Dossiermoddergat.nl

gerardtonenblogt

2020, januari

Makkelijk

Zondag 2 januari, Groningen

‘Is het de moeite waard om de noordwest kust van Frankrijk te bezoeken?’ vraagt Kees als we terug zijn.
Dat is een moeilijke vraag, het is afhankelijk van wat je verwacht, wat je zoekt. Alles moet tegenwoordig fancy, cool en gaaf zijn. Als je dat zoekt moet je daar niet wezen. Als je houdt van vergane glorie, vergankelijkheid, Europa dat met moeite op zijn benen blijft staan en troosteloze boulevards, dan moet je daar zijn. Ik hou daar van. Maar het is goed te begrijpen dat de kustplaatsen aan de Middellandse Zee de kustplaatsen van het Noorden totaal hebben weggeconcurreerd. Nog nooit zoveel achterstallig onderhoud gezien.

Ik snap ook niet waarom bestuurders ooit toestemming gaven voor zulke lelijke nieuwbouw in steden als Berck, Ault en Le Treport die van origine prachtig waren. Aftandse architectuur uit de jaren zeventig en tachtig domineren de steden. Alle vrolijkheid is uit de stadjes geperst.

Aan de overkant van deze treurigheid zien we desalniettemin de prachtige krijtrotsen van Dover lonken. Het lijkt een afstandje van niets. Ik kan me zo goed voorstellen dat vluchtelingen met kleine bootjes de overgang wagen. Engeland ligt onder handbereik, lijkt het. En dan ben je al snel blind voor de vele mammoettankers die het kanaal bijna in file passeren. De zeehondjes die veelvuldig onder de kust opduiken trekken zich van dit alles niets aan. Vrolijk spelen ze hun spel. Even voor de duidelijkheid: Wyb en ik hebben genoten. Zo’n omgeving is perfect voor de fotografie die ik wil maken. Bovendien: wie denkt dat het leven een party is, heeft het mis.

Het plaatsje waar we verbleven, Montreuil-sur-Mer was daarentegen prachtig. Het is een oud vestingplaatsje, waarvan de vesting nog volledig intact is. En hoe. De muren zijn zeker tien meter hoog, voor mij, die hoogtevrees heeft, een crime. Ik zag Dies al spelende van de muur storten. Het plaatsje kijkt superieur uit over het omringende land. In de middelleeuwen moet men zich hier volledig veilig hebben gevoeld.

Sowieso heeft de reis ons gebracht waarvoor we vertrokken. Op de eerste plaats bracht het verandering van lucht. Op de tweede plaats hebben we Dies gered van het vuurwerk. We hebben werkelijk geen klap gehoord. De Fransen pakken oud en nieuw echt beter aan. Eerst gaan ze buitengewoon copieus eten en uitgebreid alcoholisch genieten. Daarna wenst met elkaar een Bonne Année en gaat men rustig slapen. Geen afgerukte handen en geen uiteengespatte ogen, geen ergernis.

De derde reden om naar Frankrijk af te reizen was de boosterprik voor Wyb. Die kreeg ze niet in een grootschalig opgezette loods of aftands partycentrum met lange rijen. Ze haalde de prik in de praktijk van de thuisverpleging aan het dorpsplein. Wachttijd? Zero. Andere mensen die wachtten? Nul. Het hele dorp was al gevaccineerd.

De thuisverpleegster die haar vaccineerde vroeg nog wel waarom ze zich in Frankrijk liet vaccineren. Wyb vertelde dat Nederland de prikken die ze eerder in Frankrijk kreeg niet in de Nederlandse administratie kan zetten, waardoor in de QR-code niet zichtbaar wordt dat ze drie prikken heeft gehad. De verpleegster geloofde het niet. Ze vertelde dat het een fluitje van een cent was, ze had het al zo vaak gedaan, een buitenlandse prik in de Franse administratie omzetten. Wyb haalde verontschuldigend haar schouders op. Nederland hè, bureaucratische protocollen. Bij mij kwam de volgende gedachte op: wat makkelijk is wordt moeilijk in Nederland en wat moeilijk is doen ze makkelijk over.

alle rechten voorbehouden © gerard tonen 2022