Dossiermoddergat.nl

gerardtonenblogt
Journal

Actieradius

Donderdag 21 november, Saint-Hippolyte-du-Fort

Mijn actieradius is al zeven weken zeer beperkt. De eerste vijf weken pendelde ik alleen van huis naar ziekenhuis en terug. Ik kon niet zitten, lopen deed me pijn. Sinds anderhalve week, nadat ik een katheter door de buik kreeg, en ik goede pijnstillers heb, maak ik met Wyb weer kleine autotochtjes door de omgeving en kan ik weer een klein rondje met Dies lopen. Door die beperkte actieradius heb ik wekenlang geen foto’s kunnen maken. Dossiermoddergat kwam die tijd door omdat ik een tamelijk groot fotoarchief heb. De foto die ik vandaag plaats komt ook uit dat archief. Ik heb hem in september in Arles genomen, een stad die barst van de fotografie, onder meer omdat er jaarlijks een van de grootste foto-exposities van de wereld is.

Mijn buurman hier in Saint-Hippolyte-du-Fort, een Engelsman, is ook fotograaf. Hij reist de wereld over en fotografeert de mooiste interieurs, tuinen en omgevingen voor de meest chique bladen, glossyer dan glossy. Momenteel is hij op reis naar India. Hij zal zeker met prachtige foto’s terugkomen. Hij en ik zijn daarmee wel totaal tegengestelde polen. Ik ben helemaal niet geïnteresseerd in geliktheid en afgeronde schoonheid. Mijn interesse ligt juist bij het marginale, het toeval, het lelijke, de scheuren, de armoe, het sjofele, de straat. Daarom hou ik zo van de foto hier boven. Totaal verschillende mensen hebben totaal verschillende dingen op een muur geplakt. Waarom? Niemand die het weet en toch vormen deze afzonderlijke dingen, door toeval ontstaan, een nieuwe realiteit. Daar komt bij dat er foto’s tussen zitten en die foto’s krijgen, in die nieuwe realiteit, een geheel nieuwe lading.

Aankomende januari zouden Wyb en ik ook naar India afreizen. Ondanks dat we de tickets in huis hebben zal de reis niet doorgaan. Tenzij er een medisch wonder gebeurt. Maar één ding is zeker: ik was met totaal andere foto’s thuisgekomen dan mijn buurman.

Journal

Geest

Woensdag 20 november, Anduze

Elke dag verbindt een verpleger mijn buikkatheter. Het draagt er zeker toe bij dat ik mij een volwaardig patiënt voel. De verpleger die vandaag langskomt spreekt Nederlands. Als ik het me goed herinner komt zijn vader uit Nederland.
Bij het weggaan zegt hij dat veel Fransen Nederland fascistisch vinden. Ai. Dat heeft, als ik hem goed heb begrepen, twee redenen.
Als eerste vertelt hij me het verhaal over zijn oom die euthanasie wilde plegen. Omdat hij dat wilde voorkomen, en laten weten dat er genoeg redenen zijn om te blijven leven, reisde hij naar Nederland. Maar hij was te laat. Op het moment dat hij bij zijn oom was kwam de arts binnen. En waar iedereen bij was kreeg zijn oom zomaar een spuitje. ‘Zo is Nederland. Dat is in Frankrijk ondenkbaar.’
Daarna fulmineert hij tegen de gele hesjes, volgens hem allemaal van het Front National. Maar op zich is hun protest begrijpelijk, het draait steeds meer om geld, mensen raken in de verdrukking. Nederland schijnt voor de Fransen het voorbeeld te zijn hoe het niet moet, alles is in Nederland geëconomiseerd. Al bij al staan we er niet goed op bij die Fransen, schijnt. Ik heb er zelf nog niets van gemerkt. Hij is de eerste die er over begint.
De geëngageerdheid in Frankrijk is in ieder geval groot. Elke week staan op de markt nog gele hesjes handtekeningen op te halen. Voortdurend horen we dat er ergens wordt gestaakt. We hebben er zelf twee keer mee te maken gehad, de post heeft gestaakt en de medewerkers van ons medisch centrum.
Als we ’s middags naar Anduze gaan zie ik een vrouw scharrelen aan de rand van het parkeerterrein. Ik ben altijd geïnteresseerd in mensen die scharrelen. We lopen naar haar toe en zien dat ze voor haar huis een soort protest-installatie bouwt.
De geest van protest waait door de wereld, van Hongkong tot Chili, van Bolivia tot Den Haag. Zelfs in dit verlaten stukje van de Languedoc waait de geest.

Journal

Kat

Dinsdag 19 november, Saint-Hippolyte-du-Fort

‘Heeft u allergieën?’ vraagt de dokter. ‘Nee, ik heb geen allergieën,’ zeg ik.
Even later blijkt dat niet te kloppen. Ik blijk allergisch voor katheters te zijn. Katheters door mijn penis om precies te zijn. Gelukkig is die allergie vorige week verholpen met het aanbrengen van een katheter door mijn buikwand.
Ben u er nog? Ja, het leven is vaak hard en onaangenaam dus we moeten alles onder ogen zien dus ook alles beschrijven.
Die nieuwe katheter zorgt ervoor dat ik weer enigszins mobiel ben. Eindelijk kan ik weer kleine wandelingetjes maken en met Wyb aan het stuur tochtjes door de omgeving maken. Niet te lang want dan speelt mijn fistel op. Vrijdag word ik voor de vierde keer geopereerd, hopelijk maakt de operatie het zitten makkelijker.
Maar daar wilde ik het allemaal niet over hebben. Ik wil het hebben over de Cevennen kat. Op ons tochtje naar Anduze via de binnenwegen van de Cevennen komen we opeens de kat weer tegen, dit keer op een elektriciteitspaal (bovenste foto). Wyb ziet hem, met dank. Het is de zoveelste kat die we in de Cevennen tegenkomen. In dit enorme gebied rijdt iemand rond die hier en daar uitstapt en een kat op de meest onwaarschijnlijke plekken spuit. De man of vrouw is een waar kunstenaar, elke keer laat hij me aangenaam verrassen. Banksy Light zouden we hem kunnen noemen.
En hij heeft navolgers. In Anduze komen we een kat tegen die op de katten van de Banksy Light lijkt (middelste foto). Ik stap uit om toch een foto te maken. Alles dient gedocumenteerd. Dan zie ik tegenover die ene kat een andere kat (onderste foto). Dit alles op de oprijlaan van een echte kattenliefhebber. De andere kat valt twee vogeltjes aan. Het leven is vaak hard en onaangenaam. Maar alles dient beschreven -en geschilderd.

Journal

Kaki

Maandag 18 november, Saint-Hippolyte-du-Fort

Achter in onze tuin staat een kaki boom, een vrucht waar ik nog nooit van gehoord. Aan de boom zijn de vruchten keihard en het duurt lang voordat ze rijp zijn. Als ze eenmaal rijp zijn, is het vruchtvlees heerlijk zoet. We hebben een rijke oogst, weten bij god niet wat we met zoveel lekkere vruchten moeten. Dus wie langs wil komen om een emmer mee te nemen is welkom.

Journal

Enclave

Zondag 17 november, La Gardiola

Twee kilometer buiten Saint-Hippolyte-du-Fort in de heuvels ligt een Rooms–Katholieke enclave La Gardiola, een kerk, een paar kapelletjes gewijd aan Maria, een oud internaat, een paar huizen die vermoedelijk als klooster dienden. De sfeer doet mij Russisch aan alsof ik Tsjechov of Paustovsky lees. Zo nu en dan klingelt een kerkklokje. We komen een priester tegen die familie rondleidt. Een van de mannen vertelt dat hij vanuit Amsterdam een cruise door de fjorden van Noorwegen heeft gemaakt.

Vu

Zaterdag 16 november, Arles

Vu

Vrijdag 15 november, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Donderdag 14 november, Montpellier

Vu

Woensdag 13 november, Montpellier

Ode

Dinsdag 12 november, Saint-Hippolyte-du-Fort

 

 

Ode aan mijn hart

Eindelijk opent zich mijn binnenste en
zie ik de drummer zijn strakke ritme slaan.

Goed zo, jongen, up tempo. Zo lang jij
doorslaat zit er leven in de brouwerij.

Naast mij een scherm voor de opname en
een man met camera en microfoon ineen.

De drummer drumt onverstoorbaar door,
Zijn ritme is de soul van mijn bestaan

Op en neer danst zijn muziek. Takketak,
takketak. Hij stuwt het bloed en pompt

de swing in mijn lijf. Met liefde zie ik
hem werken in zijn geïsoleerde studio.

Doorgaan mijn jongen, lekker altijd
door blijven slaan. Hierbij mijn fanmail.

Bidprentje

Zondag 10 november, Ganges

En om dan toch nog even in morbide sferen te blijven, de familie waaruit ik voortkom schrikt daar nooit voor terug, Wyb maakte deze foto voordat we voor de zoveelste keer naar het ziekenhuis in Ganges gingen. Eindelijk eens een foto waar ik goed op sta.
‘Mooie foto,’ zeg ik tegen Wyb. ‘Hebben we meteen een foto voor het bidprentje.’

Beterschap

Zaterdag 9 november, Saint-Hippolyte-du-Fort

Dank aan iedereen die mij beterschap en sterkte wenste, per Facebook, mail of telefoon. Speciaal aan Werner die mij beterschap wenste maar ook zichtbaar maakte hoe we uiteindelijk, ondanks beterschap en sterkte, zullen eindigen. Is het niet morgen dan wel over honderd jaar.

Wachtkamer

Donderdag 7 november, Saint-Hippolyte-du-Fort

Ik heb nog nooit zo lang niet geschreven. En dan bedoel ik niet nog nooit zo lang niet geschreven in Dossiermoddergat, nee, dan bedoel ik überhaupt nog nooit zo lang niet geschreven. Er gingen jaren voorbij dat ik` per dag zeker vijfhonderd tot tweeduizend woorden schreef. Zo heb ik in een tijdspanne van ongeveer twintig jaar dertig kinderboeken geschreven. Toen ik daar genoeg van had, heb ik acht jaar lang elk dag een blog geschreven. Ergens op mijn harde schijf staan duizenden blogs, teksten die leuk zijn voor één dag, daarna zijn ze vervlogen, maar wat maakt het uit. Ik en een paar lezers hebben er plezier aan beleefd.

Belangrijke vraag: hoe komt het nou dat ik zo lang niet heb geschreven? Dit komt door verschillende oorzaken. Eerste oorzaak is misschien wel dat ik te veel heb geschreven. Ik heb het idee dat ik mezelf heb overvoerd met mijn eigen woorden. De woorden verloren hun glans, ik zag me mijzelf herhalen. De woorden begonnen steeds zwaarder op me te drukken. Als je op die manier je eigen woorden ervaart, vergaat je de lust.
Andere oorzaak: de fotografie. Hoe meer ik de fotografie herontdekte, des te minder schreef ik. Het beeld fascineerde mij al snel meer dan het woord. Ik keek met verbazing naar mijzelf. Nooit gedacht dat dat ooit zou gebeuren.

Belangrijke oorzaak is ook zeker een boek dat ik schreef. Tweeënhalf jaar schreef ik aan een roman. Titel: De Plagen. Na die tweeënalf jaar stuurde ik hem op naar diverse uitgevers, die hem ook weer terugstuurden. Ik zou er nog aan moeten werken, sommige kwamen met echt goede tips. Maar het punt was dat het een tamelijk dik boek was, tegen de vierhonderd pagina’s. Hem nog een keer door de computer halen zou me zeker weer een jaar of anderhalf kosten. De moed zonk me in de schoenen. Het boek was geschreven. Ik zag de feilen eraan, maar kon de energie niet opbrengen om er opnieuw stevig mee aan de slag te gaan. Nadat ik een paar hoofdstukken had bewerkt, grote stukken herschreef, besloot ik dat het mooi was geweest. Ik wilde niet meer elke dag met het boek bezig. Ik wilde helemaal niet meer met het boek bezig. De Plagen ligt nu in zijn graf in de vorm van een map in mijn computer.

De afgelopen weken heb ik zelfs nauwelijks een computer aangeraakt. Niet om aan foto’s te werken, laat staan om te schrijven. Na een prachtige zomer waarin Wyb en ik keihard en met grote voldoening hebben gewerkt, werd ik ziek. Op 1 oktober ben ik geopereerd aan een abces in mijn darm. Daarna volgde de ene na de ander complicatie. Ontstekingen, niet meer kunnen plassen. Niet meer kunnen zitten, nauwelijks kunnen lopen. Aankomende dinsdag volgt een nieuwe operatie.
Kans op het maken nieuwe foto’s heb ik niet, ik ben momenteel veroordeeld tot immobiliteit. Mijn gezondheid kost veel tijd: Wyb en ik hebben inmiddels heel wat wachtkamers van binnen gezien. Geen idee hoe het met Dossiermoddergat verder moet. Het Dossier groeit dankzij dingen zien en meemaken.
Nou ja, dat wilde ik toch even laten weten. De trouwe lezer/kijker is gewend dat er elke dag iets op Het Dossier verschijnt. Dat zou de aankomende tijd wel eens niet meer kunnen gebeuren. Nadeel van zo’n ziekbed: je kunt zelf nauwelijks nog iets maken. Het voordeel: je kunt meer genieten van de maaksels van anderen. Eindelijk tijd om veel te lezen. En te Netflixen natuurlijk.

Vu

Woensdag 6 november, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vive la France

Vu

Dinsdag 5 november, Montpellier

Vu

Maandag 4 november, Saint-Hippolyte-du-Fort/Carcasonne

Vu

Zondag 3 november, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Zaterdag 2 november, Montpellier

Vu

Vrijdag 1 november, Sauve

Vu

Donderdag 31 oktober, Cevennen

Vu

Woensdag 30 oktober, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Dinsdag 29 oktober, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Maandag 28 oktober, Cevennen

Vu

Zondag 27 oktober, Sommières

Vu

Zaterdag 26 oktober, Montpellier

Vu

Vrijdag 25 oktober, Sauve

Vu

Donderdag 24 oktober, Arles

Vu

Woensdag 23 oktober, Sommières

Vu

Dinsdag 22 oktober, Montpellier

Stippen op de horizon

Vu

Maandag 21 oktober, Arles

Vu

Zondag 20 oktober, Arles

Vu

Zaterdag 19 oktober, Montpellier

Vu

Vrijdag 18 oktober, Montpellier

Invalide straatmannetjes hebben het in Frankrijk niet makkelijk. Ze leiden een leven vol gevaren. Zo is het bovenste mannetje overleden bij een aardverschuiving en is het onderste mannetje jammerlijk verdronken. God hebben hun ziel -als er tenminste een god voor invalide straatmannetjes bestaat. Maar dat zal wel, een god is zo verzonnen.

Vu

Donderdag 17 oktober, Arles

Vu

Woensdag 16 oktober, Saint-Hippolyte-du-Fort

 

Als rechtgeaarde bordercollie begint Dies meteen te drijven als hij een schaap ziet.

Vu

Dinsdag 15 oktober, Montpellier

Vu

Maandag 14 oktober, Saint-Hippolyte-du-Fort

Zie hier alvast de foto voor de hoes van het vijfde album van Wybrich: Rock-‘n-Roll Woman. Te bestellen vanaf 1 november via het label Dossiermoddergat Rock. Te downloaden op de bekende streamingsdiensten vanaf dezelfde datum.

Vu

Zondag 13 oktober, Carcasonne

Vive la France

Vu

Zaterdag 12 oktober, Carcasonne

Vu

Vrijdag 11 oktober, Arles

Attack on the body

Vu

Zaterdag 28 september, Lac de Segalou

Vu

Vrijdag 27 september, Saint-Hippolyte-du-Fort

Family life

Vu

Donderdag 26 september, Uzès

Vu

Woensdag 25 september, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Dinsdag 24 september, Lac de Segalou

Vu

Maandag 23 september, Uzès

Vu

Zondag 22 september, Arles

Vu

Zaterdag 21 september, Uzès

De laatste lezer

Vu

Vrijdag 20 september, Uzès

Vu

Donderdag 19 september, Uzès

Vu

Woensdag 18 september, Arles

Vu

Dinsdag 17 september, Uzès

Viool

Maandag 16 september, Saint-Hippolyte-du-Fort

 

 

Het meisje met de viool

Daar loopt het meisje,
de viool op haar rug.
Ze loopt zoals meisjes lopen
met een viool op hun rug.

Het meisje met de viool
kan toveren. Ze strijkt
heel zacht over snaren
tranen uit de ogen.

Vu

Maandag 16 september, Uzès

Vu

Zondag 15 september, Uzès

Vu

Zaterdag 14 september, Arles

Vu

Vrijdag 13 september, Arles

Het hebben van een hond is een genot. Het betekent wel dat je gescheiden door musea en exposities moet lopen. Honden mogen verdomme nergens naar binnen. Zo zit altijd of Wyb of ik buiten op een terrasje te wachten. Gelukkig komt Dies niets te kort, heeft hij zijn eigen fototentoonstelling.

Vu

Donderdag 12 september, Arles

Vu

Woensdag 11 september, Saint-Roman-de-Codières

Vu

Dinsdag 10 september, Sauve

Vu

Maandag 9 september, Le Mazelet

Op excursie met gasten naar wijndomein Le Mazelet, onze huiswijn.

Vu

Zondag 8 september, Le Mazelet

Vu

Zaterdag 7 september, Sauve

On est

Vrijdag 6 september, Saint-Hippolyte-du-Fort

 

On est

On est.
Men is.
Goed dat iemand dat op een boom schrijft.
Het is zo makkelijk te vergeten
dat we er zijn, het lijkt zo vanzelfsprekend.

Even licht tussen twee donkerten.
Je zou verwachten dat we ons wat meer verwonderden.

Het licht.
Men is.
On est.

Waar komen opeens die auto’s vandaan
en al die anderen? Tafels en stoelen.
Er zijn zelfs trouwjurken. Mensen
die van elkaar houden en mensen die zingen.
Wonderen tussen de donkerten in.

Er zijn mensen die kunnen lopen
en mensen die kunnen buikspreken.
Er zijn mensen die zich opblazen omdat ze geloven
dat ze de beste zijn en dan America First roepen.
Verwondering, verwondering.

On est.
Men is.
Dank voor degene die dit
op een dikke boom in Saint-Hippolyte-du-Fort schreef.
Ik was het bijna vergeten.

Vu

vrijdag 6 september, Sauve

Vu

Donderdag 5 september, Arles

Vu

Woensdag 4 september, Montpellier

Vu

Dinsdag 3 september, Arles

Vu

Maandag 2 september, Arles

Nieuwsgierig? 2

Zondag 1 september, Saint-Hippolyte-du-Fort

Nieuwsgierig hoe het met ons gaat? Kan ik me best voorstellen. Twee mensen, prima banen in de theaterwereld, wonen prachtig in Dwingeloo en stoppen dan met alles om naar Frankrijk te vertrekken en daar in Saint-Hippolyte-du-Fort, prachtige naam trouwens, een chambres d’hôtes te beginnen.
Inmiddels zijn we vijf maanden verder, hebben we meer dan 500 gasten ontvangen en hebben we in die vijf maanden geen dag vrij gehad. Hoe dat bevalt?

Vanmorgen sprak ik de volgende zinnen uit.
‘Hebben de Nieuw-Zeelanders al koffie gehad?’
‘Wanneer checken de Londenaren eigenlijk uit?’
‘Wanneer komen nou die Amerikanen voor die bruiloft?’
‘Heb je al gehoord dat die Bulgaren terugkomen? Die gaan weer op wijnreis.’
Deze zinnen zeggen alles over het werk wat we nu doen. Veel meer dan we verwachtten, runnen we een chambres d’hôtes die een internationaal trefpunt is. In die maanden hebben we alle continenten in huis gehad. 
Vorige week was het helemaal bont. We hadden twee vrouwen die bij ons hadden afgesproken. Het was een dame uit Los Angeles en een dame uit Perth, Australië. Vanuit twee kanten op de wereld waren ze aan komen vliegen omdat ze naar de bruiloft van een gemeenschappelijke vriend gingen, een man uit Canada die in St. Felix, een dorp hier in de buurt, met een Française ging trouwen.  

Toen we hier aan begonnen, dachten we dat er vooral Nederlanders zouden komen. Helemaal mis. Onze landgenoten zijn absoluut in de minderheid. Verreweg onze meeste gasten komen uit Frankrijk, vooral uit de grote steden: Parijs, Marseille, Montpellier. Ze komen hier om twee redenen: eerste reden omdat ze naar de Cevennen willen, van de rust en de schoonheid van de streek willen genieten. Tweede reden: omdat er hier in de omgeving een familiebijeenkomst plaatsvindt. Er wordt in deze romantische omgeving opmerkelijk veel getrouwd en dat trouwen trekt mensen uit het hele land, en zelfs de wereld.
Vermoedelijk hebben we ook al de helft van de Europese nationaliteiten in huis gehad. Dat gaat van Zwitsers tot Zweden, van Esten tot Engelsen. Vooral die laatste nationaliteit ontvangen we momenteel graag. Ze vertegenwoordigen een substantieel deel van onze gasten. Je laat het woord Brexit vallen en er ontstaat een emotioneel gesprek. Er komen hier eigenlijk alleen remainers. Wij weten nu maar al te goed waarom Boris Johnson absoluut niet deugt.

En dan de individuele gasten die we hebben mogen ontvangen. Wat waren er leuke mensen bij. We mochten een Duitse topacteur ontvangen, een Nederlandse cabaretier op huwelijksreis, een CEO van een grote verzekeringsmaatschappij, een voorzitter van een eredivisieclub, een chef-kok uit Londen met drie sterrenzaken, een Zweedse journalist die net terug is uit Soedan, een meisje van begin twintig dat per project, volstrekt individueel, geld inzamelt voor mensen in Azië of Afrika. Ze kiest een doel en gaat dan net zo lang door totdat ze het geld bij elkaar heeft. Er komen opmerkelijk veel documentairemakers en artdirectors, zo nu en dan een muzikant die in een van die mooie kerkjes in de Cevennen een album gaat opnemen. Elke gast brengt zijn verhalen mee en een chambres d’hôtes blijkt een ideale plek om die verhalen te delen.

Het runnen van zo’n chambres d’hôtes is absoluut geen sinecure. We moeten keihard werken. Al vier maanden lang staan we elke dag om zeven uur op om ontbijt klaar te maken en het zwembad te behoeden voor algen (klere organismen, ze zijn gek op zwembaden). Belangrijke vraag: vinden we dat leuk? Eerlijk gezegd wel. Ik voel het leven hier als een bevrijding. Vandaag zegt Oek de Jong in de Volkskrant dat als je in een depressie zit  je het best fysiek werk kunt gaan doen. We zaten niet in een depressie, maar ik had zeker na veertig jaar meer dan genoeg van theater. Elke dag prijs ik ons besluit om dit gaan doen: geen subsidieaanvragen meer schrijven, niet meer de meest onmogelijke wensen van theatermakers hoeven te realiseren, geen gesprekken meer met acteurs die het absoluut onrechtvaardig vinden dat ze het salaris krijgen waar ze gezien de CAO recht op hebben. Het leven heeft veel meer focus gekregen. Eindelijk niet meer op honderd borden tegelijk schaken. Elke ochtend, zet de klok er maar op gelijk, loop ik naar de bakker bij ons om de hoek en realiseer ik me dat ik nu ook in de trein naar Amsterdam of Rotterdam had kunnen zitten. Op het plein bij de bakker drink ik zo nu en dan mijn eerste kopje koffie tussen de plaatselijke alcoholisten die aan hun eerste bier of pastis zitten. Dan met het brood naar huis waar de gasten ontwaken. Na het ontbijt maken we de kamers klaar voor nieuwe incheckers en refreshen we kamers van degenen die blijven.

We leiden een totalitair bestaan: we hebben altijd gasten in ons huis, ons reilen en zeilen wordt bepaald door het ritme van een chambres d’hôtes. Maar dat wil niet zeggen dat we nooit vrij zijn. Tegen twee uur zit het werk er meestal op. Het is dan wachten op nieuwe gasten. Als dat niet nodig is, of de gasten zijn vroeg, dan kunnen we gaan en staan waar we willen.
We hebben het ongelooflijke geluk dat er om Saint-Hippolyte-du-Fort fantastische steden liggen: Montpellier, Nîmes, Avignon, Arles, iets verder Marseille. We genieten er volop van. Daarnaast zijn er ongelooflijk mooie dorpen in de omgeving: Sommières, Lasalle, maar het summum is Sauve, een plaatsje waar we ons hart aan hebben verpand. We overwegen er een huis te huren of te kopen. Wonen in zowel Moddergat als Sauve, wat wil een mens nog meer. In Sauve is al honderden jaren niets veranderd. En tot mijn verbazing woont Robert Crumb er, een Amerikaanse tekenaar/muzikant die gezichtsbepalend voor de Zestiger Jaren, the Summer of Love was.

Van schrijven is deze vijf maanden niets gekomen. Ik heb het te druk, er is te weinig concentratie. Van fotograferen komt gelukkig veel. Laat ik eerlijk zijn. Een belangrijke overweging om hierheen te verhuizen had te maken met de gedachte dat ik hier mooie foto’s zou kunnen maken, dat een nieuwe omgeving mij nieuwe beelden zou brengen. Bovendien langer mooi weer waardoor ik meer kon fotograferen. Mij nooit gerealiseerd hebbend dat vlakbij de jaarlijkse fototentoonstelling in Arles wordt gehouden. Vijfentwintig jaar geleden ben ik er ooit eens geweest, inmiddels is de tentoonstelling uitgegroeid tot een van de grootste en belangrijkste ter wereld. Ze is er van eind mei tot 22 september, dus wie zin heeft moet opschieten. Wie mijn foto’s wil volgen: www.dossiermoddergat.nl of https://www.instagram.com/gerardtonen/.

Zit er nooit wat tegen? Breek me de bek niet los. Algen hebben het zwembad overgenomen, de afvoerput is verstopt geweest, de stofzuiger is kapot gegaan, evenals de juspers en de maaimachine, de waterleiding is gesprongen in de bijkeuken, we komen om in de verstopte doucheputjes, het gras is onder onze ogen door de hitte weggeschroeid. Wybrich is visueel gehandicapt geweest omdat Dies een stok in haar oog duwde.

Dies is een verhaal apart. Toen we hier heen gingen hield ik eerlijk gezegd mijn hart vast. Dies was een en al enthousiasme voor mensen, jong en onstuimig. Maar in een paar maanden tijd is hij uitgegroeid tot een ware chambres d’hôtes hond. Hij kent zijn plaats, blaft nooit en kent inmiddels zoveel kunstjes dat hij bij elke nieuwe gast de show steelt. Zijn grootste liefhebberij: balletjes van trappen laten rollen. Wij zijn dan zijn slaven die de bal weer omhoog moeten gooien. De mazzel voor hem: er zijn heel wat trappen in ons huis. Trouwens ook mazzel voor ons want de sportschool hebben we in ons werk geïntegreerd.

Gaan we door hier in Frankrijk? We gaan zeker door. Op 19 september hebben we onze eerste vrije dag. We hebben de agenda geblokkeerd zodat niemand ons die meer kan afpakken. In oktober wordt het sowieso rustiger. In december willen we een paar weken naar Nederland komen. In januari, is het plan, gaan we drie weken naar India. Met vliegschaamte, maar zoals Wybrich altijd zegt: we hebben geen kinderen op de wereld gezet dus wij kunnen ons wat permitteren. Het leven moet genoten worden, en daar zijn we druk mee bezig.

Vu

Zondag 1 september, Arles

Vu

Zaterdag 31 augustus, Arles

Vu

Vrijdag 30 augustus, Arles

Drama in Arles. Een fietser achtervolgt wandelaar.

Om te ontsnappen draait de wandelaar zich snel om. Helaas heeft hij de ijzeren plaat niet gezien.
In Arles liggen de stripverhalen op straat.

Vu

Donderdag 29 augustus, Montpellier

Vu

Woensdag 28 augustus, Montpellier

Vu

Dinsdag 27 augustus, Saint-Hippolyte-du-Fort

Hoi Werner,

Zie hier twee foto’s van jou die ik erg mooi vind. Ze zijn wat anders geworden dan ik oorspronkelijk voor ogen had, maar opeens zag ik deze mogelijkheid. Ik geef toe dat het geen goede foto’s van jou zijn. Het onderwerp is dan ook eigenlijk geen Werner, dat komt wel weer eens, maar meer mijn sombere kijk op de mensheid. Mijn vraag is of ik ze toch mag gebruiken op Instagram en Dossiermoddergat. Ik denk dat veel mensen de foto’s mooi vinden, of in ieder geval confronterend. De mensen zullen jou niet herkennen, maar dat lijkt me alleen maar een voordeel. Ik stuur je ook nog een foto mee waarmee jij kunt bewijzen dat je kunt vliegen. Ben ik best jaloers op. Laat je mij weten of het oké is als ik deze foto’s ga gebruiken.

Hartelijke groet en hug,
Gerard.

Vu

Maandag 26 augustus, Sommières

Vu

Zondag 25 augustus, Cevennen

Een mens en een hond hebben nou eenmaal totaal andere interesses.

Vu

Zaterdag 24 augustus, Cevennen

Vu

Vrijdag 23 augustus, Cevennen

Vu

Donderdag 22 augustus, Cevennen

Vu

Woensdag 21 augustus, Cevennen

Een trekhaak, een aanrader voor elke hondenbezitter.

Vu

Dinsdag 20 augustus, Sommières

De laatste lezer

Vu

Maandag 19 augustus, LaSalle

Vu

Zondag 18 augustus, Nïmes

De Marilyn Monroe van Nïmes. Ze ontdekt wat Marilyn Monroe van de beste scenario-schrijvers in Hollywood kreeg aangereikt.

Vu

Zaterdag 27 augustus, Saint-Hippolyte-du-Fort

On est. Men is. Goed dat iemand dat op een boom zet. Men is. Het is zo makkelijk te vergeten dat we er zijn. Het lijkt zo vanzelfsprekend. Maar het is even licht tussen twee absoluut donkere periodes. Men zou verwachten dat we ons daar meer over zouden verwonderen. Het licht. Men is. On est. Toch heel bijzonder.

Vu

Vrijdag 16 augustus, Cevennen

Vu

Donderdag 15 augustus, Cevennen

Vu

Woensdag 14 augustus, Sommières

En tsja, daar is i dan weer, onze Che. Geen bord voor zijn kop maar een damestasje. Che leent zich ook overal voor.

Vu

Dinsdag 13 augustus, Sommières

Landschap

Vu

Maandag 12 augustus, Sommières

Vu

Zondag 11 augustus, Cevennen

Vu

Zaterdag 10 augustus, Sommière

Vu

Vrijdag 9 augustus, Cevennen

Vu

Donderdag 8 augustus, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Woensdag 7 augustus, Sauve

Altijd die zwart-wit foto’s, tijd voor wat kleur.

Vu

Dinsdag 6 augustus, Saint-Hippolyte-du-Fort

Suddenly a bride appears on our doorstep.

Vu

Maandag 5 augustus, Cevennen

Vu

Zondag 4 augustus, Nïmes

Vu

Zaterdag 3 augustus, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Vrijdag 2 augustus, Sauve

Vu

Donderdag 1 augustus, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Woensdag 31 juli, Sauve

Vu

Dinsdag 30 juli, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Maandag 29 juli, Sauve

De jarige (1 jaar!) kijkt met zijn vrouwtje naar de beverratten in Sauve. Cadeautje voor zijn verjaardag. Honden hebben nu eenmaal andere wensen dan mensen.

Vu

Zondag 28 juli, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Zaterdag 27 juli, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Vrijdag 26 juli, Cevennes

Vu

Donderdag 25 juli, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Woensdag 24 juli, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Dinsdag 23 juli, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Maandag 22 juli, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Zondag 21 juli, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Zaterdag 20 juli, Montpellier

Vu

Vrijdag 19 juli, Montpellier

Vu

Donderdag 18 juli, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vive la France

Vu

Woensdag 17 juli, Quisac

Vu

Dinsdag 15 juli, Anduze/Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Maandag 15 juli, Anduse

Vu

Zondag 14 juli, Anduse

Vu

Zaterdag 13 juli, Anduse

Vu

Vrijdag 12 juli, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Donderdag 11 juli, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Woensdag 10  juli, Rochegude

Het zigeunermeisje dat daar op de veranda van haar woonwagen zit, is toevallig wel mijn kleindochter. Ze staat met haar moeder en haar broertje op een camping zo’n vijftig kilometer van ons vandaan.

Vu

Dinsdag 9 juli, Sete

Vu

Maandag 8 juli, Cevennen

Vu

Zondag 7 juli, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Zaterdag 6 juli, Montpellier

Vu

Vrijdag 5 juli, Montpellier

Vu

Donderdag 4 juli, Montpellier

Maandag kwart over een ’s nachts. Aankomsthal vliegveld Montpellier. Anne en Liesbeth hebben twee uur vertraging. Wyb en Dies liggen te slapen in de aankomsthal. We zijn pas tegen kwart over twee thuis. ’s Ochtends om zeven uur weer op. Slaap als je slapen kunt.

Vu

Woensdag 3 juli, Sauve

Anne met Liesbeth op bezoek. Dat betekent altijd dierenfotograferen

Vu

Dinsdag 2 juli, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Maandag 1 juli, Saint-Hippolyte-du-Fort

Eerste concert op onze veranda.

Vu

Zondag 30 juni, Cevennen

Vu

Zaterdag 29 juni, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Vrijdag 28 juni, Sauve

Vu

Donderdag 27 juni, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Woensdag 27 juni, Montpellier/Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Dinsdag 25 juni, Sauve

Vu

Maandag 24 juni, Cevennen

Vu

Zondag 23 juni, Sauve

Vu

Zaterdag 22 juni, Saint-Guilhem-le Désert

Vu

Vrijdag 21 juni, Saint-Guilhem-le-Désert

Vu

Donderdag 20 juni, Saint-Hippolyte-du-Fort

Van theaterdirecteur tot putjeschepper, The American Dream bestaat!

Vu

Woensdag 19 juni, La Roque

Vu

Dinsdag 18 juni, Montpellier

Vu

Maandag 17 juni, Montpellier

Vu

Zondag 16 juni, Montpellier

Vu

Zaterdag 15 juni, Montpellier

Vu

Vrijdag 14 juni, Montpellier

Vu

Donderdag 13 juni, Marseille

Vu

Woensdag 12 juni, Sauve

Vu

Maandag 10 juni, Uzès

Vu

Zondag 9 juni, Saint-Hippolyte-du-Fort/Uzès

Vu

Zaterdag 8 juni, Arles

Vu

Vrijdag 7 juni, Sommières

Vu

Donderdag 6 juni, Marseille

Vu

Woensdag 5 juni, Sauve/Arles

Vu

Dinsdag 4 juni, Saint-Hippolyte-du-Fort

Van kunstpaus tot pool boy. The American Dream bestaat.

Meppel Bruist ook in Saint-Hippolyte-du-Fort.

Vu

Dinsdag 3 juni, Marseille/Nijmegen

Vu

Zondag 2 juni, Holwerd

Vu

Zaterdag 1 juni, Sauve

 

Coast to coast

Vrijdag 31 mei, Saint-Hippolyte-du-Fort

Donderdagochtend vaar ik om half negen met de boot van Ameland naar Holwerd. Links van me ligt Moddergat, zo’n vijftien kilometer daarachter woont de moeder van Wyb. Voor beide heb ik helaas geen tijd. Ik leef deze dagen volgens een strak schema. Om 13 uur heb ik in Amsterdam met Anne afgesproken. Vanavond om 22 uur vlieg ik terug naar Montpellier waar ik dan tegen 00.00 uur aankom.

Een paar dagen Nederland. Onder andere om mijn allerlaatste zakelijke klus af te maken die met theater heeft te maken. Sinds anderhalf jaar ben ik lid van de Raad van Toezicht van de Stadsschouwburg en De Vereeniging in Nijmegen. Door onze plotselinge emigratie moet ik daar afscheid van nemen. Ik voel me daar aardig schuldig over. Je wordt geen lid van een Raad van Toezicht om er na anderhalf jaar al mee te stoppen. Maar ja, het leven, en zeker mijn leven, is woelig.

Maandagavond land ik op Airport Eindhoven en rij met de bus door Eindhoven naar het station. Ik verbaas me over de nieuwe wijken waar ik doorheen rij. Zo te zien explodeert Eindhoven. Niet vreemd, want toen wij Brabant verlieten was de regio Eindhoven/Den Bosch economisch gezien de snelst groeiende. Einddoel deze avond is Nijmegen, het huis van Jan en Connie waar ik twee nachten zal slapen.

Met de trein rij ik een traject dat langs de belangrijke plekken in mijn leven voert: Eindhoven (de bezoeken aan mijn ooms en tantes, later Het Zuidelijk Toneel), Den Bosch (de plaats waar ik graag mijn hele leven was blijven wonen), Dukenburg (de biotoop van mijn jeugd), Nijmegen ( de moeder aller steden, voor mij dan).

De volgende ochtend heb ik een afspraak met Wolter en Vincent over het enige theaterproject waar ik nog wel mee annex ben, een muziektheaterstuk over Elvis Presley. Maar de zakelijke kant daarvan knapt Wolter op, in dit project ben ik vooral, samen met Vincent, de schrijver.
Die hele dag zit ik eigenlijk in de vergaderstand in De Vereeniging, de concertzaal waar ik als vijf- of zesjarige mijn vader een piccolo solo hoorde spelen. Eind van de middag is er voor mij de laatste Raad van Toezicht vergadering. Nijmegen had lang een kwijnende schouwburg, geplaagd door diverse slechte directeuren en een gemeentebestuur dat liever zijn geld in wijkcentra dan theaters stak. De afgelopen jaren heeft zich echter een kentering voor gedaan, vooral door Eva die een uitmuntende directeur is.

Na een afscheidsetentje nog met Jan op de bank naar voetbal kijken, de beslissende wedstrijden wie er promoveren en degraderen naar de eredivisie. Zo lang geleden dat ik zulke wedstrijden zag.
De volgende ochtend met trein en bus naar Ameland om de verjaardag van Malu alsnog te vieren die twee dagen daarvoor jarig was. ’s Avonds uit eten met Esmee, daarna nog met Esmee en Arjan naar een terras. Ik drink net iets te veel waardoor me de donderdag, de dag dat ik terugga, best zwaar valt. Zeker omdat laat op de avond het vliegtuig waarmee ik naar Montpellier vlieg een technisch mankement blijkt te hebben. We moeten overstappen naar een ander vliegtuig. Hierdoor land ik niet om 00.00 uur, zoals gepland, maar een uur later. In de nacht telt zo’n uurtje voor twee, vooral na al die gin-tonics en het oversteken van de Europese laagvlakte van coast to coast. Vertrokken over de Waddenzee, landt het vliegtuig in een landingsstrip in de Middellandse Zee. Ik geloof niet dat ik over mijn leven iets te klagen heb, zei de misantroop.

Vu

Vrijdag 31 mei, Arles

Noodzakelijks

Donderdag 30 mei, Amsterdam

 

Het is oktober, om het huis hangt
de grijze mist. Het uitzicht is gewist.
Geen paarden en geen hazen,
laat staan de bomen en een horizon.

De mist maakt de wereld klein en
kleiner. Auto’s passeren stapvoets.
De radio zegt code rood. Ik moet
binnenblijven als ik niets noodzakelijks heb.

Zoals alle dagen heb ik niets noodzakelijks.
Ik kijk naar de mist die langzaam dichter wordt.
Hij dempt het kijken en zelfs het luisteren.
Paarden, hazen, ze komen nooit meer terug.

Vu

Donderdag 30 mei, Saint-Hippolyte-du-Fort

Vu

Woensdag 29 mei, Arles

Vu

Dinsdag 28 mei, Sauve

Vu

Maandag 27 mei, Saint-Hippolyte-du-Fort

Lichtpuntjes

Zaterdag 25 mei, Saint-Hippolyte-du-Fort

Ik ben best een sociaal iemand. Eigenlijk nooit ben ik in een vervelende of norse stemming. Ik ben goedlachs en hou van een grap op zijn tijd en zoek graag de zon op, woon niet voor niets in Frankrijk. Dat alles wil niet zeggen dat ik enig vertrouwen in mijn medemensen heb. Mijn mensbeeld zou ik als uiterst somber willen omschrijven. Niet dat die somberheid mijn in principe vrolijke natuur aantast.

Pas onlangs zocht ik het woord misantroop op, een woord met een vervelende bijsmaak. Tot mijn verrassing blijk ik zelf een misantroop te zijn. Wikipedia beschrijft een misantroop als volgt:

‘Misantropie is een levenshouding die zich kenmerkt door een pessimistische visie op de samenleving en het wantrouwen van mensen. Een misantroop kan humaan en sociaal gedrag vertonen en is dus niet per definitie antisociaal of het tegengestelde van een humanist. Het woord misantropie komt van het Griekse misos (“haat”) en anthropos (“mens”).
Misantropie was reeds een levenshouding in het Oude Griekenland, die zich veelal uitte in een afzondering van de samenleving, uitgelokt door desillusie en een ongeloof in de mogelijkheid van mensen om op harmonieuze wijze met elkaar om te gaan.
In veel gevallen is misantropie een gevolg van negatieve ervaringen met andere mensen, en dikwijls gaat ze gepaard met cynisme, arrogantie en/of onverschilligheid ten opzichte van de maatschappij.’

Even een kleine correctie. Ik bevecht cynisme in het algemeen en het cynisme in mijzelf in het bijzonder. Ik doe mijn uiterste best om niet arrogant te zijn, hetzelfde geldt voor onverschilligheid. Het klopt dat ik een neiging heb tot afzondering. Het klopt zeker dat ik een totaal ongeloof heb in de mogelijkheid van mensen om op harmonieuze wijze met elkaar om te gaan.

En toch zag ik afgelopen twee weken enige lichtpuntjes. Te weinig om het licht te laten zijn. Maar toch. Waar zie je tegenwoordig überhaupt licht met een Amerikaanse president die dikke strepen onder het woord misantroop zet.

Eerste lichtpunt was het winnen van Duncan Laurens van het Eurovisie Songfestival. Dat festival interesseert me geen ene biet maar zijn liedje vond ik niet slecht en achtte het daarom kansloos. De eerste ronde haalde ik weer mijn gelijk: de vakjury’s zagen in zijn liedje zeker niet het winnende liedje. Maar toen sprak het volk, het publiek. En verdomd, dat publiek bleek gelukkig een betere smaak te hebben dan die vakjury’s die totaal geïnfecteerd zijn door commercie en slechte smaak.

Tweede lichtpuntje was de winst van Frans Timmermans. Tot voor kort ging verkiezingswinst naar druktemakers, naar mannetjes die met hun ogen draaien als ze het ergens niet mee eens zijn of charmant gaan lachen als ze het niet meer weten en dan denken op die manier kiezers te paaien. Eindelijk koos een substantieel deel van de kiezers voor iemand met ervaring, iemand die gewoon nog rationele argumenten durft te gebruiken.

Derde lichtpunt is de ontglanzing van Geert Wilders. De magie rond zijn persoon is verdwenen. Steeds meer kiezers zien de brommerige, chagrijnige man die hij altijd al was, iemand waar je gewoon niet bij wilt horen. Wat moet de man als dadelijk zijn laatste kiezer is verdwenen? Ik vrees dat het de bijstand wordt, neem zo’n man maar eens in dienst, je kijkt wel uit.

Deze lichtpuntjes zijn zeker geen reden om mij geen misantroop meer te noemen. Neemt niet weg dat je er even van opveert en denkt: opmerkelijk, komt de kiezer weer bij zinnen?

Vu

Zaterdag 25 mei, Marseille

Verlamd

Vrijdag 24 mei, Saint-Hippolyte-du-Fort

Onlangs schreef ik een blog onder de titel Pasje over het verschil tussen de Nederlandse gemeentewerker in een milieustraat en de Franse medewerker. Korte samenvatting: de Nederlandse gemeentewerker is chagrijnig en staat een beetje te hangen, de Franse gemeentewerker is behulpzaam en maakt zelfs grappen. Nog een verschil. Het duurde 3,5 week voordat ik van de Gemeente Westerveld een pasje kreeg om mijn grofvuil te kunnen weggooien, in Saint-Hippolyte-du-Fort had ik dat pasje binnen 10 minuten.

Mijn vriend Erik Zwiggelaar heeft een bedrijf dat heet Bezem Schoon. Met Bezem Schoon haalt hij huizen leeg van mensen die zijn overleden of naar een verzorgingshuis gaan. Uit dien hoofde komt hij regelmatig in milieustraten. Via de mail meldde hij me dat Nederlandse gemeentewerkers ook helemaal niet mogen helpen. Behulpzaamheid is zelfs verboden.
De redenen: de medewerker zou eens schade kunnen aanbrengen aan andermans eigendom waardoor er claims kunnen volgen. De gemeentewerker zou mogelijk ziek kunnen worden van de spullen die hij mee helpt uitladen, komt bij dat hij zichzelf zou kunnen verwonden.

Het illustreert volgens mij de ziekte van Nederland: veiligheid en zekerheid boven alles en voor die veiligheid en zekerheid wordt juridisch alles dichtgetimmerd. Ik was eigenlijk niet van plan om terug te komen op dat pasje, maar ik doe het toch naar aanleiding van de nieuwe aardbeving in Groningen.

Groningen is de illustratie hoe Nederland zichzelf verlamt door angsthazerij, regelzucht, juridische haarkloverij en bureaucratische overorganisatie. Ik vind het zo’n ongelooflijke schande dat de schadeafhandeling, het verstevigen van de huizen, het fixen van de problemen waar de mensen voor staan zo ongelooflijk lang duurt.
De enigen die tot nu toe geprofiteerd hebben van het Groninger probleem zijn juristen, adviseurs, beleidsmakers en controllers. Bakken geld hebben ze verdiend om de boel te procedureren en te reglementeren. Het checken, monitoren en controleren of de Groningers wel integer hun problemen opgeven en of er geen cent te veel wordt uitgegeven is belangrijker dan het adequaat oplossen van het werkelijke probleem.

Het lijkt me interessant om alle adviezen, rapportages, beleidsplannen, controleverslagen en procedurebeschrijvingen op één grote hoop te gooien. Volgens mij kun je daar een leeggepompte gasbel mee vullen en misschien, als we de boel versnipperen en vermalen en in de grond persen, een volgende aardbeving voorkomen.

De Groninger case illustreert nog een ander probleem. Het geld dat voor een bepaalde zaak beschikbaar is, gaat nauwelijks naar de mensen waar dat geld voor is bedoeld. Het geld gaat naar de mensen die het ‘regelen’. Neem het theater. Het weinige geld dat de overheid ter beschikking stelt voor theater gaat maar voor een zeer klein deel naar de theatermakers en het maken van producties. Het gaat voornamelijk naar de theaterdirecteuren, de instituten die subsidie verlenen, de ambtenaren die de geldstroom regelen. De theatermaker of de musicus moet het doen met de fooi die overblijft. Of zelfs niet met die fooi. Want zijn optreden is toch voor het goede doel of het is zo goed voor zijn naam als hij mag optreden.

Vu

Vrijdag 24 mei, Arles

76

Donderdag 23 mei, Saint-Hippolyte-du-Fort

Voor mensen die de pest aan me hebben, heb ik een verheugende mededeling. Ik word steeds minder ik. Ergens in december 2008 begon ik Dossiermoddergat. Ik woog toen 84 kilo zoals ik de twintig jaar daarvoor 84 kilo woog. Ook tien jaar daarna bleef die 84 op de weegschaal staan.

Eind vorig jaar kwam daar verandering in. De oorzaak: ik at minder koolhydraten. Dus minder brood, minder pasta, meer groente en vlees. Verdomd, die 84 werd zomaar 81. Geen idee waarom ik ermee begon want ik was eigenlijk prima tevreden over mijn gewicht. Het was meer een experiment om te kijken of dat inderdaad hielp minder koolhydraten. Kan ik dus bevestigen.

Een paar weken geleden schrok ik nogal. De weegschaal, die zeker geen belangrijke rol in ons huishouden speelt, was achtergebleven in Dwingeloo omdat niet alles in de verhuiswagen meeging. Met belachelijk tochtje op en neer naar Nederland haalden we de rest op, dus ook de weegschaal. Eenmaal in huis ging ik er op staan. Wat bleek, geen 84, geen 81, 76 kilo.

Het is misschien wel een mooie metafoor. Jarenlang leidde ik een stabiel leven in Nederland, 84 kilo waard. Een emigratie naar Frankrijk schokt het leven door elkaar. Niets is meer hetzelfde: zelfs mijn gewicht.

Ik denk dan al snel aan een enge ziekte. Hoe kan een mens zo snel afvallen? Mijn verstandige ik zegt echter dat het niet gek is. Ik eet nog steeds minder koolhydraten, ik heb nog nooit zo gezond gegeten, maar bovenal, nog nooit zo veel bewogen. Dat komt alleen al door dit huis dat een trappenhuis heeft dat in een paleis niet zou misstaan. Even naar ons appartement lopen betekent 2x de dijk van Moddergat opklimmen.

Mijn gezondheidsapp op mijn iPhone levert het bewijs. Mijn gemiddelde stappen per dag zijn gestegen van rond de 4.000 à 6.000 naar 15.000. Per dag beklim ik gemiddeld rond de 55 verdiepingen. Dat luie lijf van me kan opeens niet meer lui zijn en dat blijkt een paar kilootjes te schelen.

Moet toch nog even denken aan de eerste zin waarin ik schrijf ‘Voor mensen die de pest aan me hebben’. Zijn er mensen die de pest aan me hebben? Ik weet het wel zeker. Ik zou wat namen kunnen noemen. Maar nog nooit heeft iemand frank en vrij tegen me gezegd: ‘Ik heb de pest aan je.’ Dat doen we namelijk niet, daar zijn we te keurig voor. Wie de pest aan je heeft is een kwestie van raden. In ieder geval ben ik zo aardig om die lieden tegemoet te komen, ze hebben acht kilo om minder de pest aan te hebben. Dat is toch een mooie tegemoetkoming, lijkt me.

Vu

Donderdag 23 mei, Arles

Vu

Dinsdag 21 mei, Le Ciotat

Japanse vakantie

Dinsdag 21 mei, Saint-Hippolyte-du-Fort

De prelude van ons Franse avontuur zit er op. Tweeënhalve maand zijn we nu bezig en hebben we de eerste gasten ontvangen, dat waren er best al veel. Het was spannend omdat alles nieuw is. Het voordeel van deze maanden was dat we soms een paar dagen geen gasten hadden, dan konden we weer even alles op een rijtje zetten en tot rust komen.

Vanaf vandaag is dat anders. Vanaf nu tot midden september hebben we elke dag gasten. Er zal geen tijd zijn om er een paar dagen tussenuit te gaan, om even afstand te nemen. Daarom hebben we dat de afgelopen twee dagen gedaan.
Zondag checkten twee gasten al heel vroeg uit. Op maandag en dinsdag hadden we geen reserveringen. Het lag ook niet in de verwachting dat die zouden komen. Dus we blokkeerden de agenda’s bij de verschillende bedrijven die voor ons bemiddelen, zoals Booking.com.

Dat er toch niemand zou komen, bleek niet helemaal waar te zijn. Dinsdag belden twee Nederlandse fietsers op die op weg waren naar Barcelona, of ze bij ons konden slapen. Helaas. Wij zaten aan een baai van de Middellandse Zee te genieten van de laatste uren echt vrij. Deze twee dagen noemden wij onze vakantie.

In Cassis, havenstadje aan de Middellandse Zee, zagen we een groep mensen op een terras op het strand zitten. ‘Onmiskenbaar Nederlanders,’ zei Wyb. ‘Rotary,’ zei ik. Even later, toen ze het terras verlieten, zagen we tot onze verrassing onze oud-collega uit Tilburg allerlei dingen rond het gezelschap regelen.
‘Hé, Rob,’ riep ik. Hij bleek er met een groot gezelschap sponsors van Theater Tilburg te zijn. Een gezelschap dat ik nog wel ken uit mijn periode bij Het Zuidelijk Toneel. Ze maken jaarlijks een spectaculair reisje. Theaters Tilburg vaart er wel bij. Even is er een vluchtige begroeting. Het gezelschap zit al in de train touristique van Cassis. Over een paar uur vliegen ze terug naar Nederland, zegt Rob.
Wyb en ik kijken ze na als ze wegrijden. Das wahr einmal, denk ik. Hoe vaak heb ik wel niet als een soort schaapsherder rond zo’n gezelschap gelopen.

Wyb en ik verkennen de Provence en de Cote d’Azur: Arles, Marseille, de Camarque, Cassis, La Ciotat. Perfecte Japanse vakantie in twee dagen. Nu een paar maanden fulltime aan de slag.

Vu

Dinsdag 21 mei, Arles

Grumpy

Zaterdag 18 mei, Sommières

Grumpy Cat is dood. Een Amerikaanse kat met een buitengewoon chagrijnig uiterlijk. Zijn baas verdiende miljoenen aan hem. Je hebt winners en je hebt losers. Op de markt in Sommière kom ik deze hond op een rommelmarkt tegen. Hij ligt achter een shabby kraam waar ze de grootste rotzooi verkopen. Had hij in Amerika gewoond en een baas en een vrouw die de weg wisten, dan had hij nu vermoedelijk in weelde geleefd. Deze hond is toch eigenlijk het kwadraat van Grumpy Cat. En veel mensen zien liever een Grumpy dog dan een Grumpy cat, vermoed ik.

Vu

Vrijdag 17 mei, Sauve

Eenmansguerrilla

Donderdag 16 mei, Saint-Hippolyte-du-Fort

 

 

Eenmansguerrilla

Jan Cremer zei ooit dat het leven
een eenmansguerrilla is:
je wordt alleen geboren
en je sterft alleen.

In mijn geval is dat niet waar. Meteen toen ik
op de aarde kwam lag ik al op de warme buik
van mijn moeder, ook later heb ik altijd
op een warme vrouwenbuik mogen liggen.

Nu is het wachten op de dood. Ik heb stille hoop
dat ik, op het moment suprême , iemands hand kan
vasthouden. En wie weet, slaat iemand haar arm om mij
heen en zegt: ‘Het is goed geweest, Gerard. Ga nu maar.’

Vu

Donderdag 16 mei, Avignon

Schampen

Woensdag 15 mei, Saint-Hippolyte-du-Fort

Ik heb over van alles en nog wat geblogd, maar nooit concreet over mijn werk. Ik treed de discretie in de privésfeer soms met voeten maar over het wel en wee van mijn werk krijgt de lezer weinig mee. Mensen met wie en waarvoor ik werk moeten niet het idee krijgen dat ze onderwerp van een blog kunnen worden; voor familie, vrienden en vijanden ligt dat anders, vind ik.

Dit principe maakt het bloggen wel moeilijker sinds we in Frankrijk wonen en een chambres d’hôtes runnen. Werk en privé vloeien nu in elkaar over, zie het maar eens gescheiden te houden. Toch doe ik daar mijn uiterste best voor. Is ook noodzakelijk want een van de charmes van zo’n chambres d’hôtes is dat je de meest uiteenlopende mensen als gast hebt. Mensen die, als ze een paar dagen in je huis zijn, vol verhalen blijken te zitten. Verhalen die soms spectaculair zijn, soms verdrietig, soms grappig. Ik zou vele blogs kunnen vullen met de verhalen die ik hoor.

Vorige week zei ik nog tegen Wyb dat onze belangrijkste taak misschien wel het faciliteren van verhalen van andere mensen is. Onze gasten vertellen, wij luisteren. Dat vertellen moedigen we soms aan door zelf ook te vertellen. Maar het belangrijkste is dat de gast zijn verhaal kan vertellen. Mensen worden gewoon gelukkig van het feit dat ze kunnen vertellen. Dat ze dat doen tegen relatief vreemde mensen is alleen maar een stimulans, denk ik. Ze weten dat wij het verhaal  niet kennen, dat ze niet in herhaling vallen. De verhalen krijgen daardoor een nieuwe glans.

Het mooie is dat Wyb en ik oprecht geïnteresseerd zijn. Althans dat denken we van onszelf, al kan dat wat hoogmoedig klinken. Als ik mijn leven over mocht doen zou ik zeker journalist worden. Ik hou ervan om verhalen aan te horen en boven tafel te krijgen. Op vijftienjarige leeftijd heb ik ooit een cursus Journalistiek bij de LOI gedaan. Daarna ben ik ergens verdwaald en kwam ik in het theater terecht.

Laat ik eerlijk zijn, het mooie van zo’n chambres d’hôtes is ook dat je geen duurzame relatie met mensen aangaat. Na twee, drie dagen, in ieder geval een afzienbare tijd, vertrekken mensen weer. Onze levens schampen elkaar en Wyb en ik doen onze uiterste best om dat schampen zo aangenaam mogelijk voor onze gasten te maken.

Wat ik eigenlijk wilde zeggen: in Dossiermoddergat dus geen verhalen over onze gasten, al zijn ze een bron van inspiratie.

Vu

Woensdag 15 mei, Anduze