotografen.

Vrijdag 25 mei, Lhee

Opknapbeurt van ons huisje. Wat grauw en grijs was, wordt opeens weer wit. Kale en verrotte plekken verdwijnen onder de handen van de schilder. Voor wie mocht denken dat ik degene ben die op de ladder staat: ik moet er niet aan denken. We hebben een klein huisje, maar zelf het beklimmen van deze ladder is voor mij al te hoog. Laat staan dat ik een gereedschap zou kunnen hanteren. Het idee dat ik dat zou kunnen heb ik al jaren geleden achter me gelaten. Leve de vakman, leve de schilder!

Donderdag 24 mei, Dwingeloo

Het is onrustbarend hoe het aantal insecten afneemt. Het is ook onrustbarend hoe het aantal vogels af neemt. Over deze zeer verontrustende feiten hoor ik nog wel eens iemand. Gelukkig. Al weet ik niet of er ook luisteraars zijn. Waar ik niemand over hoor, is dat het aantal kinderen dat in bomen klimt ongelooflijk is afgenomen vergeleken met twintig jaar geleden. We wonen nu vier jaar in Dwingeloo en ik heb nog nooit een kind in een boom zien klimmen. Wij deden niets anders. Of er een causaal verband is met die insecten en die vogels weet ik niet. Feit is dat kinderen die in bomen klimmen zeldzaam zijn. Neemt niet weg dat ik er eergisteren  voor het eerst in vier jaar een zag. Ik heb meteen een foto genomen. Een foto van een zeldzaamheid.

Alle rechten voorbehouden © Gerard Tonen 2018